Στη χθεσινή (1 Απριλίου) εφημερίδα ΕΣΤΙΑ ο διευθυντής της Μανώλης Κοττάκης υπογράφει το σπουδαίο, κατά τη γνώμη μου άρθρο ΟΙ ΑΣΤΟΙ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΟΙ, στο οποίο αναδεικνύεται για μια ακόμα φορά ότι δεν βρισκόμαστε στην «σωστή πλευρά της ιστορίας», όπως χωρίς ίχνος πολιτικής σκέψης ξεστόμισε ο άριστος των αρίστων πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης.

Αφού λοιπόν ο αρθρογράφος εξιστορεί πώς επί της παρούσης κυβερνήσεως οι Ρώσοι μας βοήθησαν παραχωρώντας μας τα θηριώδη πυροσβεστικά αεροπλάνα Berief για τις πυρκαϊές της Εύβοιας και παρέχοντάς μας αργότερα μεγάλη έκπτωση στην τιμή του φυσικού αερίου, που όπως λέει ο αρθρογράφος επέτρεψε στην Κυβέρνηση να επιδοτήσει με 40 ε. μηνιαίως τις καταναλώσεις των νοικοκυριών τα 20 από τα οποία οφείλονται στην έκπτωση που μας χορήγησε η Γκάζπρομ.

Όταν ήρθε ο πόλεμος η χώρα μας για λόγους εθνικούς και συμμαχικούς έπρεπε να καταδικάσουμε την εισβολή.

«Ωστόσο σε σύγκριση με άλλα κράτη-μέλη όπως η Ιταλία, η Ισπανία εμείς το παραξηλώσαμε… Βγήκαμε μπροστά, γίναμε η αιχμή του δόρατος, πρωταγωνιστήσαμε σε προσωπικές επιθέσεις εναντίον του Ρώσου προέδρου ξεπερνώντας καμιά φορά σε χαρακτηρισμούς και τον πρόεδρο Μπάϊντεν , φτάσαμε να δηλώσουμε σε επίπεδο αναπληρωτή υπουργού εξωτερικών ότι στόχος των κυρώσεων είναι η ανατροπή του Πούτιν.

Και η δήλωση αυτή δεν αποδοκιμάστηκε ποτέ από το Μαξίμου…» γράφει ο Κοττάκης και συνεχίζει ότι από τον πόλεμο «κερδίζουν οι Άγγλοι που σχεδίασαν την σύγκρουση, κερδίζουν οι Αμερικανοί που πωλούν όπλα και αέριο, κερδίζουν οι Κινέζοι στην αγκαλιά των οποίων έπεσε σαν ώριμο φρούτο η Ρωσία, κερδίζουν οι Τούρκοι που αναδεικνύονται σε παγκόσμιους παίκτες, κερδίζουν οι Γάλλοι και βεβαίως χάνουμε εμείς. Η τελευταία τρύπα του ζουρνά, που θέλησε να το παίξει προκεχωρημένο φυλάκιο».

Γράφει κι άλλα ο γνωστός δημοσιογράφος για να καταλήξει «Αυτοί που τους παρακαλούσαμε για βοήθεια στις φωτιές και για φτηνές τιμές φυσικού αερίου, σήμερα μας θεωρούν εχθρική χώρα» με τα γνωστά μέχρι τώρα αποτελέσματα.
Εφέτος συμπληρώνονται εκατό χρόνια από την Μικρασιατική καταστροφή, την οποία θα «τιμήσουμε;» με τελετές αναμνήσεων, τραγούδια και χορούς των χαμένων (δυστυχώς) πατρίδων, μνημόσυνα και μεγάλα λόγια, γιατί όπως ιστορικά αποδεικνύεται δεν βρεθήκαμε στην σωστή πλευρά της ιστορίας.

Ή δεν εκμεταλλευτήκαμε σωστά τις συνθήκες της εποχής, όπως διαμορφώθηκε.

Η πρόθυμη και προβλέψιμη κυβέρνηση Μητσοτάκη πειθήνια και υποτακτική στις εντολές του μεγάλου αφεντικού δηλ. των ΗΠΑ που παλιότερα τις αποκαλούσαμε «ο θείος Σαμ», του οποίου τον ρόλο εκπληρώνει περίφημα ο πρεσβευτής κ. Πάϊατ, που προϋπήρξε στο Κίεβο, την εποχή των έγχρωμων επαναστάσεων, δεν έχει την ικανότητα ούτε και την διάθεση να προφυλάξει την χώρα από μελλοντικές καταστροφές.

Οφείλεται άραγε στην ηλίθια ή την εξωνημένη πολιτική;