Όταν διάβασα για τη «γκαζόζα» και το κατούρημα του φουκαρά του Φωκά, πήγα ξαφνικά πολλά χρόνια πίσω. Το περίεργο μυαλό μου και τα άτιμα τα χρόνια, τα συνηθίζουν αυτά τα…άλματα.
Γύρω στο ’63 – ’64 θα ήταν, στην  ογδόη στο Α γυμνάσιο εγώ και αρχαία μας έκανε ο «δάσκαλος», ο αξέχαστος και αγαπημένος γυμνασιάρχης μας, Παναγής Σαμαράς.
Το τι του χρωστώ, το κατάλαβα πολύ αργότερα.
Ας είναι..
Απόγεμα Κυριακής, η «βόλτα» στη προκυμαία στο φόρτε της, η αδρεναλίνη διάχυτη και το νυφοπάζαρο στα ντουζένια του.
Το πηλήκιο -υποχρεωτικό παντού και πάντα- στην κωλότσεπη, μπροστά του Ρηνέλ’, πίσω εγώ, πέφτουν τα.. συνθηματικά με τα μάτια και καθορίζεται η πορεία για τα Τσαμάκια.
Όλα καλά.
Αμ δε..
Στο Πανελλήνιο, είχε στήσει «παρατηρητήριο» ο δάσκαλος, αλλά εγώ που να πάρω χαμπάρι.
Αχ αυτά τα Τσαμάκια!!
Έρχεται η Δευτέρα, προσευχή και στην τάξη, να κι ο δάσκαλος, να και τ’ αρχαία.
Βγάζει τον κατάλογο και άκρα του τάφου σιωπή.
-Άντι να δούμε τι ξέρετε για το μέτρο.
Μας είχε πάει την προηγούμενη βδομάδα στο αρχαίο θέατρο και δόστου «άρσης- θέσης» και Ίαμβος και Ανάπαιστος και δακτυλικός εξάμετρος κι’ εγώ να παλεύω να βγάλω τα κουκουνάρια από τις κουγκτζέλες.
-Σήμερα αρχίζουμε από το Μ.
-Μαντζουράνη...
-Κύριε, μπορώ να πάω έξω;
-Που, στα Τσαμάκια;
-Όχι κύριε, στου μέρους, κατουργιέμι.
-Καλά, άντε.
Τη σκαπουλάραμε, σκέφτηκα.
Έκανα κανένα τέταρτο, λέω τώρα θα έχει πάει στο Σίγμα και παραπέρα.
Μπήκα άνετος και καμαρωτός στην τάξη και πάω να κάτσω.
-Μαντζουράνη, εδώ.. Τροχαϊκό τετράμετρο
Μου ΄πεσε το ταβάνι κατακέφαλα και τα Μέτρα και τα σταθμά μαζί
Έμεινα άλαλος, ο δάσκαλος υπομειδιούσε πονηρά:
-Λέγε, σε ακούμε
Τι να πω ο έρμος;
Με… γλέντησε κάπου ένα πεντάλεπτο.
-Κάτσε.. Και να μη κατουργιέσι στα ζόρια, γιατί όλο κατουρημένος θα είσαι.
Δε ξέρω πως όλα τούτα μου ήρθαν στο μυαλό, όταν διάβασα τις προάλλες ότι αυτός ο απίθανος εκπρόσωπος του λαού, ο Αριστείδης Φωκάς, βουλευτής λέγεται, ήπιε αυτή την έρμη τη γκαζόζα κι έτρεξε κι αυτός στο «μέρος» για κατούρημα.
«Είχα πιει στο καφενείο μια γκαζόζα και πήγα στην τουαλέτα και εκείνη την ώρα ξεκίνησε η ψηφοφορία»
Αλήθεια, πόσες κυβερνήσεις, πόσους νόμους, κόμματα, και πολιτικούς, έχει σώσει τούτο το απλοϊκό, αφελές και παμπάλαιο παιδικό επιχείρημα: «Συγνώμη, πάω για κατούρημα»…
Και πλάκα-πλάκα, το κατούρημα γράφει ιστορία.
Όπως και νάχει, «το κατούρημα», χρησιμοποιήθηκε αρκετές φορές για τη σωτηρία της δημοκρατίας και της «πολιτικής τάξης» και τα κατάφερε Καλύτερα απ’ ότι εγώ, στην εξέταση για το αρχαϊκό μέτρο.
Δε βαριέσαι..
Πάλι καλά να λες, που το κυλικείο της Βουλής δεν σερβίρουν φασολάδα.
Το μόνο που θα ήθελα, είναι σ’ αυτή τη συνεδρίαση της Βουλής, να ήταν λέει πρόεδρος ο αγαπημένος μου «δάσκαλος», ο Σαμαράς.
Είμαι σίγουρος πως μόλις έμπαινε στην αίθουσα αυτός ο δύστυχος Φωκάς, θα του έλεγε με αυτό το πονηρό βλέμμα, μέσα από τα χοντρά γυαλιά του:
-Να μην κατουργιέσαι στα ζόρια φίλε, γιατί κατά πως σε βλέπω, πάντα κατουρημένος θα είσαι.

Υ.Γ. Αντί για το «καλώς σας βρήκα»
Πάνε πάνω από 55 χρόνια που άφησα το νησί μου.
Το γιατί και πως, δεν είναι της ώρας.
Όνειρο μου όλα τούτα τα χρόνια, ήταν τρία πράγματα.
Ν’ αγοράσω ένα μικρό σπιτάκι, να φτιάξω ένα μικρό καφενέ και να φτιάξω μια εφημερίδα.
Τίποτα απ’ αυτά δεν κατάφερα και κατά πως φαίνεται, δε θα καταφέρω.
Όταν έμαθα για την προσπάθεια «ΣΤΟ ΝΗΣΙ», χωρίς δεύτερη σκέψη δήλωσα παρών.
Όχι μόνο γιατί θεωρώ πως μια τέτοια «εφημερίδα» έλειπε από τη Μυτιλήνη, αλλά γνωρίζοντας τους ανθρώπους της, πιστεύω πως μπορούν να κάνουν τη διαφορά στην ενημέρωση στο νησί μας.
Τους το εύχομαι από καρδιάς.