"Όταν φτάσεις κάνε μου αναπάντητη." Πόσες φορές το έχουμε ακούσει, το έχουμε πει; Θα το λέμε ακόμη;

Κρατάμε τα κλειδιά στο χέρι πολύ πριν πλησιάσουμε το αυτοκίνητο. Παρκάρουμε σε μέρη με φως. Προσποιούμαστε ότι μιλάμε σε κάποιον άντρα στο τηλέφωνο που έρχεται σε λίγα λεπτά. Μαθαίνουμε ασκήσεις αυτοάμυνας όταν το πιο απλό απ'όλα είναι να μάθουμε τα αγόρια μας να ακούν και να σταματούν στο όχι.
Όταν το πιο απλό είναι να απαλλάξουμε τα αγόρια από την πίεση να γίνουν πρόωρα "άντρες". Όταν το πιο απλό είναι να δουν τον πατέρα, τον θειο, τον μεγαλύτερο αδερφό να σέβεται την γυναίκα.

"Να προστατέψουμε την κόρη, να εκπαιδεύσουμε τον γιο" Όχι.
Να προστατεύσουμε και να εκπαιδεύσουμε τα παιδιά μας. Να τα μυήσουμε στον αυτοσεβασμό, στην αποδοχή όλων των συναισθημάτων. Στην αγάπη, στο φλερτ, στην άρνηση, στην αποδοχή, στην θλίψη, στην απόρριψη, στην επανάκαμψη!
Οι άνθρωποι είμαστε όντα ερωτικά. Γεννηθήκαμε για να μας γοητεύουν και να γοητευόμαστε. Δώρο Θεών το παιχνίδι ανάμεσα στα δύο φύλα και οι κανόνες αναπόσπαστο κομμάτι του.

Ας ξαναθυμηθούμε τι να είμαστε ερωτικοί και όχι χυδαίοι. Να προσεγγίζουμε και όχι να επιβαλλόμαστε. Να δεχόμαστε την άρνηση με αξιοπρέπεια και να αρνούμαστε ευγενικά.

... Και κάτι τελευταίο ο εν δυνάμει βιαστής μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε. Όμορφος, άσχημος, οποιασδήποτε φυλής, κουλτούρας ή θρησκεύματος και δεν δικαιούται κανένα ελαφρυντικό ή δικαιολογία.
Όπως επίσης το θύμα μπορεί να φορά οτιδήποτε, να είναι άντρας, γυναίκα, παιδί ή βρέφος...

Η σαπίλα δεν κυκλοφορεί με ετικέτα και εμείς θα εξακολουθούμε για πολλές γενιές ακόμα να λέμε "πάρε με τηλέφωνο όταν φτάσεις σπίτι."
Πώς γίνεται άραγε σε μια εποχή που βομβαρδιζόμαστε συνεχώς από πληροφορίες για το σεξ να παραμένουμε λειτουργικά αγράμματοι;