[…]

Γιατὶ δὲν εἶναι, κοριτσάκι,

νὰ μάθεις μόνο

ἐκεῖνο ποὺ εἶσαι,

ἐκεῖνο ποὺ ἔχεις γίνει.

Εἶναι νὰ γίνεις

ὅ,τι ζητάει

ἡ εὐτυχία τοῦ κόσμου,

εἶναι νὰ φτιάχνεις, κοριτσάκι,

τὴν εὐτυχία τοῦ κόσμου.

Ἄλλη χαρὰ δὲν εἶναι πιὸ μεγάλη

ἀπ᾿ τὴ χαρὰ ποὺ δίνεις.

Νὰ τὸ θυμᾶσαι, κοριτσάκι.

Ο Γιάννης Ρίτσος μιλά στην κόρη του και μαζί σ’ όλες τις κόρες, όπου γης. Η δίχρονη δική μου κοιμάται στο μέσα δωμάτιο. Μιλήσαμε για τα Χριστούγεννα, συζητήσαμε για τον Άη Βασίλη, που, στην περασιά του από το σπίτι μας, πρέπει να βρει πεσκέσι μπισκότα, για να τον ευχαριστήσουμε.

«Μα δεν θα καθίσει πολύ στο σπίτι μας, αγάπη μου, γιατί πρέπει να φτάσει σ’ όλα τα παιδιά του κόσμου», της είπα, πριν αποκοιμηθεί.

«Σ’ όλα τα παιδιά, μπαμπά;» με ρώτησε, θαρρείς με λαχτάρα για την επιβεβαίωση. Μ’ εκείνη την άδολη, αμόλυντη και απέραντη μεγαλοσύνη της παιδικής αθωότητας, που ώρες ώρες μας υγραίνει τα μάτια, μας αφοπλίζει, μας ξανακαθίζει στα θρανία της ζωής, μας υπενθυμίζει ότι δεν είναι στη φύση του ανθρώπου ο φθόνος για τον διπλανό, το πάτημα επί πτωμάτων, το δόγμα «ο θάνατός σου, η ζωή μου», παρότι οι ομιλούσες κεφαλές του συστήματος προσπαθούν πεισματικά από τα μέσα του ’70, να μας πείσουν για το αντίθετο.

Στα δικά μου χρόνια της παιδικότητας, το όνειρο του Άη – Βασίλη ξεθώριασε νωρίς, κάπου μεταξύ νηπιαγωγείου και δημοτικού. Τα δώρα τα φέρνει η μαμά και ο μπαμπάς, αν έχουν και μπορούν. Κι υπήρχε πάντα ένα δώρο, η αλήθεια.

Ας όψεται ο αγώνας με τη θάλασσα και το ψάρεμα της ζωής που μεγαλώνει μέσα της, από τους μικρασιάτες παππούδες, που λίγο πριν τη «μεγάλη φωτιά» του ‘22 κουβάλησαν μαζί τους στο νησί την τέχνη από την Αγία Παρασκευή του Τσεσμέ.

Μεγάλωσα σε οικογένεια ιχθυοπαραγωγών, που η ΕΟΚ το ’90 τους «έκοψε» τα καΐκια έναντι αποζημίωσης, δήθεν για να προστατεύσει το αλίευμα της Μεσογείου, την ώρα, που από πίσω προετοίμαζε τις περιβόητες «Συμφωνίες Αλιευτικής Σύμπραξης» με το Μαρόκο, τη Σενεγάλη και καμιά δεκαριά ακόμα τρίτες χώρες, πάμπτωχες και άρα πρόσφορες για στυγνή εκμετάλλευση.

Μια τέχνη ζωοδότρα σχεδόν εξοντώθηκε, ακόμη και στο νησί μας της τεράστιας αλιευτικής παράδοσης, για να πέσει το κόστος παραγωγής κατακόρυφα, αφού ο Σενεγαλέζος ή ο Μαροκινός ψαράς δεν απόλαυσε ποτέ «πολυτέλειες», όπως το αξιοπρεπές μεροκάματο και τα ένσημα.

Όταν, όμως, μη μπορώντας πια να ζήσει από τη θάλασσα, αφού ευρωπαϊκές εταιρίες-κολοσσοί άρχισαν να εξαφανίζουν το αλίευμά του για τα ευρωπαϊκά σαλόνια, μπήκε απελπισμένος σε βάρκες, αναζητώντας στον αναπτυγμένο Βορρά την αξιοπρεπή διαβίωση που του στερούν στην πατρίδα του, η ίδια Ευρώπη που αρπάζει τον ιδρώτα του για ψίχουλα, τον αντιμετωπίζει ως «επικίνδυνο τυχοδιώκτη» και τον σέρνει σε άθλια παραπήγματα, σε συρματοπλέγματα, στον εξευτελισμό, τη βαρβαρότητα και την τιμωρία, για να προστατεύσει τον «ευρωπαϊκό τρόπο ζωής»: Και η πίτα ολόκληρη και ο σκύλος χορτάτος (με σφυρίδες Σενεγάλης).

Μα, γιατί τα σκέφτομαι όλα αυτά, παραμονή των Χριστουγέννων;

Γιατί μεγάλωσα στη Λέσβο και, μετά από 23 χρόνια στο χωνευτήρι της Αθήνας, έχω ξαναγυρίσει στον τόπο μου και ζω εδώ, κι απόψε, που περιμένουμε να ξημερώσει μέρα γιορτινή. Αντικρίζω τα φώτα από το Δικελί και ευχαριστώ την τύχη, που αυτό το βράδυ καμία βάρκα δεν προσπαθεί να «περάσει», γιατί έξω απ’ το παράθυρο λυσσομανά ο Γρεγολεβάντες, όπως λέγαν οι παππούδες μας, κι είν’ αμαρτία να χαθεί ζωή την ώρα, που γιορτάζουμε τη γέννηση.

Η επιστροφή στο νησί ήταν απόφαση ζωής. Έσπασε τη γυάλα της θεωρίας και με βούτηξε στα βαθιά της πραγματικότητας. Ξανασυνδέθηκα με τον τόπο και τους ανθρώπους του, έσμιξα με φίλους παλιούς και έκανα καινούριους, ακούγοντας και βλέποντας καθημερινά τις δυσκολίες, τα βάσανα, τις ματαιώσεις, αλλά και τα βήματα μπροστά, που γίνονται με πολύ κόπο, από φωτεινά μυαλά, που κρατούν και μεγαλώνουν την ελπίδα.

Δεν επιλέξαμε, που θα γεννηθούμε. Επιλέξαμε, όμως, να (ξανα)ζήσουμε εδώ και να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας στα ίδια μέρη, που μεγαλώσαμε εμείς, με την ελπίδα να ζήσουν πιο όμορφα και πιο ελεύθερα από την τοξικότητα και τον εγκλεισμό της Αθήνας. Στην παραμεθόριο του Βορείου Αιγαίου, στη Μυτιλήνη των 15 ναυτικών μιλίων από το Δικελί και των 180 από τον Πειραιά. Εδώ που, όταν ανέβουν τα μποφόρ, κόβεται κάθε αεροπορική και θαλάσσια σύνδεση με τον «εθνικό κορμό».

Δεν μας αξίζει να τιμωρούμαστε γι’ αυτήν την επιλογή. Κι αυτό πρέπει να το αλλάξουμε με σχέδιο και αισιοδοξία της βούλησης και διαρκή αγώνα. Και θα το αλλάξουμε. Για να «φτιάξουμε την ευτυχία του κόσμου», κατά τη συμβουλή του ποιητή.

Χρόνια καλύτερα για όλες και όλους.

*Το άρθρο του βουλευτή Ν. Λέσβου ΣΥΡΙΖΑ- Προοδευτική συμμαχία δημοσιεύτηκε στο newscenter.gr