Στους δύστροπους καιρούς που ζούμε όπου τα πάντα σαρώνονται από επιδημίες, οικονομική ανέχεια, αλλαγές στον τρόπο ζωής από τις ανακατατάξεις στον παγκοσμιοποιημένο πλανήτη, είναι χρήσιμο να δούμε σε ποια ιστορική φάση βρίσκεται ο σύγχρονος άνθρωπος της αστικής κοινωνίας, κυρίως για να αναλογιστούμε τα αγαθά, που μέχρι πριν μερικές δεκαετίες απολάμβανε, αποτέλεσμα ενός συνεκτικού βίου και τώρα τα αναπολεί ωσάν να έχει εισέλθει ανεπιστρεπτί στους έσχατους καιρούς της Αποκάλυψης.

Ο σύγχρονος άνθρωπος δεν βρέθηκε στο τελευταίο κατώφλι της κολάσεως, επειδή ένα κουβάρι από κακοτυχίες έχουν έρθει εσχάτως στο διάβα του, απλά είναι αντιμέτωπος με πρωτόγνωρους κινδύνους και επειδή δεν έχει τα εφόδια ούτε καν κάποια προηγούμενη εμπειρία, βρίσκεται να μετεωρίζεται ανάμεσα στην απόγνωση, την υστερία και τον παροξυσμό.

Αδιάψευστοι μάρτυρες των παραπάνω αποτελούν η ευκολία με την οποία απλώνεται η αντιεμβολιαστική και εν γένει συνωμοσιολογική πλημμυρίδα, σε εποχές που θα έπρεπε να κυριαρχεί η επιστημονική γνώση, η ψυχραιμία και ο ορθός και υπεύθυνος λόγος.

Αντ’αυτού, βλέπουμε πλήθη διαμαρτυρομένων σε αλαλάζουσα μέθη εναντίον της υγειονομικής αντιμετώπισης της πανδημίας από την πολιτεία, ένα φαινόμενο διεθνές που αγκαλιάζει κάθε γωνιά της γης.

Τι καταμαρτυρεί άλλωστε όλη αυτή η κατάσταση, παρά ότι έχει χαθεί η ελάχιστη λογική και εμπιστοσύνη απέναντι στους ειδικούς της επιστημονικής κοινότητας και τη θέση τους έχουν πάρει η παραδοξότητα και η αχαλίνωτη φαντασίωση, σχετικά με την προέλευση και διάδοση της ασθένειας;

Είναι φανερό ότι το τηλεοπτικό θέαμα έχει παίξει το ρόλο του στη συγκρότηση μιας στάσης απέχθειας και ανησυχίας σχετικά με την καταλλαγή της πανδημίας, από μια μερίδα κοινού αδηφάγου στο οτιδήποτε εκπέμπουν οι τηλεοπτικοί δέκτες. Τα τηλεοπτικά κανάλια, ευθύς εξαρχής από την έναρξη της πανδημίας βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή της τηλεοπτικής κάλυψης παρουσιάζοντας σαν γνήσιο τηλεοπτικό προϊόν το όλο θέμα, προβάλλοντας καθετί που θα μπορούσε να σκανδαλίσει και να εξάψει τα αντανακλαστικά του θεατή.

Ο φόβος και εν γένει τα κατώτερα ένστικτα του θεατή-καταναλωτή, αποτελούν τους καλύτερους δέκτες υποδοχής των τηλεοπτικών μηνυμάτων, έτσι ο θεατής ερεθίζεται με βάση ψυχογενή φίλτρα τα οποία αλλοιώνουν την αφομοίωση της πραγματικότητας.

Οι θεατές-δέκτες δεν άργησαν να συλλάβουν τα μηνύματα του τηλεοπτικού θεάματος της πανδημίας και να βρεθούν ούτε λίγο ούτε πολύ σε κατάσταση ντελίριου, απέναντι στην οποιαδήποτε μεθόδευση για τον περιορισμό της πανδημίας από τους ειδικούς.

Και κάπως έτσι φτάσαμε η κοινωνία να γίνει ζούγκλα, με τον φόβο και την τοξικότητα να φτάνουν στο αποκορύφωμα τους.

Και όμως δεν είναι μόνο τα παραπάνω που προκαλούν ανησυχία, πρόσφατα πληροφορηθήκαμε έκπληκτοι για περιστατικά βιαιοπραγίας εναντίον ενός γυμνασιάρχη από αυτόκλητους υπερασπιστές της έννομης τάξης, ενώ η βία σε δημόσιους χώρους αγκαλιάζει σχολεία και πανεπιστήμια.

Όλα αυτά συμπληρώνουν το πάζλ της ηθικής έκπτωσης και της απαξίωσης στην οποία έχουν περιέλθει αξίες και οράματα που άλλοτε συγκινούσαν την κοινωνία.

Υπήρξαν όμως εποχές που ο άνθρωπος σεβόταν τον άλλον, τον επαγγελματία, τον γείτονα ενώ η διαβεβαίωση και η πίστη ήταν οι ατόφιοι κρίκοι αρμολόγησης των σχέσεων, δεν επικρατούσε ο φθόνος ούτε ο ένας διαγκωνίζονταν τον άλλο για μια θέση σε μια ανθρωποφάγα καθημερινότητα.

Ο σύγχρονος καταναλωτικός τρόπος ζωής, της οικονομικής ευμάρειας και της ταχύτητας έχει επηρεάσει την κλίμακα αξιών που είχε αφομοιώσει ο σύγχρονος άνθρωπος. Πώς να δει ο σύγχρονος άνθρωπος τον διπλανό του ως συνάνθρωπο και φίλο, όταν μπορεί αυτός να του πάρει τη θέση σε ένα διαγωνισμό για την πρόσληψη προσωπικού ή την θέση στο πανεπιστήμιο στις εξετάσεις των πανελληνίων;

Μια σειρά από μεταλλάξεις στη καθημερινότητα των τελευταίων δεκαετιών, έχει διαμορφώσει τον άνθρωπο, σε ένα άγριο και φοβισμένο πλάσμα, ένα αγρίμι που όμοιο του θα μπορούσαμε να δούμε στα κλουβιά των άγριων θηρίων του τσίρκου.

Η ανεξέλεγκτη οικιστική ανάπτυξη που σημειώθηκε τις προηγούμενες δεκαετίες, δημιούργησε ένα αίσθημα πνιγμού και ανασφάλειας καθώς ο σύγχρονος άνθρωπος υποχρεώθηκε κυριολεκτικά να φυλακιστεί σε μικρά οικοδομικά κουτιά που τον μετέφεραν από τις ασβεστωμένες αυλές του χωριού, στις τερατούπολεις των πολυκατοικιών. Χάθηκε το αίσθημα της αλληλεγγύης, της αμοιβαιότητας και της οικειότητας που χαρακτήριζαν όλο το προηγούμενο διάστημα τις ανθρώπινες σχέσεις.

Αλλά σήμερα σε μια εποχή που ακόμα και η ανθρώπινη ζωή δοκιμάζεται και απειλείται και η ίδια του η ανάσα έχει γίνει δυσβάσταχτη, γίνεται αναπόφευκτος ο αναστοχασμός σε μια συνθήκη βίου με ανθρωπολογικό δείκτη, με σεβασμό της ανθρώπινης προσωπικότητας και την υποκατάσταση κανόνων και προτύπων που προωθούν η μαζική και απρόσωπη ανάπτυξη.

Οι καιροί λοιπόν «ου μενετοί» και η αναπροσαρμογή της ζωής μας γίνεται αναγκαία. Άλλωστε σε δύσκολους και σκοτεινούς καιρούς ο άνθρωπος δείχνει τα δόντια του, αφυπνίζεται, γιατί είναι ένα βήμα πριν τον γκρεμό και ανασυγκροτώντας τις δυνάμεις του αντιμετωπίζει θαρραλέα τον κίνδυνο.

Το καθήκον του, ίδιο και απαράλλακτο και σήμερα τον καλεί και μάλιστα χωρίς χάσιμο χρόνου!