Παρασκευή, περί τις 9 το βράδυ, στο καφενείο του χωριού, στην πλατεία. Με την καθιερωμένη εδώ και χρόνια ουζοπαρέα. Είχαμε και πανηγύρι στο χωριό (σιγά το «νέο» για την Αγία Παρασκευή…). Κι εκεί που δοκιμάζαμε τους ουζομεζέδες του καλού μας καφετζή, έμεινα ενεός (σύξυλος, δηλαδή), με το πηρούνι στο χέρι : Ένα πολυπληθές γκρουπ στην πλατεία του χωριού, άνδρες και γυναίκες, όλοι καλοντυμένοι. «Υποψήφιοι θα είναι για τις εκλογές», λέει ο διπλανός μου. «Πού ξέρεις, μπορεί και να κεράσουν κανένα καραφάκι!». Αναστήματος όλοι, από 1,60μ. μέχρι 1,80μ.Αλλά ξεχώριζε και ένας ψηλός, περί το 1,90 στην κεφαλή του γκρουπ. Ένα κεφάλι ποιο πάνω απ’ τους υπόλοιπους. Και καθώς πλησίαζαν στο καφενείο μας βλέπω, πράγματι, τον Κώστα Μουτζούρη, υποψήφιο περιφερειάρχη. Με το «Αλμα Ανάπτυξης». Ανεξάρτητος, βεβαίως, βεβαίως. Έτσι ονομάζεται ο συνδυασμός του. Δίπλα του ακριβώς, ο ψηλός που λέγαμε. Ναι, καλά καταλάβατε, ο Χαράλαμπος ήτανε. Ο βουλευτής μας! «Δεν είμαστε καλά», λέει, ο άλλος της παρέας. «Μα, χτες το βράδυ, δεν ήταν ο ίδιος που συνόδευε τη Χριστιάνα;» «Την επικεφαλής του συνδυασμού «ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ»; Ή, κάπως έτσι, ο τίτλος του συνδυασμού της;» Δηλαδή, της υποψήφιας με το επίσημο χρίσμα της Ν.Δ.; Και βέβαια, ο ίδιος ήτανε! Ο Χαράλαμπος. Αφού τον είδαμε και στη φωτογραφία. Στο τραπέζι του καφενείου στον Ασώματο, δίπλα στη Χριστιάνα. Με ένα, ας το πούμε, χαμόγελο! (περισσότερο προς μασούλισμα ιρικιού μου έμοιαζε). Αλλά, τέλος πάντων, ποζάριζαν δίπλα - δίπλα . Και μάλιστα, στις δύο άκρες του τραπεζιού, και οι δύο Μάκηδες. Παντός καιρού. «Τόμπολα!». Δεν πρόλαβα να θέσω κάτω το πηρούνι, και μπαίνει ο συμπαθής πρύτανης στον καφενέ. Αεράτος και χαμογελαστός. «Γεια σας παιδιά. Να, ήρθαμε μια βόλτα στο χωριό σας, με τον Χαράλαμπο!». Το έβλεπες, ότι ένοιωθε την ανάγκη να το τονίσει αυτό : «Με τον Χαράλαμπο». Γιατί, σου λέει, θα είδαν όλοι τη χθεσινή φωτογραφία του καφενέ στον Ασώματος. Με την άλλη δίπλα στον Χαράλαμπο. «Την ακατονόμαστη». Αφού ήταν το θέμα της ημέρας στις τοπικές ειδήσεις. «Ο Χαράλαμπος στηρίζει την επίσημη υποψήφια της Ν.Δ. Χριστιάνα Καλογήρου». Τελεία και παύλα. Αμ, δε! Από Ασώματο μέχρι Αγία Παρασκευή, τι είναι; Ένα τσιγάρο δρόμος. Αυτά θα κοιτάμε τώρα; Και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ!. Όσο για τα περί «ανεξάρτητου» και «ακομάτιστου» συνδυασμού του πρύτανη, ε καλά τώρα. Λέμε και καμιά ….. για να περνά η ώρα! Άλλωστε, τι «Άλμα Ανάπτυξης» θα ήμασταν, αν δεν μπούμε να κάνουμε ένα σάλτο, από Ασώματο μέχρι Αγία Παρασκευή! Είπαμε: ένα τσιγάρο δρόμος.

Άντε, και καλά ξεμπερδέματα, με τη Χριστιάνα και τον Κυριάκο, τώρα.

Υ.Γ. Λες καμιά φορά, με τις άτιμες τις συμπτώσεις!. Το πρωί του Σαββάτου, ώρα 06:30, βγαίνοντας να πάω για το πρωϊνό περπάτημα, η ζωντανή μουσική στο καφενείο, έπαιζε ακόμη, στη διαπασών (και αυτό, δεν είναι «είδηση» για την Αγία Παρασκευή…). Αλλά τι έπαιζε! Την «Αφιλότιμη», του Άκη Πάνου (νομίζω, δεν είμαι και καλός σ’ αυτά). Με στίχους που λένε: «Ήταν ψεύτικα, ήταν ψεύτικαααα. Τα φιλιά που μούχες δώσει, ήταν ψέεευτικααα». Τι του λες του μουσικάντη τώρα! Βαλτός είσαι ρε φίλε! Βέβαια, δεν είδα ποιος χόρευε. Αλλά είμαι σίγουρος, ότι, τουλάχιστον, την παραγγελιά για το άσμα, την είχε δώσει, έστω και τηλεφωνικά, η Χριστιάνα!. Άλλωστε, αντί να τα πεις στο «μουσικάντη», μπορείς να τα πεις στον «πολιτικάντη».
Και αμέσως μου ήρθε στο μνήμη, η προ ολίγων ετών, ατάκα, φίλου μου δικηγόρου, σε μια χοροεσπερίδα : «Φεύγω στο σπίτι, να διαβάσω, το «Δοκίμιο περί Τρέλας» του Αβά Δωρόθεου». Κάτι ανάλογο είχε δει κι αυτός, και δεν άντεξε…Μάλλον θα δανειστώ το ως άνω βιβλίο.