Σε προηγούμενο κείμενο για το εμβόλιο αναφέρθηκα στην αναγκαιότητά του, και ότι τελικά, είναι από τα ελάχιστα όπλα που διαθέτουμε για την προστασία μας από τον COVID-19.

Από τα ελάχιστα ναι, μοναδικό όμως ΟΧΙ. Και τονίζω το όχι της μοναδικότητάς του γιατί κάποιοι πατώντας στην "μοναδικότητά" αυτή, πάνε να το μετατρέψουν από δικαίωμα στην υγεία και στην ζωή, σε εμβρυουλκό νέων αντεργατικών μέτρων και εργαλείο καταπίεσης.

Αντικατέστησαν, λοιπόν, την πειθώ με την φοβέρα και την κυβερνητική ευθύνη για την προστασία του λαού με την ατομική ευθύνη των πολιτών, και νομίζουν πως ξεμπέρδεψαν.

Όμως, τα κενά που έχουν αφήσει στην άμυνα της υγείας χάσκουν και δεν μπορούν να καλυφθούν με επικοινωνιακά τεχνάσματα.

Παρότι, όλοι ομολογούν ότι ήδη διανύουμε το τέταρτο κύμα- και πώς να κρυφτεί άλλωστε με τόσα καθημερινά κρούσματα και θανάτους- το Εθνικό Σύστημα Υγείας παραμένει παντελώς ανοχύρωτο.

Τα νοσοκομεία και κέντρα υγείας λειτουργούν με κενά προσωπικού και έλλειψη βασικού υγειονομικού υλικού, το υγειονομικό προσωπικό που υπηρετεί είναι λιγότερο από πριν την πανδημία, οι συμβάσεις του επικουρικού υγειονομικού προσωπικού λήγουν στο τέλος Οκτώβρη και για την τύχη όλων αυτών των εργαζομένων τηρούν σιγή ιχθύος, και σα να μην έφταναν αυτά, αντί να προσπαθήσουν να πείσουν με ό,τι μέσα διαθέτουν τους ανεμβολίαστους υγειονομικούς, κουνούν τον μπαμπούλα της αναστολής εργασίας- απόλυσής τους.

Στον στόχο, εδώ και καιρό, έχουν μπει οι νέοι και τώρα και οι έφηβοι. Είναι όμως απολύτως βέβαιο ότι η ευθύνη για τις σκηνές που εκτυλίσσονται καθημερινά κατά την επιβίβαση και αποβίβαση επιβατών στα πλοία και στα αεροπλάνα, το πάστωμα του επιβατικού κοινού στα αστικά μέσα μαζικής μεταφοράς, η πλήρης ασυδοσία της μεγάλης εργοδοσίας στους χώρους εργασίας όπου, όχι μόνο δεν λαμβάνεται κανένα μέτρο προστασίας, αλλά αλλοίμονο και σ' όποιον εργαζόμενο τύχει ν' αρρωστήσει, η ευθύνη για όλα αυτά, δεν ανήκει ούτε στους νέους ούτε στους έφηβους.

Την πρώτη Σεπτέμβρη ανοίγουν τα σχολεία με χιλιάδες κενά, με 27άρια τμήματα, κοντέινερ σε προαύλια σχολείων, με νέες περικοπές στην παράλληλη στήριξη και στις ώρες σχολικών καθαριστριών, όμως, το "σχέδιο" για να μην κλείσουν ξανά τα σχολεία είναι να... αυξάνουν τον αριθμό των κρουσμάτων που προβλέπουν τα υγειονομικά πρωτόκολλα.

Εκτός όμως από τα παραπάνω, υπάρχει άλλο ένα μεγάλο ερωτηματικό που έχει σχέση με το φάρμακο κατά του COVID-19.
Υπάρχουν πληροφορίες ότι το φάρμακο κατά του κορωνοϊού υπάρχει. Όμως ο προγραμματισμός (;) των φαρμακευτικών κολοσσών προτάσσει, για την ώρα, την προώθηση του εμβολίου και όταν καλυφθεί η "αγορά" τότε θα εμφανίσουν και το φάρμακο, που για την ώρα είναι πανάκριβο και χορηγείται μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Όχι ασθένειας, αλλά ασθενών.
Αλήθεια από όλους τους λαλίστατους εκπροσώπους των λογής- λογής συνεντευξιαζόμενων φορέων θα ακούσουμε ποτέ κάτι σχετικό; Θα αναλάβει κανείς την ευθύνη να ενημερώσει την "αγορά";

Πάντως εμείς "η αγορά", όλοι εμείς που ζούμε με την αγωνία και το άγχος του πώς να προφυλαχτούμε, έχουμε άλλη μια ευκαιρία να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας, και βέβαια να χαράξουμε, όλοι μαζί, την πορεία μας.

ΥΓ. Η φωτογραφία είναι από το πλοίο της γραμμής Καβάλα- Μυτιλήνη. Είναι απολύτως βέβαιο ότι για την κατάσταση αυτή την ευθύνη δεν την έχουν οι επιβάτες.