«Και νιώθουν ποιός τα αγαπά και ποιός όχι; Ποιός τα κοροϊδεύει;"
"Νοιώθουν τα πάντα, μόνο που δεν μπορούν να τα εκφράσουν όπως εμείς." Η κόρη μου με αφορμή της συμμετοχή του σχολείου μας στην Ημέρα Αυτισμού έκανε μία ζωγραφιά και είχαμε έναν ενδιαφέροντα διάλογο.

"Αυτό πρέπει να είναι πολύ δύσκολο, ακούγεται σαν φυλακή" μου λέει. Η αλήθεια είναι ότι μία φορά που είχαμε επίσκεψη στο Θεματικό Πάρκο Καλλονής από τα παιδιά της Ηλιαχτίδες δεν ένιωσα το συναίσθημά της φυλακής.
Ένιωσα αγάπη και αληθινή απλόχερη αγκαλιά. Σαν να κατέβηκε ο ίδιος ο Ιησού με μορφή παιδιών και μας αγκάλιαζε σαν να μας συγχωρούσε για όλα μας τα αμαρτήματα. Αξέχαστη αίσθηση ενός ξεχασμένου Παραδείσου που είναι εδώ. Επιμένει δίπλα μας.

"Άγγελοι επί γης, μωρό μου. Είναι άγγελοι επί γης. Αξίζουν τον σεβασμό και το ευχαριστώ για την αγάπη που τόσο άδολα δίνουν πολλαπλάσια στο παραμικρό."

Η μικρή μου κατάλαβε. Κατάλαβε πως είμαστε ψυχές σε σώματα. Άλλες ψυχές εκπέμπουν σε υψηλότερες συχνότητες, αγγίζουν τα Χερουβείμ. Άλλα σώματα αδυνατούν να επικοινωνήσουν μαζί μας με τον τρόπο που έχουμε μάθει.
Ευχαριστώ την Μαρία Βατή και την πρόσκληση της στο Δημοτικό Σχολείο Καλλονής να συμμετέχουμε και εμείς σε αυτή τη γιορτή του Διαφορετικού, της Αγνότητας που έχουν όλα τα παιδιά ανεξαρτήτου ρυθμού ανάπτυξης ή αντίληψης.

Οι γονείς, οι Κηδεμόνες, οι φροντιστές, τα ίδια τα παιδιά αξίζουν την στήριξη και την αγάπη μας σε όλες τους τις διεκδικήσεις.Την επόμενη φορά που θα συναντήσετε ένα παιδί με αυτισμό και ο γιος ή η κόρη σας ρωτήσει τί συμβαίνει,απαντήστε, "Είναι άγγελοι επί γης". Τα παιδιά σας θα καταλάβουν και μόλις χαμογελάστε θα νιώστε την ίδια την ζωή να σας χαμογελά.

Έχουμε τα πινέλα, έχουμε τα χρώματα...
Τί λέτε;