Πολλοί λένε ότι οι Πρωτομαγιές αλλάζουν τον κόσμο το μόνο σίγουρο οι Πρωτομαγιές είναι πάντα κόκκινες και αγωνιστικές το «Κόκκινη Πρωτομαγιά - Πρωτοπόρα Εργατιά» όπως λέει ο λαός δεν ήταν σύνθημα αλλά κραυγή , βουή και αντάρα. Το βροντοφώναξαν χιλιάδες στόματα το έσφιξαν στις γροθιές τους, από το Σικάγο ως την Καισαριανή και μέχρι τις μέρες μας δηλώνοντας  «παρών» στη μεγάλη μάχη δίνοντας υπόσχεση για νέους αγώνες.

Χαράματα Πρωτομαγιάς 1976 η  Ελλάδα φτωχότερη ο Αλέξανδρος Παναγούλης σκοτώνεται σε τροχαίο .Ο θάνατος του συγκλονίζει το πανελλήνιο ο άνθρωπος που καταδικάστηκε σε θάνατο για την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Παπαδόπουλου τον Αύγουστο του 1968, ο αγωνιστής που υπέφερε τα μαρτύρια της απομόνωσης, της φάλαγγας, του ηλεκτροσόκ, της πείνας, της δίψας και των εικονικών εκτελέσεων, θα άφηνε την τελευταία του πνοή στα συντρίμμια του αυτοκινήτου του στη λεωφόρο Βουλιαγμένης σε ηλικία μόλις 37 ετών.

Ο άνθρωπος που έγραφε με το αίμα του «θα νικήσω γιατί δεν μπορώ να νικηθώ», θα μείνει αιώνιο σύμβολο πατριωτισμού και ακατάβλητου δημοκρατικού φρονήματος.Ο απροσδόκητος θάνατος του μας ξαναφέρνει στην μνήμη μας τους αγωνιστές που πέθαναν για την ελευθερία. Ο Αλέκος Παναγούλης πέρασε σαν αστραπή  από την μία όχθη στην άλλη όπως δήλωσε ο Αντ. Σαμαράκης

Την Δευτέρα 3 Μαΐου επρόκειτο να καταθέσει στην βουλή αρχεία της ΕΣΑ αλλά και τις απειλητικές επιστολές που λάμβανε δύο μέρες πριν βρέθηκε νεκρός δύο μέρες πριν μιλήσει.

Στις 5 Μαΐου ένα τεράστιο πλήθος ακολουθεί τον Παναγούλη στην τελευταία του κατοικία, στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών. Πολλοί τραγουδούν τους στίχους του που γράφτηκαν στο κελί της απομόνωσης και μελοποιήθηκαν από τον Μίκη Θεοδωράκη στα χρόνια της δικτατορίας: «Πάλης ξεκίνημα, νέοι αγώνες, οδηγοί της Ελπίδας οι πρώτοι νεκροί».

Στην βιογραφία του «Ένας άντρας», που αφιέρωσε στον Αλέκο Παναγούλη η σύντροφος του  Ιταλίδα δημοσιογράφος, Οριάνα Φαλάσι αναφέρει: «Ήταν το ίδιο σαν να ήθελα να ζεστάνω ένα μαρμάρινο άγαλμα με το σχήμα, τα χαρακτηριστικά και τη θύμηση αυτού που ήσουν ως πριν από δεκαεφτά ώρες, και μια ανίσχυρη οργή με διαπέρασε, μια βεβαιότητα με τη γεύση του μίσους: δεν σε είχαν σκοτώσει τυχαία, δεν σε είχαν σκοτώσει από λάθος, σε είχαν σκοτώσει για να μην τους ενοχλείς πια «Ένας άντρας», που αφιέρωσε στον Αλέκο Παναγούλη....

Το 1972, ενώ ήταν ακόμη στη φυλακή, εκδίδεται στο Παλέρμο η πρώτη ποιητική του συλλογή στα Ιταλικά Altri seguiranno: poesie e documenti dal carcere di Boyati   όπου προλογίζει ο Ιταλός σκηνοθέτης  Πιέρ Πάολο Παζολίνι.

Για το έργο του αυτό ο Α. Παναγούλης βραβεύτηκε με το Διεθνές Βραβείο Λογοτεχνίας Βιαρέτζιο (Premio Viareggio Internazionnale) τη χρονιά που ακολούθησε

Είχε προηγηθεί η έκδοση στα ελληνικά τετραδίων όπως η συλλογή με τίτλο Η Μπογιά.

Διεύθυνσή μου/ Ένα σπιρτόξυλο για πέννα /αίμα στο πάτωμα χυμένο για μελάνι

το ξεχασμένο περιτύλιγμα της γάζας για χαρτί/Μα τι να γράψω;

Τη Διεύθυνσή μου μονάχα ίσως προφτάσω/Παράξενο και πήζει το μελάνι

Μέσ’ από φυλακή σας γράφω στην Ελλάδα

(Στρατιωτικές Φυλακές Μπογιατίου, 5 Ιουνίου 1971 – Μετά ξυλοδαρμό)