Πάρε παιδί μου ένα «χαρτί» στα χέρια σου…

Πόσες φορές έχουμε ακούσει αυτή τη φράση στην ελληνική κοινωνία και την οικογένειά μας; Η απάντηση είναι….. ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΕΣ!!! Το ‘’χαρτί’’ αυτό είναι ΠΤΥΧΙΟ Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, αποτελεί τίτλο σπουδών, δεν είναι απλώς ένα κομμάτι χαρτιού Α3 το οποίο περιφέρεται από εμάς προς εύρεση εργασίας. Οι Πανελλαδικές εξετάσεις και οι πυρετώδεις προετοιμασίες που τις συνοδεύουν για την επίτευξη τού ‘’πολυπόθητου’’ στόχου έχουν καταντήσει ένας ψυχικός και συναισθηματικός εφιάλτης, μια εμμονή παιδιών – γονέων. Δεν έχει θεσπιστεί νομικά η επιβολή φοίτησης στις Πανεπιστημιακές Σχολές, αντιθέτως, αποτελεί έναν άγραφο κοινωνικό νόμο. Οι σπουδές στο Πανεπιστήμιο ΠΡΕΠΕΙ να είναι επιλογή των παιδιών!!! Θα σπουδάσουν τα παιδιά, επειδή θέλουν τα ίδια!!!! Επειδή τα ίδια επιθυμούν να περάσουν την πόρτα τού Πανεπιστημίου και να είναι εκεί για όσα χρόνια ‘’απαιτεί’’ το Τμήμα τής επιλογής τους. Η οικογένεια κι η κοινωνία οφείλουν μόνο να συμπαρίστανται. 

Το Πανεπιστήμιο έχει γίνει (δυστυχώς) μια συνήθεια κι όχι προσωπική επιλογή. Τα παιδιά παρόλα αυτά, έχουν την επιλογή να ΜΗΝ σπουδάσουν, σε μια εποχή όπου οι σπουδές θεωρούνται η ‘’φυσική’’ πορεία των τελειόφοιτων τής τρίτης λυκείου (Γενικού και Επαγγελματικού). Γιατί να επιλέξω όμως, να μην σπουδάσω; Επειδή πολύ απλά, ΔΕ θέλω. Έχω άλλους στόχους και άλλα όνειρα. Επειδή θέλω να ΖΗΣΩ τη Ζωή που θέλω εγώ, ΟΧΙ αυτή που μου επιβάλλουν!!!! Θα σπουδάσω μια Επιστήμη την οποία θα υπηρετήσω με σεβασμό και ηθική, για να είμαι ΧΡΗΣΙΜΟΣ και ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΣ άνθρωπος μέσα από αυτήν! Αυτός είναι ο σκοπός τού ανθρώπου που έχει την θέληση να σπουδάσει. Οι Πανελλήνιες ωστόσο, είναι η πρώτη σημαντική αναμέτρηση για τα παιδιά, δεν αντικατοπτρίζει τί μέλλει γενέσθαι, αλλά το πρώτο εμπόδιο για το οποίο θα πρέπει να βρουν τρόπο να δρασκελίσουν. Ούτως ή άλλως, δε θα είναι η μοναδική δυσκολία που θα συναντήσουν στην πορεία τους.

Όλοι οι άνθρωποι βρίσκουμε τον δρόμο μας (όποιος κι αν είναι αυτός), αρκεί να μας δοθεί το κίνητρο!! Αναρωτηθείτε γονείς, τί μπορούν/τί είναι ικανά να κάνουν τα παιδιά σας; ΔΕΝ είμαστε όλοι οι άνθρωποι γεννημένοι να κάνουμε τα πάντα. Είθισται σε ένα ‘’πράγμα’’ να είμαστε ‘’καλοί’’ κι αυτό οφείλουμε να καλλιεργήσουμε. Ούτως ή άλλως, ένας από τους λόγους που πηγαίνουμε στο σχολείο είναι η ανακάλυψη τής κλίσης και του ταλέντου μας. Γι’ αυτό υπάρχουν άλλωστε, τόσες ειδικότητες μαθημάτων στα ελληνικά σχολεία. Το σχολείο όμως, απέχει πολύ από την επαγγελματική ή πανεπιστημιακή σταδιοδρομία. Είναι απλώς ένα σκαλοπάτι, για να μπορέσουμε να περάσουμε στην αντίπερα όχθη. Στην περίπτωση που συναντήσουμε δυσκολίες, εμπόδια, περιορισμούς, υπάρχουν ασφαλώς κι άλλες (δί) – οδοί, για να φτάσουμε εκεί που λαχταράμε! Η ΖΩΗ μας, δεν είναι μονόδρομος. Έχει διασταυρώσεις, κάθετες – παράλληλες οδούς, σκάλες με ελικοειδή μορφή.

Ελπιδοφόρα και Δημιουργική Ακαδημαϊκή Χρονιά σε όσους/ες πέρασαν το κατώφλι τού Πανεπιστημίου!

Στους/στις υπόλοιπους/ες,

Επαναπροσδιορίστε τους στόχους σας! Κυνηγήστε τα όνειρά σας όποια κι αν είναι, όπως κι αν εκφράζονται για τον καθένα και την καθεμιά από εσάς, για να μην σας κυνηγούν αυτά, μετά από (πολλά) χρόνια!!! Τα όνειρα ΔΕΝ κοστίζουν απολύτως ΤΙΠΟΤΑ, ούτε έχουν ταβάνι. Αντιθέτως, ο άνθρωπος που ονειρεύεται, ΕΛΠΙΖΕΙ, ΠΙΣΤΕΥΕΙ ότι κάποια στιγμή με πολλή και επίμονη δουλειά…. ΘΑ ΣΥΜΒΕΙ ΚΑΤΙ στη ΖΩΗ του/της! ΚΑΤΙ που θα του/της χαρίσει Ικανοποίηση για τον κόπο και τις προσπάθειες που κατέβαλε! ΧΑΡΕΙΤΕ με τις ‘’αποτυχίες’’ σας! ΧΑΡΕΙΤΕ με αυτές, βρίσκοντας λόγο και τρόπο να τις διορθώσετε και να προχωρήσετε!!! ΤΟΛΜΗΣΤΕ!

Αποτυχημένος/η, είναι ο άνθρωπος που ΔΕΝ προσπαθεί. Αυτός/ή που περιμένει να του/της έρθει ουρανοκατέβατα ό,τι έχει θελήσει ή ό,τι έχει σκεφτεί. Οι ‘’μεγάλες αποτυχίες,’’ φέρνουν ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ (αργά ή γρήγορα), αρκεί να μπορέσουμε να δούμε πέρα από αυτές!

*Η Νικολέτα Τσίγκρα είναι Υποψήφια Διδακτόρισσα Τμήμα Κοινωνιολογίας – Σχολή Κοινωνικών Επιστημών – Πανεπιστήμιο  Αιγαίου (Λέσβος).