Τις τελευταίες μέρες, το ελληνικό ειδησεογραφικό κοινό έχει γίνει αποδέκτης κοινωνικών φαινομένων για τα οποία έχει ‘’εκπλαγεί’’ ακόμη μια φορά… Δεν το περίμενε, ‘’έπεσε απ’ τα σύννεφα.’’ ‘’Μα πώς συνέβη κάτι τέτοιο;’’ Σε μια χώρα όπου το «διαφορετικό» είναι επικριτικό, δακτυλοδεικτούμενο, η εκκεντρική εμφανισιακά «Δήμητρα τής Λέσβου», το δεκατετράχρονο κορίτσι με τα παραπανίσια κιλά, ένας άνθρωπος με επίκτητη ή εκ γενετής αναπηρία, δεν χωρούν.

Είναι φορείς επικριτικών σχολίων και χλευασμού από τους ‘’τέλειους,’’ τους ‘’αψεγάδιαστους’’ (με τα ποικίλα σύνδρομα κατωτερότητας). Ασκούν ψυχική πίεση στους πιο αδύναμους στον χαρακτήρα ανθρώπους, ωθώντας τους σε καταστάσεις ζημιογόνες, πολλές φορές μη αναστρέψιμες για την υγεία τους. Άραγε κατακλύζονται από τύψεις; Προφανώς, όχι. Αφού οι τύψεις προϋποθέτουν ότι το άτομο έχει συνείδηση και συναισθήματα.  

Μας ενόχλησε σε πολύ μεγάλο βαθμό (διότι μας ξεβόλεψε από αυτά που θεωρούσαμε μέχρι τότε δεδομένα) η καραντίνα και τα αυστηρά περιοριστικά μέτρα των δέκα πέντε μηνών λόγω κορονοϊού. Δεν έχουμε σκεφτεί όμως ότι, υπάρχουν συνάνθρωποί μας οι οποίοι βρίσκονται σε πραγματική καραντίνα αρκετά χρόνια, επειδή δεν είναι αρεστοί στο ευρύ κοινωνικό σύνολο. Ποιός νοιάζεται για την αποδοχή και την κοινωνικοποίησή τους; Γυναικών κι ανδρών. Μάλλον κανείς. Αφού  το πρόβλημα δεν έχει χτυπήσει την δική μας πόρτα, είμαστε επαναπαυμένοι/ες σε ροζ συννεφάκι. Πλέον, έχει καθιερωθεί ο όρος γυναικοκτονία. Γυναικοκτονία υπήρχε ανέκαθεν στην Ελλάδα, απλώς τώρα βρήκαμε το σθένος να αντιδράσουμε και να διεκδικήσουμε… Μια γυναίκα δεν δολοφονείται μόνο σωματικά, αλλά από κακοποιητικές συμπεριφορές κι ανάρμοστα σχόλια (κάποιες φορές και του ιδίου φύλου, ιδιαιτέρως στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης).

Αλήθεια, πώς ορίζεται κοινωνικά ο ανδρισμός στην Ελλάδα τού 2021; Ο Ελληνάρας με την παντόφλα μέσα στο σπίτι ο οποίος θεωρεί ότι «η καλή νοικοκυρά είναι δούλα και κυρά»; Ασκώντας σωματική, λεκτική και συναισθηματική βία στις γυναίκες; Προσβάλλοντάς τες, υπονομεύοντας την ύπαρξή τους, επειδή ‘’γυρνάει’’ το μάτι στον καθένα την οποιαδήποτε στιγμή; Επειδή την θεωρεί μια μηχανή αναπαραγωγής τού ανθρώπινου είδους, μπορεί ανά πάσα ώρα να γίνει έρμαιο στα ‘’θέλω’’ του; Που θεωρεί ότι η ενασχόληση με τις υποχρεώσεις τού σπιτιού και της οικογένειας είναι ‘’γυναικεία υπόθεση;’’ Πόσο ενοχλεί, όταν μια γυναίκα ‘’ξεφεύγει’’ από τα συνήθη κοινωνικά ‘’πρότυπα’’ τα οποία τής επιβάλλουν να ασχολείται ‘’με τα του οίκου της’’ ή με επαγγέλματα που ‘’ανδροκρατούνται;’’ Υπάρχουν βέβαια εξαιρέσεις ανδρών οι οποίοι αγαπούν και σέβονται τις γυναίκες πρωτίστως ως βιολογικό φύλο κι έπειτα ως κοινωνικό με τους πολλαπλούς ρόλους από τους οποίους κατακλύζονται.

Για να πάρω σαφή θέση για τα προαναφερθέντα, δεν υποτιμώ σε καμία περίπτωση τις γυναίκες οι οποίες αφιέρωσαν τη ζωή τους στην οικογένεια που δημιούργησαν. Αντιθέτως τις θαυμάζω, επειδή προσωπικά δεν θα μπορούσα να το κάνω. Ο ρόλος τής νοικοκυράς – μητέρας είναι σπουδαίος και τιμητικός, αλλά δεν είναι μόνον αυτός. Η γυναίκα αγωνίζεται στον επαγγελματικό κι οικογενειακό στίβο κάθε μέρα, για να αποδείξει τα αυτονόητα πρώτα απ’ όλα στην κοινωνία κι έπειτα στο εαυτό της. Όλες οι γυναίκες έχουμε στόχους, προσδοκίες και όνειρα. Αρκετές γυναίκες ωστόσο, ‘’παγιδεύτηκαν’’ σε νοοτροπίες περίκλειστων γεωγραφικά κι ιδεολογικά κοινωνιών οι οποίες τις θεωρούν ‘’αποτυχημένες’’ επειδή δεν παντρεύτηκαν, δεν έκαναν παιδιά.

Η παιδεία είναι θέμα ανατροφής!! Η εκπαίδευση, σπουδών!! Όποιος/α μπορέσει να τα συνδυάσει, σίγουρα έχει πολύ καλές βάσεις σε αρκετούς τομείς τής ζωής του/της. Τότε θεωρώ κατά την ταπεινή μου άποψη ότι, ένας άνθρωπος είναι ολοκληρωμένος μορφωτικά. Στις μέρες μας, παρά τις αγκυλώσεις, τις δυστροπίες, υπάρχει περίσσιος ανθρωπισμός!! Ευτυχώς, υπάρχουν αρκετά παραδείγματα τα οποία αποδεικνύουν περίτρανα ότι, η καλλιέργεια τής ψυχής είναι εφόδιο ζωής!! Ας ανατρέξουμε στις συναναστροφές μας. Σίγουρα θα βρούμε τέτοιους ανθρώπους. Ελάχιστους μεν, αλλά υπάρχουν…

Η διαφορετικότητα (όπως ορίζεται για τον καθένα και την καθεμιά από εμάς) είναι η ομορφιά, η ιδιαιτερότητα τής φύσης. Πόσο ωφέλιμο θα ήταν να είχαμε γαλουχηθεί να ‘’βλέπουμε’’ με τα μάτια τής καρδιάς τα οποία παραμένουν ερμητικά κλειστά. Ίσως να είναι λόγια ρομαντικά και σκέψεις ανούσιες σε μια εποχή όπου ο σεβασμός κι η αποδοχή είναι άγνωστες λέξεις.   

*Η Νικολέτα Τσίγκρα είναι Υποψήφια Διδακτόρισσα Τμήμα Κοινωνιολογίας – Σχολή Κοινωνικών Επιστημών – Πανεπιστήμιο  Αιγαίου (Λέσβος)