Υπήρξα και εγώ 14, 16, 18, 20, 24... Εκεί ξεκίνησα να διαολοστέλνω. Ναι να διαολοστέλνω όποιον βλάκα ή εξυπνάκια προσπαθούσε να με μειώσει για χαρακτηριστικά που δεν επέλεξα αλλά γεννήθηκα με αυτά.

Συνειδητοποίησα την ματαιότητα των πραγμάτων. Ότι δεν θα ξαναγεννηθεί άλλη Ειρήνη. Με αυτό το ύψος, αυτό το βάρος, αυτά τα λακκάκια στα μάγουλα, αυτή την φωνή και την τσαχπινιά. (γιατί να το κρύψουμε άλλωστε).Συνειδητοποίησα ότι κάποιος λόγος υπάρχει που γεννήθηκα. Ότι η ζωή μου είναι το ίδιο σημαντική με των υπολοίπων, ότι η φωνή μου αξίζει να ακουστεί.

Υπήρξα 14... Ομολογώ ότι στην πλήρη ανθοφορία μου έκρυβα, υποτιμούσα, σχεδόν μισούσα τον εαυτό μου. Έπρεπε να γίνω μάνα. Έπρεπε να διδάξω τα παιδιά μου να κολυμπούν με το ύφος της εμπειρίας ενώ μέσα μου πάλευα τον δικό μου φόβο. Τελικά όλοι μάθαμε κολύμπι (Όπως το εννοεί κανείς) και συνεχίζουμε να μαθαίνουμε γιατί γνωρίζουμε.

Γνωρίζουμε ότι η αυτοβελτίωση δεν τελειώνει ποτέ. Γιατί μάθαμε μαζί να ασχολούμαστε με τις ζωές μας μόνο και να νοιώθουμε ευγνωμοσύνη. Γιατί μαθαίνουμε να προσεγγίζουμε τον συνάνθρωπο με τρυφερότητα και όχι χαιρεκακία και αυτό μας κάνει όμορφους.

Κάποιοι που δεν με ξέρουν θα ψάχνουν φωτογραφίες μου τώρα. Ναι το ξέρω είμαι κούκλα. Αυτό δεν το γνώριζα στην πρώτη μου νεότητα, άρχισα να το μαθαίνω στην δεύτερη και να το βιώνω ουσιαστικότερα όσο πλησιάζω την τρίτη.

Στο 14χρονο που με διαβάζει λοιπόν. Μάθε να αγνοείς. Μάθε να διαολοστέλνεις. Υπάρχει ένας κόσμος που περιμένει το φως σου. Υπάρχουν άνθρωποι φωτεινοί που θα γίνουν φίλοι σου. Μη τους φοβηθείς, μη τους ζηλέψεις. Το δικό σου φως θα ενωθεί με το δικό τους. Κάποια στιγμή θα μάθεις να σε αγαπάς και τότε ο κόσμος θα σε αποδεχθεί.

Δεν αλλάζει ο κόσμος μάτια μου μόνο εσύ αλλάζεις. Ξεκίνα τώρα στα 14. Με τσαμπουκά. Σ'αρεσεις και ναι υπάρχει λόγος.