"Γύρω στις 9.00 χτύπησε το κινητό μου και φάνηκε κλήση με το όνομα του γιου μου. Απάντησα: «Αλέξανδρε, μόλις τελείωσα και εγώ και έρχομαι να σας πάρω». Ακολούθησε παύση και μετά μια αμήχανη ψυχρή φωνή" docville.

Η τελευταία φορά που μίλησε η μαμά του Αλέξανδρου στον γιο της όμως δεν απάντησε ο γιος της. Απάντησε κάποιος ξένος. Ο γιος της δεν ήταν στην ζωή και αυτή του έλεγε ότι θα έρθει να τον πάρει μαζί με τον φίλο του τον Νικόλα. Είχε ήδη φύγει.

Η τελευταία φορά που ο Νικόλας γιόρτασε με τον κολλητό του. Η τελευταία φορά που η μάνα του Αλέξανδρου του μίλησε στο τηλέφωνο, όμως δεν της απάντησε το παιδί της. Της απάντησε ένας ξένος.

Ένας ξένος. Αυτός ο ομφάλιος λώρος κόπηκε απότομα από έναν ξένο. Έναν ξένο που θύμωσε με έναν δεκαπεντάχρονο. Έναν ξένο που σημάδεψε και πυροβόλησε στην καρδιά. Έναν ξένο που μαζί με τον Αλέξανδρο σκότωσε δύο οικογένειες και τώρα είναι έξω.

Ζούμε μια εποχή που είμαστε μάρτυρες εγκλημάτων από θέση εξουσίας. "Αυτός με προκάλεσε", "Αυτή μου αντιμίλησε", "Αυτή αρνήθηκε". Ζούμε σε μία εποχή που κυκλοφορούμε ανάμεσα σε βραδυφλεγή εκρηκτικά. Ακούμε το ρολόι καιρό τώρα να χτυπά τικ τοκ μέχρι την επόμενη έκρηξη με θύματα τους πιο ευάλωτους. Παιδια στην εφηβεία. Φοιτήτριες. Νεαρές γυναίκες στο δρόμο. Γυναίκες μητέρες σε γάμους. Νεαροί τοξικομανείς που εκδίδονται για την πρέζα και ο Δικαστικός πελάτης και προμηθευτής δεν ακούγεται καν στα Δελτία Ειδήσεων.

Η μνήμη του Αλέξανδρου μας στοιχειώνει σαν κοινωνία και τα φροντιστήρια ατιμωρησίας δυστυχώς αποδίδουν.

Δεν είναι μόνο ο αστυνομικός, ο δάσκαλος, ο σύζυγος, ο πιλότος, ο Δικαστικός, ο Γυμναστής, ο ηθοποιός. Δεν είναι μόνο ο Γιακουμάκης , η Αρετή, η Τοπαλούδη, η Μυρτώ, η Μαρφίν, ο Αλέξανδρος ο δεκαπεντάχρονος...
Η κοινωνία μας, εγώ, εσύ. Η κοινωνία μας φασιστικοποιείται με γρήγορους ρυθμούς. Ο νόμος του ισχυρού μας δυναστεύει.

Η Ύβρις δολοφονεί την Αρετή με νέα πρόσωπα, νέους πρωταγωνιστές. Ξένους.Το Θέατρο είναι ο ναός της Δημοκρατίας. Πριν λίγες μέρες μπράβοι φίμωσαν το Θέατρο.

Ο Χορός των Τεράτων συνεχίζει αμείωτος και αυξάνει σε ένταση.
Ακούς για ξένους και σιωπάς. Αν όλοι μαζί δεν ενώσουμε τις φωνές μας με τις οικογένειες των θυμάτων τώρα αύριο θα ακούς για γνωστούς.
Η φωτιά έχει ανάψει και εξαπλώνεται. Μίλα.