Xθες στον χώρο του παλιού Δημαρχείου Μήθυμνας συναντήθηκα για πρώτη φορά με τον Θεόφιλο. Τον πραγματικό, τον γήινο, τον φτιαγμένο από χώμα και νερό, "αβεντουρίτη και ώχρα της συγκρατημένης χαράς"... Απίστευτο κείμενο του Θανάση Σκρουμπελου, συγκλονιστική η ερμηνεία του Προκοπίου. Η μουσική επέτεινε την ταχύτητα του ταξιδιού από τη Βαρειά στον Βόλο και μετά στη Σμύρνη και ύστερα πάλι στον Βόλο και στην Μυτιλήνη.

Είδαμε την ελπίδα να ανυψώνει τον άνθρωπο σε δυσθεώρητα ύψη κι ύστερα να αποτραβιέται και κιος να τσακίζεται μπρος στα μάτια μας όμως να μη σπάει. Είδα τον Θεόφιλο. Τον αληθινό, αυτόν που ίδρωνε και μύριζε και είχε χνώτα ανθρώπινα, ατυχή έρωτα και αδυναμίες. Ταλαιπωρημένος μα ευτυχής. Ήταν δυνατός άνθρωπος ο Θεόφιλος. Τόλμησε να ακολουθήσει το όνειρο του. Στάθηκε όρθιος και δίκαια κατέκτησε μια θέση στην αθανασία.

Τόλμησε. Έζησε κατά πώς ήθελε και ναι έφυγε ευχαριστημένος. Αν έφυγε ποτέ. Από χθες άρχισα να αμφιβάλλω.

Λίγος κόσμος. Σαν τα ακριβά μυστικά, για λίγους και ο Θοδωρής Προκοπίου έβγαλε την ψυχή του ολόκληρη και εμείς βλέπαμε τα πόδια μας πόσο καθαρά ήταν μη τυχών και αφήσουμε ίχνη και λερώσουμε.

Ευχαριστούμε. Όσους συνετέλεσαν στη χθεσινή κοινωνία. Ευχαριστούμε.