Σαράντα οχτώ χρόνια μετά, κι είμασταν όλοι παρόντες. Δεν έλειπε κανείς. Τι κι αν δεν βλέπαμε τη Σοφία, το Στέλιο, το Γιάννη, το Σταύρο και τόσους άλλους.
Αυτοί ήταν εκεί. Το νοιώθαμε. Νοιώθαμε τη παρουσία τους, κουβεντιάζαμε μαζί τους . Κι ήταν όμορφα.

Προχτές το βράδυ στη πλατεία Σαπφούς ήταν κι άλλοι .Ήταν ο Γιώργος, ο Αποστόλης, ο Βασίλης κι άλλοι πολλοί και πολλές. Και θυμόμασταν τις μέρες εκείνες , θυμόμασταν τις ώρες εκείνες, κι ήταν όμορφα.

Όμως ,εκτός από μας, ήταν κι η Δήμητρα, κι ο Μάνος, ο Δημήτρης, η Νίκη, η Μαρία, κι άλλη Μαρία, κι ο Γιάννης, ήταν και ο..., και η..., και η..., και ο..., και, και, και. Ήταν τόσοι πολλοί και τόσες πολλές, που τότε δεν ήταν εκεί , αλλά τώρα είναι εδώ. Δεν ήταν εκεί , γιατί δεν ήταν πουθενά, δεν υπήρχαν. Όμως τώρα υπάρχουν κι είναι εδώ.

Κι όλοι , όλοι οι παραπάνω δώσαμε ξανά το λόγο μας , τον όρκο μας, ότι συνεχίζουμε. Συνεχίζουμε γιατί συνεχίζεται κι ο αγώνας. Ένας αγώνας που ποτέ δεν δικαιώθηκε, πόσο μάλλον τώρα.

Ένας ανεκδιήγητος βγήκε , τη μέρα αυτή , και είπε '' Δεν νοσταλγούμε γερασμένα συνθήματα, αλλά υλοποιούμε ζωντανά αιτήματα '' και προς επιβεβαίωση της ρήσης του, βγήκε, τη μέρα αυτή ακριβώς, ένας άλλος, ομόσταυλος του, και πετσόκοψε τις εργατικές αμοιβές. Έτσι, μη τυχόν και δεν καταλάβουμε ποιανών αιτήματα υλοποιούν.

Γι' αυτό ο αγώνας συνεχίζεται. Κι ο Μάνος ,το βράδυ της Τετάρτης στη πλατεία Σαπφούς είπε ξεκάθαρα γιατί:
''Και φτάνουμε στο σήμερα όπου κυβερνήσεις ξεριζώνουν, ιδίως την τελευταία δεκαετία τα εργασιακά μας δικαιώματα θεωρώντας τα φτηνότερα και από τα ραπανάκια. Οι βάσεις του ΝΑΤΟ μένουν στην θέση τους και εξαπλώνονται πια από άκρη σε άκρη αυτής της χώρας σαν τα παράσιτα μετατρέποντας μας όλους σε στόχους. Εδώ στο Αιγαίο η κυβέρνηση έχει βάλει πλώρη να γκριζοποιησει ολόκληρη την περιοχή παραχωρώντας στην Frontex την φύλαξη των θαλάσσιων συνόρων μας κατά την πάγια στόχευση του ΝΑΤΟ και το ίδιο το νησί μας τόπο εγκλωβισμού των ξεριζωμένων της γης για λογαριασμό της ΕΕ.

Συναγωνιστές-ριες, οι μέρες της φωτιάς του Πολυτεχνείου μας καίνε ακόμα: Το ψωμί έχει γίνει πικρό και πανάκριβο, η παιδεία κτήμα όλων και λιγότερων και η ελευθερία ατομική μας ευθύνη, που όποτε την διεκδικούμε συλλογικά μέσω της απεργίας βγαίνει 9 στις 10 παράνομη και καταχρηστική ανεξάρτητα αν έχει πεθάνει κάποιος στα κάτεργα που λένε εργασιακούς χώρους. Δεν θα κάτσουμε να περιμένουμε υποταγμένοι άλλη μια Παρασκευή βράδυ του φονιά είτε μέσω ιμπεριαλιστικών πολέμων που κοντοζυγώνουν στην περιοχή μας, είτε μέσω της καταστολής να μας αναγκάσουν να παραδώσουμε τις κατακτήσεις μας.''

Να λοιπόν, γιατί ο αγώνας συνεχίζεται, και δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα δικαιωθεί.