Προχθές συνάντησα συνάδελφο εκπαιδευτικό, διευθυντή σχολείου, και στην ερώτηση πώς πάει η σχολική χρονιά μου απάντησε: «μέσα στα άλλα κάνουμε και το γιατρό και το νοσοκόμο».

Γιατί το πρωί είχε συνοδεύσει μαθητή τού σχολείου, στον ΕΟΔΥ για να κάνει το τεστ της εβδομάδας, καθώς τον παρακάλεσε, γιατί δεν προλάβαινε, η μητέρα του παιδιού. Ο δάσκαλος κράτησε το σχολειό, πάνω από ενάμισι χρόνο, με τον κορονοϊό και την πανδημία.

Τράβηξε, κατά το λαϊκά λεγόμενο, κουπί, σε ένα άγνωστο σκαρί και ταξίδι. Αβοήθητος, χωρίς υποστήριξη, αντιμετώπισε κάθε θέμα και πρόβλημα. Ξεπέρασε τα πρακτικά ζητήματα, εφάρμοσε μέτρα προστασίας σε δύσκολο σχολικό χώρο, και πάνω απ’ όλα συνέχισε να διδάσκει με τα νέα δεδομένα που προέκυψαν. Όσοι είναι γονείς μαθητών έχουν προσωπική γνώση με τι κόπο, πόση δουλειά πραγματοποιήθηκαν διαδικτυακά τα μαθήματα. Κάτι τελείως άγνωστο σε όλους, γιατί δεν είχε υπάρξει προηγούμενο.

Άκουσε, ο δάσκαλος, τον καλό λόγο από πολλούς. Κι επειδή η επιδημία τού κορονοϊού δεν έχει περάσει, η κοινή λογική λέει, ότι χρειάζεται καλό κλίμα, συνεργασία, υποστήριξη του σχολείου, των μαθητών και των δασκάλων, της εκπαίδευσης.

Η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας όφειλε να εξασφαλίσει τα παραπάνω. Γιατί συνεχίζει να υπάρχει ανασφάλεια, άγνωστο τι θα γίνει, ψυχολογικά θέματα, φόβος, άγχος. Να σημειώσουμε ότι οι μαθητές έχουν μαθησιακά κενά, δυο περίπου χρόνων.

Αντί αυτών έρχεται η υπουργός Παιδείας και νομοθετεί, μέσα στο καλοκαίρι, διάφορες αλλαγές. Θα έχουμε, λέει, νέο σχολείο. Γιατί έτσι ονοματίστηκε το νομοσχέδιο. Το πρώτο και σημαντικό που δεν ειπώθηκε είναι ότι τέλειωσε το προηγούμενο πρόγραμμα ΕΣΠΑ και για να συνεχιστεί η χρηματοδότηση, έπρεπε να υπάρξει νέο πρόγραμμα. Μια και μέσω αυτού θα γινόταν κι οι προσλήψεις των αναπληρωτών.

Δεν είναι κακό, αλλά κάποιος έπρεπε να το πει. Όσο για το νέο σχολείο, είναι περισσότερο τίτλος ευφημισμού. Από τα αρχαία χρόνια ισχύει αυτό που έγραψε ο συμπατριώτης μας παιδαγωγός Θεόφραστος Γέρου: «Μέσα από την εκπαίδευση το κατεστημένο επιβάλλει τις δικές το θέσεις, που πολύ συχνά και με τρόπο πάντοτε δογματικό, διαστρεβλώνουν την πορεία και τους σκοπούς της παιδείας, που είναι και ήταν από τον αρχαίο τον καιρό ο άνθρωπος και οι σχέσεις του με τον συνάνθρωπό του».

Όχι, δεν είναι αντίθετος στην ονομαζόμενη αξιολόγηση γιατί είναι τεμπέλης και φυγόπονος ο δάσκαλος. Η κατεύθυνση αυτού του τύπου αξιολόγησης, που οδηγεί σε καλά και σε κακά σχολεία, έχει δοκιμαστεί, σε χώρες όπως η Αγγλία και η Αμερική, και δεν έφερε θετικά αποτελέσματα. Μια υπουργός που καταφεύγει στα δικαστήρια, κατά των εκπαιδευτικών, κατά τη γνώμη μου δεν νοιάζεται για την εκπαίδευση.

Θέλει να τσακίσει το ηθικό, τον εργαζόμενο, τον άνθρωπο. Σήμερα έχει θέσει τους δασκάλους, τους διευθυντές – κάθε επιπέδου –, τους Συντονιστές Εκπαιδευτικού Έργου, τους Συλλόγους εκπαιδευτικών, σε μια έντονη αντιπαράθεση. Και το σοβαρότερο τους απειλεί με πειθαρχικές διώξεις, περικοπή μισθού, και άλλα. Η υπουργός, η κ. Κεραμέως δεν εμπνέει εμπιστοσύνη.

Αυτή την άποψη τη διατυπώνω πρώτη φορά για υπουργό των τελευταίων σαράντα χρόνων. Γιατί είναι διαφορετικό να εκφράσεις μια άλλη άποψη, να διαφωνείς με τον/την υπουργό κι άλλο να μην την αποδέχεσαι ως ανώτατη προϊσταμένη αρχή.

Σήμερα χρειάζεται να υποστηριχτούν η εκπαίδευση, το σχολείο, οι εκπαιδευτικοί για να συνεχίσουν να προσφέρουν στους μαθητές. Να βρεθεί τρόπος ώστε να συμπληρωθούν τα κενά των δυο προηγούμενων χρόνων και να συνεχιστούν με υγειονομική ασφάλεια τα μαθήματα. Αλήθεια, μπορεί να συμβεί αυτό με τμήματα των 25 (είκοσι πέντε) μαθητών; [Μέχρι να δημοσιευθεί το κείμενο έγινε γνωστό ότι στο 2^ο ΓΕΛ Μυτιλήνης με τη συγχώνευση τμημάτων δημιουργούνται τμήματα των 27 και 28 μαθητών!]. Πρωτίστως ας το σκεφτούν οι γονείς των μαθητών. Και πρέπει να αποφασίσουν αν θα υποστηρίξουν την υπουργό ή την εκπαίδευση και τους εκπαιδευτικούς.