Η κυρία Νίτσα ζήτησε τη βοήθειά μου για να “κτηματογραφηθεί”. Μου άφησε πάνω στο γραφείο ένα κίτρινο ντοσιέ και έκατσε απέναντι μου σικάτο σταυροπόδι.
«Για ρίξε μιά ματιά », μου είπε και αναστέναξε.
Άνοιξα τον φάκελο. Το πρώτο συμβόλαιο έγραφε πάνω με τα γράμματά της “Αρχαίο Θέατρο”.
«Αρχαίο Θέατρο;»
«Του Μπάμπη είναι. Ήταν ένα όμορφο χωραφάκι πάνω σε λόφο με θέα όλη την πόλη. Είπαμε να βγάλουμε άδεια να φτιάξουμε ένα σπιτάκι. Αλλά μόλις σκάψαμε βρήκαμε το Αρχαίο Θέατρο! Φέτος το Καλοκαίρι που γίνονταν οι παραστάσεις, έλεγα στον Μπάμπη: “Πάω στο θέατρό μας!”
«Θεατράρχης ο Μπάμπης…»
«Κοτζάμ’ αρχαίο θέατρο! Λίγο το ‘χεις;»
«Τραγωδία.»
«Πες το ψέματα…»
Το δεύτερο συμβόλαιο της κυρίας Νίτσας έγραφε “Παλαιοχριστιανικές κατακόμβες”
«Παλαιοχριστιανικές κατακόμβες;» τη ρώτησα.
«Α, οι κατακόμβες μου! Αφού βρέθηκε το αρχαίο θέατρο, αγοράσαμε έναν μικρό λοφίσκο δίπλα στη θάλασσα. Η πόλη πιάτο, τα καράβια, πήγαιναν κι έρχονταν. Ονειρεμένο οικόπεδο. Είπαμε με τον Μπάμπη να το δώσουμε αντιπαροχή. Συμφωνήσαμε με τον εργολάβο, θα μας έδινε μία μεζονέτα μπροστά στη θάλασσα. Μόλις όμως σκάψαμε, τσούπ! να σου οι κατακόμβες. Πάγωσαν όλα, παγώσαμε κι εμείς. Το τρίτο συμβόλαιο είναι η αρχαία πόλη μου! Η αρχαία Απιντίφη, αν έχετε ακουστά, είναι δική μου. Μετά τις κατακόμβες πήγαμε εκεί να κάνουμε ένα σπιτάκι, λίγο μακριά από την πόλη, αλλά ένα τέταρτο με το αυτοκίνητο δεν ήταν δα και θέμα. Μεγάλο το κτήμα, της γιαγιάς μου της συγχωρεμένης, παραθαλάσσιο κι αυτό. Υπέροχη τοποθεσία, απίστευτη γαλήνη. Ε, μην τα πολυλογώ, μόλις σκάψαμε βρήκαμε το πρώτο σπίτι, μετά το δεύτερο, μετά το τρίτο και μετά ανακαλύφθηκε ολόκληρη πόλη… Είδατε πόσο τυχερή είμαι; Οι αρχαιότητες μ’ακολουθούν.»
«Τώρα πού μένετε;»
«Τελικά πήραμε ένα διαμέρισμα στο τρίτο όροφο, διαμπερές, ανοίγουμε από τη μιά, ανοίγουμε από την άλλη και αεριζόμαστε. Μιά χαρά είμαστε. Πού να πάω να φτιάξω σπίτι που να πατάει στο έδαφος. Και να μην έχει αρχαία, μόλις μάθουν ότι είμαι εγώ εκεί, θα ‘ρθουν και θα τρυπώσουν από κάτω! Δεν αστειεύομαι, σοβαρά το λέω: Μόλις εγκατασταθήκαμε στο διαμέρισμα, ο γείτονάς μας, μας είδε στο διάδρομο και είπε στον άνδρα μου: «Ξέρετε τι υπάρχει κάτω από την πολυκατοικία;»
«Όχι, δεν ξέρω!» είπε ο Μπάμπης.
«Σούφρωσε τα χείλια του και είπε συνωμοτικά: “Μία α-ρχαί-α νε-κρό-πο-λη!»