Η γιαγιά μου λάμβανε καθημερινά λουλούδια μέχρι που απογέρασε ο πάππος μου και αν δεν ήταν λουλούδια θα ήταν τσάγαλα, σβιρνιές, σπαράγγια, σαλιγκάρια, χόρτα για πίττα. Ότι έβγαζε η γη ή έφερνε ο πραματευτής με αυτοκίνητο.

Ούτε που είχε φτάσει ο Άγιος Βαλεντίνος στο χωριό όλα αυτά χρόνια κι αν τα κατάφερνε, λέμε τώρα, να ανέβει τον ανήφορο που σου κόβει την αναπνοή στα ριζά του Βαφειού θα κονταροχτυπιούνταν στα ίσα και παλικαρίσια στη πλατεία του χωριού με τον Αϊ Γιώργη, που η Ασπασούλα τον είχε σε μεγάλη υπόληψη και θα τον έτρωγε το κακό το φίδι στα σίγουρα.

"Τί είνι καλέ ιτσός η Βαλεντίνος που γορτάζ' τσόλας σήμερα;" ρωτούσε η καλή μου και ενώ καταλάβαινε πολύ καλά καμώνονταν πως αγνοεί έτοιμη να βάλει τα γέλια. "Ο Θεός του έρωτα γιαγιά. Σήμερα γιορτάζουν οι ερωτευμένοι!"
"Τύφλις να 'χιτι" έλεγε και το γάργαρο γέλιο της πια ήταν αδύνατο να συγκρατηθεί. Η γι'Έρουντας ήταν τα χρόνια τα παλιά. Τότε που ήμ'να νια. Ούλες γαμπρίζαμε τότες. Τώρα τούτα είνι πουτ'κουκούραδα. Ερουτας τσι φανερός δε γίνιτι."

"Ούλες ανταμώναμε κρυφά τότες" και τότε ίσιωνε τη φούστα της σαν φιλάρεσκη κοπελίτσα που υπήρξε, τακτοποιούσε τα παραμανάκια ένα, ένα στα μαλλιά της ενώ αράδιαζε όλα τα ονόματα των γιαγιάδων και των παππούδων όντας ζευγάρια που οι περισσότεροι είχαν ήδη αποδημήσει εις Κύριον μα η γιαγιά μου τα διηγούνταν όλα σαν να ήταν προχθές.

Καμάρωνε η Ασπασούλα που οι φιλενάδες της ερωτεύτηκαν δυνατά, καμάρωνε πιότερο για τον εαυτό της που κατάφερε και παντρεύτηκε τον έρωτα της αψηφώντας τα προξενιά του πατέρα της. "Όχ' να το παινευτώ Ρηνούλαμ' αλλά στα νιάτα μ' η ντουνιάς δεν μ'είχε." πρόσθετε ως μόνιμη επωδό και και ο παππούς μέγας γόης της εποχής δεν την άφησε στιγμή να πιστέψει το αντίθετο.

Την χόρευε χωρίς καν να υπάρχει μουσική και την καλόπιανε μετά από κάθε καυγά ασχέτως αν τις περισσότερες φορές έσφαλε ο ίδιος και εκείνη γινόταν υπερβολική.

Μέχρι τα τελευταία της η Ασπασούλα αδυνατούσε να παραδεχτεί και να εννοήσει ότι υπάρχει συγκεκριμένη μέρα για τους ερωτευμένους, ήταν μεγάλη γινατσού η γιαγιά μου. Ότι κοντινότερο είχε και μνημόνευε εξάπαντος κάθε χρόνο ήταν ο Άγιος Στέφανος που ανήμερα παντρεύτηκε και τον "Ταξιαρχέλιμ" που τον επικαλούνταν καθημερινά για οτιδήποτε. Μέγα Συμπαραστάτη και τιμωρό όσων την ζουλεύανε.

" Ιτσίν'ήταν έρουτες μουρέλιμ. Κρυφά ανταμώναμε τσι οι πιο πολλές παντρευτούκαμι αυτόν που θέλαμε. Όμως με σεβασμό, με υπομονή."
Έφυγε πλήρης ημερών η γιαγιούλα μου, πλήρης και από πόνο, έρωτα, χορούς, καημούς, τραγούδια, μαλώματα. Τα πάντα στην υπερβολή. Μέχρι και στα φαγιά της η γλύκα ξεχείλιζε αν και καμιά φορά όπως και στη ζωή της το αλάτι έπεφτε παραπανίσιο.

Έφυγε όμως χορτάτη. Ανταπέδωσε στο έπακρο ότι έλαβε και αψήλωσε ξέγνοιαστη με έναν αμανέ μερακλωμένο ψηλά στον Παρασκευά της που την λάτρευε και τη λαχταρούσε.

Σήμερα θα γελάει πάλι που μνημονεύω τούτη τη παράξενη γιορτή κι ας υπήρξε μια αιώνια Βαλεντίνα εν αγνοία της με τη φαρέτρα του έρωτα μονίμως στραμμένη στον Παρασκευά που την κράτησε μέχρι το τέλος του κοπελούδα.