Πριν πολλά χρόνια , επιλέχθηκα , ως διευθυντής της ραδιοφωνίας βορείου Ελλάδος της ΕΡΤ.

Όχι, δεν με πρότεινε ο τότε ενιαίος Συνασπισμός, του οποίου υπήρξα και σημαντικό στέλεχος, αλλά με  επέλεξε ο σπουδαίος συγγραφέας και δημοσιογράφος  Νίκος Μπακόλας, αείμνηστος πλέον. Το κόμμα μου είχε τις αντιρρήσεις του, ως προς την επιλογή μου και χρειάστηκε να με υπερασπισθεί ο μη αριστερός εν πάση περιπτώσει, βραβευμένος με κρατικό βραβείο λογοτέχνης.  Ας είναι περασμένα, αλλά όχι ξεχασμένα.

Δεν πρόλαβα να αναλάβω και να ενημερωθώ για την κατάσταση που επικρατούσε στους ραδιοφωνικούς σταθμούς της δικαιοδοσίας  μου, όταν άρχισε το πηγαινέλα  διαφόρων εκπροσώπων των κλάδων. Τεχνικοί, δημοσιογράφοι, διοικητικοί υπάλληλοι, οδηγοί. Όλοι με ένα σκοπό: Να με πείσουν, πως  εγώ κάποτε θα έφευγα, ενώ αυτοί θα έμεναν. Με στόχο να μου δώσουν να καταλάβω, πως εκεί είχαν διαμορφωθεί συγκεκριμένες συνθήκες  προσφοράς της εργασίας τους, που δεν έπρεπε να αλλάξουν. Γιατί έτσι τους βόλευε.

Χρειάστηκε να περάσει αρκετός χρόνος για να μπορέσουμε να συνεννοηθούμε, και να καταλάβουν όλοι πως εκεί δεν πήγα για να περάσω την ώρα μου, αλλά για να κάνω έργο, έτσι  όπως το είχα ονειρευτεί και σχεδιάσει, χωρίς βεβαίως να απορρίπτω τον όποιο διάλογο, έπρεπε να κάνω μαζί τους, πάντα για την καλή και ωφέλιμη για τον πολύ κόσμο απόδοση  των ραδιοφωνικών υπηρεσιών.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στους Δήμους, πολύ περισσότερο στο Δημόσιο. Είναι σίγουρο, πως κάθε νέος Δήμαρχος αντιμετωπίζει ανάλογα προβλήματα. Και στον ανασυσταθέντα, όπως ανασυστάθηκε, Δήμο Μυτιλήνης, που οπωσδήποτε θα έχουμε νέο Δήμαρχο, όποιος κι αν εκλεγεί, το θέμα θα ανακύψει. Και τότε υπάρχουν δύο δρόμοι. Η κατά μέτωπον σύγκρουση με τους υπαλλήλους που αντιδρούν, θέλοντας να διατηρήσουν την εξουσία, που έτσι κι αλλιώς έχουν, ή  η μέθοδος της πειθούς και της συνεννόησης, που είναι πιο δύσκολη, αλλά με πιο σίγουρα αποτελέσματα.

Πιστεύω, απ’ όσα είδα στον μικρό προεκλογικό χρόνο, ότι την ικανότητα και υπομονετική δυνατότητα να ακολουθήσει αυτόν τον δρόμο, έχει η υποψήφια Δήμαρχος Εριφύλη Χιωτέλλη, στης οποίας το ψηφοδέλτιο εντάχθηκα.

Ως εκπαιδευτικός, που χρειάζεται μεγάλο απόθεμα υπομονής, κατανόησης και πειθούς, θα μιλήσει στο θυμικό των υπαλλήλων, όσων τέλος πάντων πιστεύουν, ότι μπορούν να κρύβουν τις αδυναμίες τους πίσω από μια υπογραφή και μια σφραγίδα, και θα τους εμφυσήσει, την άκρως πατριωτική διάθεση να προσφέρουν δουλεύοντας για τους πολλούς, που έχουν κυρίως την ανάγκη τους, διευκολύνοντάς τους στις συναλλαγές  με τον δημόσιο τομέα, που είναι και  ο πιο δύσκολος και δυσπρόσιτος γ’ αυτούς.

Και είναι ανάγκη να επιτευχθεί αυτός ο σκοπός, της προσφοράς δηλαδή των δημοτικών υπαλλήλων προς τους δημότες που στην μεγάλη πλειοψηφία τους είναι αγρότες, με μικρή ή μεσαία μόρφωση , μεγάλης ηλικίας δυστυχώς, έχοντας απόλυτη ανάγκη της δημόσιας αρωγής.

Κι αυτό για το καλό του Δήμου και του τόπου.