Η πρόσκληση τουλάχιστον ενδιαφέρουσα. Η ΚΟΙΝΣΕΠ «Παρέα», αποτελούμενη από επαγγελματίες διπλωματούχους ξεναγούς της Μυτιλήνης καλούσε σε μια ιστορική διαδρομή στους δρόμους της Μυτιλήνης, σε σημεία και κτίσματα που σηματοδότησαν την παρουσία των ναζιστικών στρατευμάτων κατοχής στη Λέσβο. Και ήταν ακόμα πιο ενδιαφέρουσα ετούτη η βόλτα αφού σήμερα η πλησιέστερη Κυριακή στην 25 Νοεμβρίου, μέρα που τιμάται η αντίσταση των Ελλήνων εναντίον των ναζί. Σε ένα νησί που δοκιμάστηκε στην περίοδο της κατοχής και έδωσε μάχες και εκατοντάδες ανθρώπινες ζωές, ενάντια τους. Στα βουνά της Αλβανίας και της Μακεδονίας, στα σημεία εκτέλεσης, στα βουνά και τις πόλεις και τα χωριά, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στη Μέση Ανατολή.
Σκεφτόμουν το λοιπόν συμμετέχοντας σε αυτή τη βόλτα πως η πόλη ετούτη, έχει ξεχάσει θαρρείς τις μέρες εκείνες. Και υπεύθυνη για αυτό είναι η πρώτη η τοπική αυτοδιοίκηση, «άλλοτε και επ’ εσχάτω» Προπάντων οι τελευταίοι που δείχνουν πως απλά .... είναι αλλού.
Δεν θα αναφερθώ στο σταθμό της διαδρομής στο μνημείο της εθνικής αντίστασης. Μετά το χθεσινό δημοσίευμα στο «Ν» σήμερα το πρωί τρείς εργάτες, της κατά τα άλλα αρμόδιας για τους χώρους πρασίνου αντιδημαρχίας ή δεν ξέρω και γω τίνος,  έσπευσαν να κλαδέψουν και να καθαρίσουν ότι μπορούσαν να καθαρίσουν την τελευταία στιγμή. Σημειώστε ότι τα χορτάρια που κόπηκαν ήταν παρατημένα (κρυμμένα) μέσα στα παρτέρια! Με την ελπίδα προφανώς των αρμοδίων ότι.... «δε θα γίνουμε πολύ ρεζίλι».

Θα αναφερθώ στο ότι η ιστορία και ιδιαίτερα η σύγχρονη αυτής της πόλης επιμελώς αποκρύπτεται. Η σημερινή βόλτα (αλλά και άλλες) θα έπρεπε να είναι βόλτα όλων των τάξεων όλων των σχολείων της Μυτιλήνης. Των οποίων τα παιδιά πάνε εκδρομή – παρκινγκ... στη μαρίνα. Μην τύχει και δαύτη έχει ένα ουσιαστικό παιδαγωγικό χαρακτήρα.
Τέτοιες βόλτες θα έπρεπε να οργανώνει ο Δήμος Μυτιλήνης σε συνεργασία με την κοινωνία των πολιτών, για όλους συχνά και παντού. Ο κόσμος διψά για ουσιαστικές πολιτιστικές δράσεις και το δείχνει αυτό οπότε συμβαίνουν τέτοιες με τη συμμετοχή του. Ο κόσμος θέλει να μάθει τον τόπο του, να ξανασυστηθεί μαζί του. Να μάθει ποιοι είναι όλοι αυτοί άνθρωποι και τόποι που γίνανε οδόσημα. Τι έγινε εδώ και τι έγινε εκεί. Καλή η καρδιά του Μιαούλη δηλαδή αλλά με την καρδιά της Μυτιλήνης τι γίνεται;
Ας ελπίζουμε (και ας κάνουμε και κάτι ΟΛΟΙ) κάποιοι, κάποτε να κάνουν πραγματικότητα το όνειρο. Γιατί τα όνειρα φοβούνται συμπατριώτες, με ετούτο το φόβο κοιμούνται και ξυπνάν όλοι ετούτοι που «κάτσαν στο ζνίχι μας» καθήμενοι στην καρέκλα ενός Αποστόλου, ενός Πάλλη, ενός Παναγιώτου κι αν θέλετε κι ενός Χοχλάκα κι ενός Γιακαλή.
Να γίνει πραγματικότητα το όνειρο συμπατριώτες. Το χρωστάμε στην ιστορία του τόπου μας.

* Ο ΣΤΡΑΤΗΣ ΜΠΑΛΑΣΚΑΣ είναι πλειοψηφών σύμβουλος της Κοινότητας Μυτιλήνης με την παράταξη της «Δημοκρατικής Μυτιλήνης»