Προσφιλή φράση των ημερών είναι η ανάπτυξη… ανάπτυξη των νησιών μας, ανάπτυξη της πόλης μας, ανάπτυξη της υπαίθρου…

Πράγματι ποιος θα έλεγε όχι στο να «αναπτυχθεί» ένας τόπος; Το ζήσαμε στο Δημοτικό Συμβούλιο-το ζήσαμε στο Περιφερειακό Συμβούλιο κοκ

«Σκοπός του Επιχειρησιακού Προγράμματος του Δήμου είναι η προώθηση της Δημοτικής και της εσωτερικής ανάπτυξής του, σε εναρμόνιση με τις κατευθύνσεις αναπτυξιακού σχεδιασμού σε τοπικό και εθνικό επίπεδο και τις νέες αρμοδιότητες που ορίζει το Πρόγραμμα Καλλικράτης».

«Με τα άρθρα 203 - 207 του Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων (Ν. 3463/2006), θεσπίστηκε για πρώτη φορά, η υποχρέωση κατάρτισης Επιχειρησιακών Προγραμμάτων από τους πρωτοβάθμιους Ο.Τ.Α..»

Έτσι κάθε Περιφέρεια και Δήμος που «σέβεται» τον εαυτό του… συντάσσει (υποχρεωτικά) ένα επιχειρησιακό αναπτυξιακό σχέδιο ανά περίοδο με τον τίτλο  «ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΗΜΟΥ ΛΕΣΒΟΥ ΠΕΡΙΟΔΟΥ 2015 – 2019» κοκ. Ακολουθεί η διαβούλευση με τους φορείς και στη συνέχεια αυτό φτάνει στα συλλογικά όργανα για έγκριση. Γίνεται η παρουσίαση με ένα PowerPoint και στη συνέχεια η συζήτηση και η ψηφοφορία. Στη συζήτηση συνήθως γίνεται προσπάθεια να περάσει (όπως και στο ετήσιο Τεχνικό Πρόγραμμα) ο κάθε Περιφερειακός και Δημοτικός Σύμβουλος ή οι Παρατάξεις κάποια επιμέρους έργα ή προτάσεις και αυτό εγκρίνεται.

Σχεδιασμός και Ανάπτυξη λοιπόν με βάση τις κατευθύνσεις σε τοπικό-εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Το ίδιο βιώνουμε και στην προεκλογική περίοδο… Προτάσεις και προγράμματα από τις παρατάξεις πριν τις εκλογές. Δεν θα συζητήσουμε όμως εδώ τον έλεγχο εφαρμογής-υλοποίησης αυτών.

Το πρώτο ερώτημα που οφείλουν και οφείλουμε να απαντήσουν –απαντήσουμε όλοι είναι «ανάπτυξη» για ποιον;

Η ανάπτυξη και ο σχεδιασμός της πόλης είναι έννοιες πολιτικές και εμπεριέχουν τη θέση «θέασης», γι΄ αυτό εξάλλου και οι αποφάσεις-κατευθύνσεις λαμβάνονται από πολιτικά όργανα γι΄ αυτό εξάλλου τα όποια επιχειρησιακά προγράμματα γίνονται βάση κατευθύνσεων. Μπορούμε να έχουμε ανάπτυξη με στόχο τη συσσώρευση κεφαλαίου αλλά μπορούμε να έχουμε ανάπτυξη σύμφωνα με όσα προάγουν οι κοινές δράσεις και δραστηριότητες. Συνεπώς ανάπτυξη για ποιους;

Ο Λεφέβρ στο βιβλίο του «Δικαίωμα στην Πόλη» αναφέρει «Η πόλη είναι η προβολή της κοινωνίας στο έδαφος, δηλαδή όχι μόνο πάνω στο αισθητό πεδίο, αλλά πάνω στο ιδιότυπο επίπεδο που αντιλαμβάνεται και συλλαμβάνει η σκέψη και που ορίζει την πόλη και το αστικό» (Lefevre_Henri, 1977). Προφανώς και δεν αναφέρεται μόνο στο φυσικό χώρο αλλά και στο νοητικό χώρο όπως και στον κοινωνικό. Η πόλη είναι το αποτέλεσμα των σχέσεων που απορρέουν από τον καταμερισμό εργασίας, την ιστορία της και τις αντιθέσεις της. Η αντίθεση αλλά και η ενότητα ανάμεσα στην «αγορά» και στην «κοινωνία» είναι αποτέλεσμα των σχέσεων παραγωγής πράγμα που δεν μεταβάλει ωστόσο το δίπολο αυτό σε «συνεταιρισμό». Συνεπώς πράγματι τα δίπολα διαμορφώνουν τον «Κοινό Χώρο» αλλά κάθε φορά το πρόσταγμα το δίνει αυτή η πλευρά του δίπολου που έχει την κυριαρχία.

Τα κυρίαρχα στρώματα της πόλης καθορίζουν και τους κανόνες ανάπτυξης της πόλης. Γι΄ αυτό άλλωστε είναι καθοριστικής σημασίας ο ρόλος των ενεργών πολιτών και οι συλλογικότητες σε κάθε πόλη. «Το δικαίωμα στην πόλη εκδηλώνεται ως υπέρτατη μορφή των δικαιωμάτων: δικαίωμα στην ελευθερία, στην εξατομίκευση μέσα στην κοινωνικοποίηση, στην κατοικία και το κατοικείν». (Lefevre_Henri, 1977).

Λόχου χάριν ως Δημοτικό ή Περιφερειακό Συμβούλιο, από τη μελέτη του επιχειρησιακού σχεδίου διαπιστώνουμε το πρόβλημα της ανεργίας το πρόβλημα του μαρασμού του αγροτικού τομέα και το πρόβλημα της αντιμετώπισης των περιβαλλοντικών κινδύνων. Οφείλουμε να πάρουμε θέση.

Για το πρόβλημα της ανεργίας το Ε.Σ. προτείνει: Επαγγελματική κατάρτιση, προώθηση απασχόλησης...

Με την επαγγελματική κατάρτιση και την προώθηση της απασχόλησης η ΕΕ και το κεντρικό κράτος μεταβιβάζουν στην αυτοδιοίκηση την κεντρική πολιτική επιλογή τους-την επιλογή των κυρίαρχων τάξεων δηλαδή. Αυτή είναι: από το «καθεστώς» της διαρκούς υποχρεωτικής εργασίας περνάμε βίαια στο «καθεστώς» της διαρκούς μάθησης και κατάρτισης, καθιστώντας έτσι την κρατική παρέμβαση περισσότερο ευέλικτη και σχεδόν χωρίς καμιά δέσμευση σε κοινωνικά δικαιώματα. Έτσι διαμορφώνεται ένα κυνικό πλαίσιο όπου ο «στρατός εργασίας» μετατρέπεται σε «εφεδρικό στρατό» που τροφοδοτεί την εκπ/ση και τροφοδοτείται από την εκπ/ση.  

Εδώ οι αγαπητοί Σύμβουλοι καλούνται να πάρουν θέση… Εδώ είναι και ο ρόλος της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ… θα υπακούσουμε στο να δημιουργήσουμε στρατούς εφέδρων εργαζομένων ή θα ζητήσουμε η εργασία να παραμείνει κοινωνικό δικαίωμα, που σημαίνει εργασία με σταθερό μισθό, πλήρη δικαιώματα και μείωση του χρόνο εργασίας ώστε από κει να προκύψουν και οι νέες θέσεις εργασίας; Αυτό πράγματι είναι ένα καινοτόμο αλλά και «ευρωπαϊκό αίτημα»!!!, ένα αίτημα των λαών της σύγχρονης Ευρώπης.

Για το πρόβλημα των δικτύων μεταφορών το ΕΣ διαπιστώνει: «ανεπαρκείς ακτοπλοϊκές και αεροπορικές διασυνδέσεις, ύπαρξη μονοπωλιακών καταστάσεων στις ακτοπλοϊκές και αεροπορικές συνδέσεις. Υψηλά κόστη διασύνδεσης.».

Πράγματι στην διαπίστωση δεν μπορεί να διαφωνήσει κανείς. Στην συνέχεια Αναφέρει ως «ευκαιρία» «τις Δυνατότητες αξιοποίησης των ευρωπαϊκών πρωτοβουλιών και χρηματοδοτικών μέσων για την αναβάθμιση των υποδομών και του εξοπλισμού των λιμενικών και αερολιμενικών υποδομών. Θεσμική δυνατότητα για τη ναυπήγηση ή αγορά πλοίων για την παροχή υπηρεσιών δημοσίου συμφέροντος από την Περιφέρεια ή φορέα που θα συσταθεί γι’ αυτό το σκοπό.»

Την ίδια στιγμή τόσο το Δημοτικό όσο και το Περιφερειακό Συμβούλιο δεν βρήκαν το χρόνο να ασχοληθούν με το πρόβλημα… και να επιδιώξουν μια ήδη διατυπωμένη στα Ε.Σ. λύση. Γιατί και αυτό ΠΟΛΙΤΙΚΗ είναι και εμπεριέχει θέση θέασης.

Σήμερα 5-5-2019 έληξε και τυπικά η προθεσμία επίδοσης στον πρόεδρο του Πρωτοδικείου της δήλωσης κατάρτισης συνδυασμών και υποψηφιοτήτων προέδρων Κοινοτήτων και 11-5-2019 θα γίνει η ανακήρυξη των συνδυασμών από το πρωτοδικείο. Τυπικά ως την 18^η του Μάη  λήγει και η προθεσμία όπου οι συνδυασμοί θα παραδώσουν στο δήμαρχο τα ψηφοδέλτια τους. Συνεπώς τις αμέσως επόμενες μέρες τα ψηφοδέλτια (με έτοιμο το σταυρό προτίμησης) θα διακινούνται και στους πολίτες από τους υποψήφιους.

Καλό θα είναι λοιπόν να κρατήσουμε φυλαγμένα τα ψηφοδέλτια αυτών των παρατάξεων και αυτών των υποψηφίων, που θεωρούμε ότι έχουμε κοινή θέση θέασης. Οι εκλογές ήταν και είναι Πολιτικές ακόμη και αν δεν βγάζουν κυβερνήσεις. Οι «συμπολίτες» μας, που δημιουργούν «περιφράξεις» με τη χρήση βίας, οι «συμπολίτες» μας που ως εργοδότες αδικούν τους υπαλλήλους τους, που καταπατούν το δημόσιο χώρο, δεν μπορεί να είναι διαφορετικοί είτε στο δημοτικό είτε στο περιφερειακό συμβούλιο. Είναι διαφορετική η θέση θέασης, δεν μπόρεσαν και δεν μπορούν να συμβάλουν στη δημιουργία «κοινών χώρων» και τόπων, αντίθετα, θέτουν συρματοπλέγματα παντού εκτός από τα ατομικά τους συμφέροντα.