Καλέ μου φίλε απ’ τη Στύψη,

Παρότι δεν σε γνωρίζω, και προς αποφυγή παρερμηνειών, επιθυμώ να σε διαβεβαιώσω, κατ’ αρχήν, ότι αγαπώ και εκτιμώ απεριόριστα όλους τους ανθρώπους των βουνών. Και ιδιαίτερα του Λεπετύμνου, αφού κι εγώ βουνίσιος είμαι. Χίλιες φορές καλύτεροι απ’ τους καμπίσιους είναι. Χώρια που στους κάμπους παρεπιδημούν και οι καμπίσιες αλεπούδες (μακριά απ’ αυτές).

Όμως εγώ, δεν αναφέρθηκα στον πολύπαθο γεωθερμικό πλούτο του νησιού μας. Τον τεράστιο, πραγματικά, αλλά, δυστυχώς, κοιμώμενο αυτόν φυσικό πλούτο, που η αξιοποίησή του θα μπορούσε να αλλάξει, κυριολεκτικά, τη μοίρα του τόπου μας. Διότι μαζί με αυτόν, κοιμούνται, διαχρονικά τώρα, και οι κυβερνητικοί ταγοί της χώρας και του τόπου μας. Κι ας διαθέτουμε εξαιρετικούς ειδικούς επιστήμονες, κι ας βρίσκεται μόνιμα στις προγραμματικές διακηρύξεις των πάντων, το τεράστιο αυτό κεφάλαιο.

Εμένα, η «αξιοποίηση του ηφαιστείου του Λεπετύμνου», μου ήρθε λίγο κατακούτελα και πήγε ο νους μου στον Βεζούβιο και στα καθρεφτάκια των ιθαγενών. Και αλήθεια, σου λέω, ούτε που είδα ποιανού εκλογικού συνδυασμού πρόταση ήταν. Από το δικό σου απαντητικό κείμενο το πληροφορήθηκα. Και η «ανησυχία» μου, ότι, μετά από αυτό, μπορεί να σκάσει μύτη, κανένα παχυλό κονδύλιο για ανάθεση μελέτης, δεν μου ήρθε τυχαία . Πώς το λένε «άμα καείς στο χυλό φυσάς και το γιαούρτι»; Ξέρεις, για τον ποταμό Τσικνιά, λέω. Που και αυτός, από το βουνό του Λεπετύμνου πηγάζει και στους πρόποδές του εκτείνεται, μέχρι να χυθεί στον κόλπο της Καλλονής. Οπότε, εδώ και δεκαετίες, βρίσκεται μόνιμα στα προγράμματα των πάντων, το ταλαίπωρο Φράγμα του Τσικνιά. Με έτοιμες μελέτες από τη δεκαετία του 1990.

Με κυβερνητικές υποσχέσεις διαδοχικών κυβερνήσεων. Και πράσινης και μπλε απόχρωσης. Και ξάφνου, πριν καμιά δεκαριά χρόνια, έσκασε η πρόταση για ξανά – μανά μελέτες. Και οι μελέτες, ξανά – μανά γίνανε, και τα ευρώπουλα των μελετών «απορροφήθηκαν», και όχι φράγμα δεν είδαμε, αλλά, όλως περιέργως, το τεράστιας, πράγματι, σημασίας έργο, εξαφανίστηκε και από τα προγράμματα, ιδίως αυτών, που θα περίμενα να το έχουν προμετωπίδα. Γνωρίζεις τίποτα νεότερο, ή θα πρέπει να ζητήσουμε τη βοήθεια του « silver alert»; Αυτό λέω, που ψάχνει για την εξαφάνιση ηλικιωμένων. Και όποτε το βλέπω σηκώνεται η τρίχα μου, γιατί κι εγώ βαίνω αισίως στο 65ο έτος (άστα να πάνε).

Όσο για τον φίλο με τους αργαλιούς και τα υφαντά, οφείλω να ομολογήσω, ότι πράγματι δεν ξέρω να «υφάνω». Και κυρίως δεν ξέρω να «τα πιάνω». Ελπίζω να με πιάνεις…

ΥΓ. Πρέπει όμως να κλείσω εδώ, διότι πρέπει να πάω να μοιράσω και κανένα ψηφοδέλτιο. Να πάρουμε και κανένα ψηφαλάκι. Διότι εμείς οι «πτωχοί» της Λαϊκής Συσπείρωσης, δεν διαθέτουμε χρήματα για αφίσες, φυλάδια και διαφημίσεις. Μήτε και χορηγούς επικοινωνίας διαθέτουμε (ανώνυμους κι επώνυμους). Και πρέπει να τρέχουμε πόρτα – πόρτα. Α, και πού είσαι, επειδή δεν διαθέτω face book (φατσοβιβλίο δηλαδή), είμαι στη διάθεσή σου να τα ξαναπούμε μετά τις εκλογές. Γιατί όχι και με ένα ούζο στον καφενέ στο πανέμορφο Υψηλομέτωπο. Με την ελπίδα ότι δεν θα εκραγεί μέχρι τότε το ηφαίστειο.

Με εκτίμηση πραγματική

Απόστολος Κομνηνάκας