Το σημερινό κείμενο βγαίνει στον αέρα με μια μικρή χρονική υστέρηση αλλά, δυστυχώς, εξακολουθεί να είναι επίκαιρο.Λαμπροτετάρτη. Όμορφη μέρα, ανοιξοκαλόκαιρο. Αποφασίζουμε να εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία και να κάνουμε μια από τις πιο όμορφες διαδρομές μας. Το δρομολόγιο είναι Αγ. Μαρίνα - Κουρτερή - Αγ. Ραφαήλ - Ταξιάρχες και επιστροφή.

Η λεσβιακή ύπαιθρος μας αποζημιώνει πλουσιοπάροχα για την απόφαση μας, και νοιώθουμε τυχεροί που ζούμε σε έναν τέτοιο τόπο.Είναι από τις στιγμές, που χωρίς να το καταλάβεις γίνεσαι λίγο σωβινιστής.

Λεσβολάτρες αθεράπευτα λοιπόν, όλη η παρέα, και αφού έχουμε απολαύσει, πάνω από την Αμαλή, την ατελείωτη ομορφιά του κόλπου Γέρας, παίρνουμε τον δρόμο που περνά μπροστά από το εκκλησάκι του Αγ. Ραφαήλ και σε λίγο χαιρόμαστε από ψηλά τη Μυτιλήνη και μια θέα που ξεκινά πολύ πιο πέρα από τα Τουκμάκια και φτάνει μέχρι την άκρη της Κρατήγου.

Σταματάμε και χαζεύουμε το θέαμα για πολλοστή φορά. Βγάζουμε τις φωτογραφίες μας, τις ίδιες φωτογραφίες που έχουμε βγάλει άλλες εκατό πενήντα δύο φορές πιο μπροστά, χωρίς καμμιά να είναι ίδια με την άλλη, και που θα συνεχίσουμε να τις βγάζουμε ,ελπίζω, για τουλάχιστον άλλες εκατό πενήντα δυο φορές.

Όμορφο μέρος, Όμορφος τόπος, με το όμικρον κεφαλαίο. Παίρνουμε τον κατηφορικό δρόμο που ξεκινά από τον Προφ. Ηλία και προχωρούμε προς το τέλος της διαδρομής μας γεμάτοι με φως, πράσινο, θάλασσα, ομορφιά.

Όμως,... πάντα υπάρχει ένα όμως.
Στον πάνω δρόμο του Καγιανιού που βγάζει προς την Αγ. Μαρίνα, σε μια στροφή υπάρχουν δυο παγκάκια που μπορεί κανείς να κάτσει και να απολαύσει όλη αυτή την ομορφιά που γι' αυτήν έλεγα πιο πάνω.
Στα παγκάκια , λοιπόν αυτά, κάποιοι είχαν παρατήσει κουτιά συσκευασίας από σουβλάκια ή από πίτσες, κουτάκια αναψυκτικών και μπύρας, πλαστικά ποτήρια, πλαστικές σακούλες και διάφορα άλλα σχετικά.
Η ίδια, δε, κατάσταση επικρατούσε και κάτω από τα παγκάκια.

Το αρχικό σοκ το διαδέχθηκε η αγανάκτηση, τα νεύρα και κάμποσα... ''γαλλικά'' που βέβαια, αυτοί, που σ' αυτούς απευθύνονταν, δεν ήταν εκεί για να τα ακούσουν.
Πριν, όμως, συνέλθουμε, δεύτερο σοκ. Στην πλαγιά, κάτω και πέρα από τα παγκάκια, μια ολόκληρη χωματερή με αντικείμενα της ίδιας κατηγορίας με τα παραπάνω, τέτοιας ποικιλίας που θα τη ζήλευε και εργοστάσιο ανακύκλωσης.
Συσκευασίες όλων των ειδών, μπουκάλια γυάλινα και πλαστικά όλων των μεγεθών, κουτάκια αναψυκτικών και μπύρας, άπειρες πλαστικές σακούλες, και ό,τι άλλο βάζει ο νους του ανθρώπου.

Και τι ειρωνεία! Λίγα μέτρα πιο κει υπήρχε κάδος σκουπιδιών σχεδόν άδειος.

Βάλαμε κάτω τα σημάδια και καταλάβαμε πως οι τελευταίοι δράστες δεν ήταν η εξαίρεση. Το μέρος με τα παγκάκια, απ' ότι φαίνεται, είναι τόπος συνάντησης, τόπος που τα βράδια ανταμώνουν παρέες και περνούν κάμποσες στιγμές ξεγνοιασιάς και χαλάρωσης.

Ε, και λοιπόν; Θα πρέπει οι βραδιές αυτές να τελειώνουν μ' αυτό τον τρόπο; Με αγώνες για το ποιος θα πετάξει το μπουκάλι της μπύρας πιο μακριά, ή ποιος θα βρωμίσει πιο πολύ τον τόπο;

Τόσο δύσκολο είναι μέσα στην ίδια σακούλα που είχαν προηγουμένως τα ''προς βρώση και πόση'' να έβαζαν πάλι τα υπολείμματα και να τα πέταγαν στον κάδο που είναι λίγα μέτρα πιο κει;

Πολλά θα μπορούσε να πει κανείς γι' αυτή την κατάσταση. Για αγωγές, για συμπεριφορές, για πολιτισμό, για σχολεία, για γονείς για σπίτια κλπ, κλπ, κλπ.
Εγώ αυτό που θα ήθελα να έλεγα σ' αυτά τα παιδιά, γιατί οι ''δράστες'',απ' ότι φαίνεται , είναι νέα παιδιά, να ξέρουν ότι κάνουν κακό στο τόπο τους, στο χωριό τους, κάνουν ,τελικά, κακό στον ίδιο τους τον εαυτό, και είναι βέβαιο πως κάτι τέτοιο δεν το θέλουν.

Γιατί είναι κρίμα , τόσο οι ίδιοι όσο κι' οι επισκέπτες φεύγοντας, αντί να έχουν σαν τελευταία εικόνα την ομορφιά του Καγιανιού, να έχουν αυτή τη χωματερή, αυτή τη βρωμιά.

*Ο Παναγιώτης Κλαδίτης είναι πρωήν διευθυντής της ΔΕΥΑΜ