Εκ πρώτης όψεως ήταν ένα καλό ανθρωπάκι. Απ ’ αυτά που δεν μπορείς να καταλάβεις τι κρύβουν μέσα τους. Αγάπη ή μίσος πολύ και ανεξέλεγκτο για τους ανθρώπους. Τους συνανθρώπους του. Για σκέψη και μυαλό δεν μιλάμε, πάντως εκ πρώτης όψεως δεν σου προξενούσε κακή εντύπωση.

Υπολοχαγός, εκ του στρατεύματος, όπως λέγανε τα επίσημα χαρτιά, καραβανάς, όπως συνηθιζόταν στην αργκό του στρατού. Ξεκίνησε από μόνιμος δεκανέας, φτάνοντας στα πενήντα πέντε του στο βαθμό του υπολοχαγού. Κι ο χρόνος της αποστρατείας του πλησίαζε.

Υπηρετώντας σ’ ένα Συνεργείο Επισκευών του Τεχνικού Σώματος, χωρίς καμιά σχέση με τα τεχνικά ζητήματα τού είχε ανατεθεί το γραφείο του Α2, που πολύ το χαιρότανε έχοντας πλήρη πρόσβαση στα πεπραγμένα των φαντάρων της μονάδας.

Όντας όλοι πτυχιούχοι πολυτεχνείων της Ελλάδας και του εξωτερικού, αριστεροί στην συντριπτική πλειοψηφία τους, είτε ως γόνοι «αντεθνικώς» σκεπτομένων ,είτε ως αυτόφωτοι, που συνεννοούνταν στη μεγάλη αίθουσα του εργαστηρίου τους, σε ξένες γλώσσες ή άκουγαν ξένα ραδιόφωνα, που ο ατυχής υπολοχαγός δεν μπορούσε να κατανοήσει. Κι ας έκανε συνεχείς εφόδους για να επιβάλει το κλείσιμο, των ξένων και προφανώς ανθελληνικών, φωνών.

Τα συνεχή παράπονα προς τον διοικητή του συνεργείου ταγματάρχη ηλεκτρολόγο-μηχανολόγο, παρέμεναν ανικανοποίητα γιατί ο διοικητής ήξερε πως το στράτευμα είχε ανάγκη καλής ποιότητας μέσων επικοινωνίας. Ασυρμάτων, τηλεφώνων, ραδιοπομπών κ.λπ. και ο κύριος υπολοχαγός σκύλιαζε.

Τα ξημερώματα της Παρασκευής 21ης Απριλίου του 1967, ήταν ίσως από τους πιο χαρούμενους ανθρώπους που μπορούσες να δεις. Σαν έτοιμος από καιρό εμφανίστηκε στο στρατόπεδο με στολή εκστρατείας, κράνος και το πιστόλι κρεμασμένο στα δεξιά του, πανέτοιμο να λειτουργήσει. Οι εχθροί του Έθνους, ήταν πια εξουθενωμένοι πεσμένοι στο έδαφος.

Δεν ξέρω αν υπήρξα τυχερός ή όχι, που τις τραγικές εκείνες ώρες, βρέθηκα στρατιώτης. Οπλίτης άνευ ειδικότητος στο Τεχνικό Σώμα. Τυχερός γιατί αν ήμουνα πολίτης, θα είχα ίσως την τύχη των πιο πολλών φίλων και συντρόφων μου. Σύλληψη και εξορία ή διαφυγή και παρανομία.

Άτυχος γιατί διαπίστωσα με τις ίδιες μου τις αισθήσεις, πόσο η πλειοψηφία αυτών των ανθρώπων, με τα χακί και τα διακριτικά των βαθμών τους, μισούσαν κάθε είδος ελευθερίας και μη ελεγχόμενης έκφρασης γνώμης, αλλά και δραστηριότητας. Πόσο ποθούσαν την υπαγωγή στην κυριαρχία τους, όλου του κόσμου που τους περιέβαλε, ίσως και όλης της οικουμένης. Γιατί αυτοί είχαν όλα τα χαρίσματα και τα προτερήματα του καλού ανθρώπου, που δεν διαφορίζεται από τον καλό Έλληνα.

Αγάπη στην πατρίδα, στον Θεό των ορθόδοξων χριστιανών, στην πειθαρχημένη και ελληνορθοδόξως διαβιούσα οικογένεια. Απόψεις, που δεν έχανε την ευκαιρία να μας τις λέει, κάθε φορά που έλειπε ο διοικητής, αφού ήταν ο δεύτερος βαθμολογικά αξιωματικός της μονάδας. Τον διοικητή όμως δεν μπορώ να μη τον μνημονεύσω, Παπακωνσταντίνου, χωρίς να μπορώ να θυμηθώ το μικρό του όνομα, λόγω παρελεύσεως μεγάλου χρόνου.

Γιατί ήταν άνθρωπος της γνώσης, του μέτρου και της αλληλοκατανόησης. Περίεργο και υπέροχο θα πρόσθετα για αξιωματικό.

Αυτή την φοβερή νύχτα, που τα πάνοπλα στρατεύματα κατέλαβαν, εκτός των άλλων και την άδεια πλατεία της Λαμίας, πριν προλάβουν οι Λαμιώτες να αντιληφθούν τί ακριβώς συνέβη, νομίζω πως μπήκα στο νόημα της σκέψης της μεγάλης πλειοψηφίας των ένστολων, που πιστεύουν ακράδαντα, πως έχουν τα εφόδια, την μόρφωση, τις ικανότητες και το εκ Θεού δικαίωμα να κυβερνούν τους λαούς.

Σε συνδυασμό με την υπεροψία που τους δίνει η στολή και τα διάφορα παράσημα που κρέμονται στο στήθος τους, τα αξίζουν δεν τα αξίζουν.

Πενήντα τέσσερα χρόνια μετά, αναλογίζομαι την τεράστια ζημιά που επέφεραν στα ατομικά δικαιώματα και την ελευθερία, μαζί με τον χαμό της μισής Κύπρου, οι τυραννίσκοι με τα χρυσά αστέρια στους ώμους, για τους οποίους ο Βενιαμίν Λέσβιος στην ΗΘΙΚΗ του λέει:

«Καθότι, απ’ αρχής κόσμου μέχρι σήμερον , τί λέγουσιν αι ιστορίαι περί του τέλους των τυράννων, ειμή σφαγήν; Αλλά ποία άλλη ζωή αθλιωτέρα της δεσποτικής και τυραννικής; Καθότι αν η τυραννίς έχει την εαυτής ύπαρξιν επί της αθλιότητος των πολιτών, και αν είναι αθλιότατος ο ποιητής των αθλίων, επόμενον είναι ο τύραννος να είναι ο πρώτιστος των αθλίων, ως η μεγίστη δύναμις του ανθρωπίνου γένους, και τύραννος με άλλους λόγους έχει να ειπή όργανον των αθλιοτήτων των ομοίων αυτού, ως δηλονότι οι των ηγεμόνων δήμιοι πλην όχι δια το κοινόν συμφέρον ως εκείνοι, αλλά προς αθλιότητα του ανθρωπίνου γένους , το οποίον δηλονότι είναι προσθήκη αθλιότητος εις το άθλιον».

Αν είχαν επίγνωση οι επιθυμούντες να κυβερνήσουν των λόγων των αρχαίων και των νεότερων σοφών προγόνων μας, ίσως να μην είχαμε αποφράδες ημέρες, όπως η σημερινή θλιβερή επέτειος.