Πριν αρκετές δεκαετίες οι μαθητές του Δημοτικού προετοιμαζόταν για τις εισαγωγικές εξετάσεις στο Γυμνάσιο. Σ’ ένα εγχειρίδιο οδηγιών και θεμάτων έκθεσης υπήρχε ένα θέμα για τη συμβολή των γιατρών στην κοινωνία.

Αμυδρά θυμάμαι μια πρόταση. Κατ’ αυτή ο άρρωστος ένιωθε καλά, ανακούφιση, ηρεμία μόλις επισκεπτόταν τον γιατρό, αντίκριζε τη λευκή μπλούζα. Η παρουσία του γιατρού λειτουργούσε ευεργετικά, τονωνόταν η ψυχολογία του αρρώστου πριν τον εξετάσει και του δώσει φαρμακευτική αγωγή. Η λευκή μπλούζα του γιατρού εξέπεμπε κάτι θετικό, μια αύρα προστασίας γύρω και μέσα στον άρρωστο. Αυτό το αίσθημα της ανακούφισης, με την επίσκεψη στον γιατρό, λίγο ή πολύ το έχουμε νιώσει όλοι μας.

Ας συλλογιστούμε τη συμβολή των γιατρών στο κοινωνικό σύνολο, την περίοδο της πανδημίας. Αν κι οι δομές υγείας είναι υποστελεχωμένες σε ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό οι γιατροί κι οι νοσηλευτές είναι εκεί, διαρκώς παρόντες. Στο νοσοκομείο, στο κέντρο υγείας, στο αγροτικό ιατρείο, στο ιδιωτικό ιατρείο. Οι ασθενείς κι οι συνοδοί περιμένουν στα εξωτερικά, στα τακτικά ιατρεία. Μέχρι να ’ρθει η σειρά τους πίνουν καφέδες, στέλνουν μηνύματα με το κινητό τηλέφωνο, κάποιοι διαβάζουν εφημερίδα ή βιβλίο. Συνομιλούν μεταξύ τους, λένε τον πόνο τους, για να τον απαλύνουν αλλά και για να παρηγορήσουν τον συνάνθρωπό τους. Δεν απουσιάζουν, βέβαια, κι αυτοί που προσπαθούν να «τρυπώσουν», να παρακάμψουν τη σειρά των ραντεβού· δήθεν για να πούνε κάτι, για λίγο, στον γιατρό.

Κι οι γιατροί εξετάζουν, βλέπουν αναλύσεις, γράφουν παραπεμπτικά και συνταγές. Συνομιλούν μεταξύ τους, με τα εργαστήρια, το ακτινολογικό, τα χειρουργεία· συνεργάζονται οι διαφορετικές ειδικότητες όπου απαιτείται. Πού και πού αναγκάζονται να παραπέμψουν τους αρρώστους στα νοσοκομεία της Αθήνας· γιατί δεν υπάρχουν οι απαραίτητες ειδικότητες στο νησί, στην επαρχία ή ο απαραίτητος ιατρικός εξοπλισμός και τα μηχανήματα. Όσο μικρότερος ο τόπος τόσο μεγαλύτερες οι ελλείψεις.

Πώς ζείτε χωρίς μόνιμο αγροτικό γιατρό στο χωριό, μας λένε οι επισκέπτες του καλοκαιριού. Τι κάνετε αν πάθετε κάτι ρωτάμε με τη σειρά μας κατοίκους άλλων μικρότερων νησιών, όταν πάμε διακοπές για λίγες μέρες στο νησί τους. Αντέχουν, αντέχουμε είναι μια απάντηση. Αλλά και ζητούμε, απαιτούμε ενίσχυση της ιατρικής και νοσηλευτικής φροντίδας. Τον γιατρό και τον δάσκαλο θέλουν τα νησιά, τα ορεινά χωριά, οι απομακρυσμένες περιοχές της χώρας μας. Αγάπη για τον τόπο, τη χώρα και πατριωτισμός σημαίνει πρακτικό ενδιαφέρον κι όχι επισκέψεις κάθε είδους συμβούλων και παρατρεχάμενων της Αθήνας στις ακριτικές μας περιοχές. Την άσπρη μπλούζα με το στηθοσκόπιο στο χέρι τη θέλουμε κοντά μας. Αλλά και τον άνθρωπο – επιστήμονα που τη φορά να τον σέβεται και να τον ενισχύει η πολιτεία· η οποία τα τελευταία χρόνια είναι τσιγκούνα και κακιά.            

* Ο Αριστείδης Καλάργαλης είναι Συγγραφέας, διδάκτορας Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας