Από τα απίστευτα του αντεργατικού νομοσχεδίου – εκτρώματος, που κατά τον Υπουργό Εργασίας (λέμε τώρα..) Χατζηδάκη, αποτελεί νόμο – προστασία για …τα δικαιώματα των εργαζομένων : Ένα εργατικό σωματείο, προκειμένου να λάβει απόφαση για κήρυξη απεργίας, χρειάζεται στη γενική του συνέλευση να υπάρξει, υπέρ της κήρυξης απεργίας, πλειοψηφία του 50 συν μία ψήφο.

Το ακούει ο άλλος ο ανυποψίαστος, και σου λέει «ε, σωστό ακούγεται. Υπάρχει η δημοκρατία της πλειοψηφούσας γνώμης». Εμ έλα ντε που οι «απατεώνες» του νομοθετήματος, αποκρύπτουν ένα βασικότατο στοιχείο, που αντί για δημοκρατία, μοσχοβρωμάει εξαπάτηση του κόσμου και εξοβελισμό του ιερού απεργιακού δικαιώματος των εργαζομένων!

Διότι η νομοθετούμενη με το τερατούργημα, δήθεν αγαθή, πλειοψηφία του 50% σύν ένα, δεν θα υπολογίζεται επί των εργαζομένων που παρευρίσκονται στη γενική συνέλευση του σωματείου τους, δηλαδή επί των παρόντων, αλλά, …επί του συνόλου των εγγεγραμμένων μελών του σωματείου !!!

Για να καταλάβετε το μέγεθος της απάτης, που κυριολεκτικά εξανεμίζει τη δυνατότητα του απεργιακού δικαιώματος : Εάν αυτή τη …δημοκρατική μέθοδο απαιτούμενης πλειοψηφίας, την εφαρμόζαμε και στις βουλευτικές εκλογές, με τις οποίες εκλέγουμε στην ουσία την κυβέρνηση της χώρας, και προκειμένου να εκλεγεί αυτοδύναμα ένα κόμμα που θα σχηματίσει κυβέρνηση, χρειαζόταν το περίφημο 50% συν μία ψήφο, επί του συνόλου των εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους ελλήνων πολιτών, και όχι επί των ψηφισάντων, που γίνεται σε όλες τις χώρες του κόσμου, τότε …κλάφτα Χαράλαμπε!!

Για να μπορούσε να εκλέξει αυτοδύναμη κυβέρνηση η Ελλάδα, δεν θα έφταναν ούτε οι ψήφοι της Νέας Δημοκρατίας και του Σύριζα μαζί!! Μπορεί να χρειαζόταν η στήριξη και του ΚΙΝΑΛ (θα μου πείτε χαράς το δύσκολο πράμα…). Διότι, όπως είναι γνωστό, σε κάθε βουλευτική εκλογή, κατά μέσο όρο ψηφίζει ένα 55 έως 60% των εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους της χώρας. Και το ποσοστό του κόμματος που κερδίζει τις εκλογές, κυμαίνεται γύρω στο 40 -42 %. Πολλές φορές και κάτω από 36%. Αλλά, το ποσοστό αυτό είναι επί των ψηφισάντων, όχι επί του συνόλου των εγγεγραμμένων!

Διότι, εάν το ποσοστό αυτό έπρεπε (κατά τη Χατζηδάκειο – και Μητσοτάκειο- «λογική»), να υπολογιστεί επί του συνόλου των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων (δηλαδή αυτό που «δημοκρατικά» απαιτεί ο νόμος- έκτρωμα για μια κήρυξη απεργίας), τότε προσθέστε τις ψήφους και των δύο κομμάτων (ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ) των προηγούμενων εκλογών, και θα δείτε ότι ούτε κυβέρνηση μειοψηφίας δεν θα μπορούσαν να εκλέξουν.

Και οι δύο μαζί, και μπορεί να μην έφταναν και να χρειαζόταν και του ΚΙΝΑΛ οι ψήφοι (ένα πράμα Σαμαροβενιζέλου δηλαδή με επικάλυψη Τσίπρα !). Για τέτοια «προστασία» των εργατικών δικαιωμάτων μας μιλάει ο Κωστής Χατζηδάκης.

Και για επιδόρπιο, προσθέτει και τη δυνατότητα της «συμμετοχής» των εργαζομένων στην ψηφοφορία, με ηλεκτρονική ψήφο. Σου λέει, ζούμε πια στην εποχή της ψηφιακής διακυβέρνησης. Πόσο καθυστερημένοι είσαστε πιά εσείς οι αριστεροί! Εκεί, κολλημένοι στη συντήρηση του παρελθόντος…

Δηλαδή ο εργαζόμενος, δεν χρειάζεται να λάβει μέρος ο ίδιος στη γενική συνέλευση του σωματείου του. Να ακούσει τα επιχειρήματα των άλλων, να πει και αυτός την άποψή του και να αντικρούσει τις θέσεις των άλλων. Να διαμορφώσει, βρε αδελφέ, προσωπική άποψη! Να επηρεάσει και να επηρεαστεί από τα επιχειρήματα. Όχι, σου λέει το νομοσχέδιο – έκτρωμα. Μπορεί να ψηφίσει από τον ηλεκτρονικό του υπολογιστή, μέσα από την επιχείρηση που δουλεύει. Πού να τρέχει τώρα σε συνελεύσεις. Ε τώρα, εάν από πάνω του, την ώρα που πατάει το πλήκτρο του υπολογιστή του, βρίσκεται και ο ίδιος ο εργοδότης του, σιγά μη τον φοβηθεί!!

Για τέτοια «προστασία» των εργατικών δικαιωμάτων μας μιλάει ο Κωστής Χατζηδάκης. .Και θέλει, όπως και η κυβέρνηση βέβαια, να τους πιστέψουμε. Γι’ αυτό λοιπόν, αύριο ραντεβού στην πλατεία Σαπφούς, στις 10:30 π.μ. Για να τους δείξουμε πως δεν τρώμε σανό.