Μελέτησα με πολλή προσοχή την συνέντευξη του επιφανούς στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην αντιπροέδρου της κυβέρνησης Γιάννη Δραγασάκη, στην Εφημερίδα των Συντακτών της Παρασκευής και κυρίως τα σημεία εκείνα που αναφέρονται στο πρόγραμμα του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης και στην διεύρυνσή του.

«Η Αριστερά της εποχής μας » είπε ο κ. Δραγασάκης «έχει ανάγκη όχι από ένα πρόγραμμα κλειστό και στατικό, αλλά από μια ιδεολογική ανασύνταξη και έναν «προγραμματικό εξοπλισμό» δυναμικό, που θα εμπλουτίζεται και θα εξειδικεύεται διαρκώς  μέσα από τον διάλογο και τη δράση του  με την κοινωνία. Ταυτόχρονα πρέπει να αποκτήσει ικανότητες μετασχηματισμού και ανάπτυξης σε νέες βάσεις, κινητοποιήσεις του κόσμου της εργασίας και αξιοποίησης της γνώσης και της επιστήμης, προκειμένου να δημιουργήσουμε τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της νέας εποχής, τους θεσμούς και τα παραγωγικά συστήματα του μέλλοντος».

Και παραπέρα αναφερόμενος στην διεύρυνση του κόμματος ως Προοδευτικής συμμαχίας λέει «οι εσωκομματικές διαδικασίες έδειξαν ισχυρή και κοινή θέληση για διεύρυνση και αναβάθμιση του κόμματος».

Βρίσκοντας πολύ θετικές τις απόψεις του κ. Δραγασάκη και παρακολουθώντας, από μακριά λόγω πολλών αιτίων,  τις διαδικασίες στον ΣΥΡΙΖΑ Π.Σ. Λέσβου, μετά μάλιστα από μια τεραστίων διαστάσεων και ανάξιας της Λέσβου, κατίσχυση της Δεξιάς στο νησί, είμαι υποχρεωμένος να κάνω μερικές σκέψεις.  Λέω Δεξιά, διότι όπως δείχνουν τα πράγματα οι εκπροσωπούντες την  κυβερνώσα παράταξη στο νησί, δεν είναι μέρος ούτε καν της παλιάς σκοτεινής και αυταρχικής ΕΡΕ, αλλά  τμήμα ή και το όλον μιας Δεξιάς, που δεν ανέχεται τον αντίλογο, μισεί τον διάλογο και γενικώς ήρθε για να ανατρέψει όλες τις κατακτήσεις δεκάδων χρόνων σε όλα τα επίπεδα.

Στη Λέσβο παρακολουθώ με πολλή περίσκεψη και φόβο για το μέλλον, πράγματα και διαδικασίες στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.  που οδηγούν σε απαισιοδοξία και όχι σε ελπίδα ότι κάποια στιγμή, που δεν μπορεί να αργήσει, το κόμμα που κυβέρνησε τη χώρα τέσσερα χρόνια θα μπορέσει να επανέλθει στην διακυβέρνηση.

Με την αλλαγή του βουλευτή στις εκλογές του 2019 άρχισαν σιγά, σιγά να αλλάζουν οι εντός του Σ. ισορροπίες. Προσωπικά πιστεύω ότι ο νέος βουλευτής Γιάννης Μπουρνούς, έχει ικανότητες, μόρφωση, δυνατότητες επάξιας εκπροσώπησης του κόμματος. Αρκούν όμως μόνο αυτά. Ο Σ. πήρε στις κοινοβουλευτικές εκλογές το 32% του εκλογικού σώματος. Διατηρεί σήμερα σχέσεις με αυτό; Συζητά μαζί του, ζυμώνεται και ζυμώνει τις απόψεις του, τις σκέψεις του, τις απορίες του; Έχει οργανώσεις, πέρα από την Μυτιλήνη, μέσω των οποίων να διοχετεύει τις πολιτικές του;

Στις δημοτικές εκλογές ο Σ. υποστήριξε συγκεκριμένο ψηφοδέλτιο, κόντρα σε άλλα που διεκδικούσαν τον ίδιο χώρο. Αποτέλεσμα, αντί να είναι η δεύτερη δύναμη μέσα στο Δ.Σ. και ίσως να διεκδικούσε την Δημαρχία στον δεύτερο γύρο, να είναι η τρίτη με τετραμελή δημοτική ομάδα. Σήμερα τι γίνεται με αυτήν την ομάδα. Βρίσκεται εντός ή εκτός του Σ.;

Διεύρυνση στη Λέσβο σημαίνει φεύγουν οι πριν για να έλθουν οι τώρα;  Δεν υπάρχει συναντίληψη,  ενιαία γραμμή, κοινή αντιμετώπιση των προβλημάτων;  Πώς αντιμετωπίζεται  η ανύπαρκτη και αντιφατική πολιτική στον Δήμο, με έναν δήμαρχο που τέσσερα ολόκληρα χρόνια αντιπεριφερειάρχης της κ. Καλογήρου, δεν εξέφρασε τη γνώμη του για οποιοδήποτε θέμα;

Μπορεί να απομακρύνονται ή να τίθενται σε «αργία», στελέχη που ανεξάρτητα από τις προσωπικές συμπάθειες ή αντιπάθειες  δούλευαν σε  δύσκολες και χωρίς προοπτική εποχές;

Είναι ανεκτό σ’ ένα κόμμα που χρειάζεται την ομόθυμη συμπαράταξη και συμπαράσταση των λαϊκών δυνάμεων να διαχωρίζονται τα μέλη του σε φιλικά ή όχι προς την ηγεσία και κυρίως την τοπική; Μπορεί να απομακρύνονται μέλη, όταν  απαιτείται δουλειά μυρμηγκιού  για την επανάταξη  και πορεία προς τα μπρος;