Αν δεν ακουμπήσει το καινούργιο βιβλίο πάνω στο βρεγμένο σου μαγιό την ώρα που χάνεσαι στην ιστορία, να ποτιστούν οι άκρες των σελίδων του και συ όταν τις αντικρίζεις παπαριασμένες να σιχτιρίζεις σε άπταιστα γαλλικά του χωριού σου, γίνεται; Εμ δε γίνεται!

Μάθαμε δα, όλα αποστειρωμένα. Έρωτας με προφυλακτικό (και καλά κάναμε!), οδήγηση με ζώνη ή κράνος (εκεί και αν κάναμε καλά!!!) αλλά βρε αδερφέ το διάβασμα το θέλω χειροπιαστό, πως το λένε.

Αρκετά ανέχτηκα τα ηλεκτρονικά τσιγάρα με τον άσπρο καπνό του Βατικανού, την μπύρα χωρίς αλκοόλ (έλα Χριστέ και Παναγιά...) τον καφέ με στέβια και τα ψωμιά άνευ γλουτένης. Γιατί είναι θαύμα που ζεις ενώ μεγάλωσες με φραντζόλες απο τον φούρνο τόσα χρόνια τίγκα στην αμαρτία...

Όλα αυτά τα ενάρετα που λατρεύετε σαν άλλες μετανοούσες Μαγδαληνες τα ανέχτηκα, γελώντας ειρωνικά πάντα, αλλά ναι τα ανέχτηκα.

Όμως τα e-book, όχι. Αυτά δεν μπορώ να τα δεχτώ. Τα βιβλία είναι κλειδαρότρυπες στη ψυχή του συγγραφέα, είναι πώς να στο εξηγήσω, μια σωματική επαφή με όλες τις αισθήσεις τεταμένες.

Μιλούν τα βιβλία, φλυαρούν για τον δημιουργό τους περισσότερο από ότι θα ήθελε να αποκαλύψει. Όμως κυρίως φλυαρούν για τον αναγνώστη, για μένα , για σένα για μας.

Το άρωμα του καινούργιου που πρωτορουφάς καθώς γυρίζεις τις σελίδες, το τέλειο γυαλιστερό εξώφυλλο που αργά αργά χάνει τη στιλπνάδα του...
Μεγαλώνει και αυτό μαζί σου, αποκτά τη μυρωδιά σου, ζαρώνει απαλά στα χέρια σου, ποτίζεται ενίοτε από τα δάκρυα σου.

Οι σελίδες του οι άκαμπτες στην αρχή μαλακώνουν μαζί σου και αυτές, γίνονται πιο δεκτικές πιο ανθρώπινες, με κόκκους άμμου ή καφέ με μικρά τσακίσματα στις άκρες ή εντελώς άρτια και αποστειρωμένα σαν τη ζωή που φοβάσαι να ζήσεις μη τυχόν και εκτεθείς και πονέσεις... Λες και ο πόνος δεν είναι ζωή.

Τα βιβλία μας είμαστε εμείς λοιπόν και τα e-book η αποστειρωμένη εκδοχή μας, η «αγιογραφία» μας.

Εγώ ετούτη την «αγιογραφία» την αρνούμαι. Αρνούμαι την ψυχρότητα της εικονικής μας τελειότητας. Πεισματικά την αρνούμαι.