Σήμερα κηδεύεται ο Ιάσωνας. Η καρδιά συνεχίζει όμως να χτυπά στην Ιταλία. Τα νεφρά του, το ήπαρ, το συκώτι, οι κερατοειδείς, η σπλήνα, μέρος του δέρματος του έδωσαν ζωή και ελπίδα σε συνανθρώπους μας.

Ο Ιάσωνας ήταν 23 χρονών και είχε γονείς. Ο Ιάσωνας δεν είναι πια μαζί μας. Ο πατέρας του νοσηλεύεται με έμφραγμα και η μητέρα του έμεινε με τα πράγματα του. Τα ρούχα του, τα βιβλία, τις μουσικές που αγαπούσε και φωτογραφίες.
Ο Ιάσωνας είχε γονείς. Τον πήγαιναν σχολείο, ξαγρυπνούσαν όταν είχε πυρετό, έλεγχαν τις παρέες του, πήγαιναν εκδρομές και έπαιρναν ελέγχους για τις επιδόσεις του.

Ο Ιάσωνας δεν είναι πια εδώ. Ο κόσμος θα στερηθεί το γέλιο και το φως του γιατί τον σκότωσε η υπεροψία. Ναι ο Ιάσωνας σκοτώθηκε από την αλαζονεία των "ξέρεις ποιός είμαι εγώ", από την δουλικότητα του τροχονόμου, από την δική μας ανοχή και τον ραγιαδισμό σε ότι προσβάλει την αξιοπρέπεια μας καθημερινά. Όλα αυτά που μάθαμε να θεωρούμε συνηθισμένα.

Ο Ιάσωνας έφυγε όμως ο Θάνατος του έδωσε ζωή. Χρέος όλων μας να δώσουμε στη ζωή μας την τιμή που της αξίζει.

Κανείς δεν είναι ανώτερος των νόμων, των απαγορεύσεων, των εκάστοτε ρυθμίσεων. Όταν επιτέλους το νιώσουμε αυτό και μάθουμε να βλέπουμε τον άνθρωπο στα ανθρώπινα μέτρα του, η αλαζονεία θα πάψει να σκοτώνει και ο ραγιαδισμός θα πάψει να ανέχεται.

Κάποιες φορές οι επαναστάσεις είναι αθόρυβες, εσωτερικές. Αυτές κάνουν τις κοινωνίες μας ανθρώπινες.

Αντίο Ιάσωνα. Έφυγες νωρίς και άδικα από την ελληνική νοοτροπία μας της υποταγής.