Ο φετινός Μάιος είχε έντονη κομματική κινητικότητα. Τέσσαρα κόμματα πραγματοποίησαν κομματικές διαδικασίες. Ήτοι: εκλογή αντιπροσώπων, μέλη Νομαρχιακών και Κεντρικών Επιτροπών, εκλογή προέδρων και αρχηγών, αποφάσισαν για το όνομα του κόμματος τους, την αλλαγή άρθρων στο καταστατικό πραγματοποίησαν συνέδρια. Αληθινός ανοιξιάτικος πολιτικός οργασμός.

Για να συμβούν όλα αυτά το προηγούμενο χρονικό διάστημα εγγράφηκαν νέα μέλη, δραστηριοποιήθηκαν τα παλιά, πληρώθηκαν συνδρομές, άνοιξαν τα γραφεία, πραγματοποιήθηκαν τοπικές και περιφερειακές συνελεύσεις. Παράλληλα διατυπώθηκαν απόψεις, θέσεις, δημοσιεύθηκαν πολιτικά κείμενα σε εφημερίδες, αλλά και στο Διαδίκτυο. Μόνο η τηλεόραση, δημόσια και ιδιωτική, δεν ασχολήθηκε – παρά μόνο με το τυπικό μέρος, τη διεξαγωγή των συνεδρίων – με τις πολιτικές διεργασίες. Δεν πραγματοποιήθηκε, εκτός κι αν δεν το αντιληφτήκαμε, ούτε μία εκπομπή διαλόγου, με προσκεκλημένους εκπροσώπους των κομμάτων.

Εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας συμμετείχαν σ’ αυτές τις διαδικασίες. Πολλοί μίλησαν για γιορτές δημοκρατίας, μεγάλη συμμετοχή, ενδιαφέρον για την πολιτική, τα κοινά των κομμάτων, για επανεκκίνηση και ανανέωση. Κάτι απ’ όλα αυτά, έστω και εν μέρει, θα υπάρξει, θα το δούμε να συμβαίνει. Αλλά περισσότερο μας προβληματίζει, κάποιους, αυτή η προσέγγιση κι η ερμηνεία. Πώς τεκμαίρεται η δημοκρατία με τη διαδικασία της όποιας συμμετοχής σε ένα συνέδριο, στις διαδικασίες του και περισσότερο στη ψηφοφορία; Ειδικά αν δεν υπάρξει, καταπώς φαίνεται, συνέχεια, η οποία να περιέχει τη συμμετοχή.

Ο μεγάλος αριθμός των συνέδρων γιατί πιστώνεται στα πολύ θετικά; Αφού πρακτικά δεν είναι δυνατόν να υπάρξει δυνατότητα, λόγω χρόνου, να μιλήσουν, να πουν την άποψή τους ούτε οι μισοί σύνεδροι. Ούτε η αύξηση του αριθμού των μελών των Κεντρικών Επιτροπών θα προσφέρει τα αναμενόμενα. Οι αριθμοί αλλάζουν μεγαλώνουν, ευημερούν· όπως και τα λόγια σε ανάλογες περιπτώσεις.

Στην καθημερινότητα, στη συμμετοχή και στη δράση της ημέρας εναπόκειται η αλλαγή που όλοι οι πολιτικοί και κομματικοί χώροι επικαλούνται. Στον αντίποδα των αιθουσών των συνεδρίων υπάρχουν οι πλατείες, οι δρόμοι, τ’ αμφιθέατρα. Αν διαπιστώσουμε κινητικότητα και σ’ αυτά ή περιοδικά σε κάποιους απ’ τους παραπάνω χώρους τότε μπορούμε να αισιοδοξούμε ότι κάτι μπορεί να αλλάξει. Στις πλατείες και στους δρόμους συναντούνται τα πλήθη, και προσπαθούν να αλλάξουν τη ροή των πραγμάτων. Όχι, δεν γίνονται κάθε τόσο εξεγέρσεις. Πλατεία μπορεί να σημαίνει τον κάθε είδους δημιουργικό χώρο, συμμετοχή κι διεργασία. Σε μια πλατεία διεκδίκησαν Σύνταγμα οι συμπατριώτες μας, τον Σεπτέμβρη του 1843. Στην πλατεία Σαπφούς, της Λέσβου, μαζεύτηκαν κάποιοι κατατρεγμένοι τον Απρίλιο του 2018, ζητώντας καλύτερες μέρες. Εκεί δέχτηκαν ματωμένη επίθεση από άφιλα χέρια και άνοες ανθρώπους. Στις πλατείες ανθίζουν ή μαραίνονται οι κοινότητες των πολιτών. 

*Ο Αριστείδης Καλάργαλης είναι διδάκτορας Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας