Πονάει η ψυχή μου, καίγονται τα σωθικά μου, όταν ακούω-όχι τόσο συχνά  τώρα- την υποτιμητική και υβριστική κραυγή «Αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι».

Γιατί όχι μόνο την υπηρέτησα, αλλά και την ερωτεύθηκα την δημοσιογραφία, που την ταύτισα με τη ζωή μου.

Παρακολουθώντας όμως τα γεγονότα της Νέας Σμύρνης, προσπαθώντας να διακρίνω μέσα από τους χειμάρους των όσων λέγονται στις τηλεοράσεις-γιατί δυστυχώς απ’ αυτές παρακολουθώ τα τεκταινόμενα- αρχίζω να καταλαβαίνω.

Μια διαδήλωση 5.000 ατόμων τουλάχιστον, όπως παραδέχτηκε και η μη περαιτέρω κυβερνητική ΕΡΤ, σε μια καθαρά αστική περιοχή της Αθήνας, τη Νέα Σμύρνη, που ποτέ δεν έδειξε δείγματα απείθειας και αντίθεσης προς τα κρατούντα, δεν μπορείς να την περιορίζεις κινηματογραφικά και λεκτικά στο θλιβερό επεισόδιο της επίθεσης κατά του νεαρού αστυνομικού. Την συμπαράσταση προς τον οποίο και την καταδίκη της εναντίον του βίας, όλοι μας εκφράζουμε.

Δεν δικαιούσαι όμως την οργή και τον θυμό ενός πλήθους ήσυχων και ήρεμων, κατά τι συνήθεις περιστάσεις, πολιτών  να την συμπυκνώνεις και να την περιορίζεις σ’  αυτό το θλιβερό και καταδικαστέο γεγονός.

Δεν σου επιτρέπεται να κατονομάζεις τον τραυματισμό του  «κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις», που στην συνείδηση όλων μας, είναι καταγεγραμμένες ως θανατηφόρες ή τουλάχιστον υπεύθυνες για βαριές και ανίατες σωματικές αναπηρίες, όπως π.χ.  τετραπληγία ή παραπληγία και στην επόμενη παράγραφο να λες ότι όλες οι εξετάσεις που του έγιναν στο 401 στρατιωτικό νοσοκομείο, έδειξαν ότι δεν έχει υποστεί καμιά σοβαρή βλάβη.

Δεν είναι συμβατό με την ιδιότητά σου ως δημοσιογράφου-αν είσαι- να αφήνεις κάποια παραθυράκια στην αφήγησή σου, απ’ τα οποία να αγωνίζεται να ενημερωθεί  ο πολίτης ότι μετά την συγκέντρωση και το επεισόδιο, πάνοπλοι αστυνομικοί συνελάμβαναν και έδερναν χωρίς διάκριση καθέναν που συναντούσαν στα στενά δρομάκια της περιοχής και τις πυλωτές κραυγάζοντας  «Σκοτώστε τους όλους». Με αποτέλεσμα την αγανάκτηση των πολιτών, που παρακολουθούσαν από τα μπαλκόνια τους.

Δεν τιμάς την ιδιότητά σου, αν υπογραμμίζεις με όλους τους τρόπους ότι ο συλληφθείς  ως ύποπτος για την επίθεση κατά του αστυνομικού παραπέμπεται –με δικογραφία που σχημάτισε η αστυνομία- για απόπειρα ανθρωποκτονίας, αλλά για τον αστυνομικό που έδερνε αλύπητα-το είδαμε στα βίντεο- διενεργείται ακόμα ΕΔΕ. Δηλαδή δεν έχουν  την ίδια βαρύτητα και σοβαρότητα οι δύο επιθέσεις.

Και φυσικά, δεν μπορεί να παριστάνεις την προβεβλημένη αστυνομική συντάκτρια, όντας σύζυγος υψηλόβαθμου αστυνομικού δείχνοντάς μας   λήψεις από ντρόουν της αστυνομίας και  επεξηγώντας, γιατί εμείς δεν μπορούσαμε να την διακρίνουμε, την επιθετικότητα και την  ανθρωποκτόνο διάθεση των συγκεντρωμένων διαδηλωτών, που σταδιακά όσο εξελίσσονταν το ρεπορτάζ,  μειώνονταν οι αριθμοί τους. Από 5.000 έγιναν 3.000  για να καταλήξουν στους 400 «δολοφόνους».

Η βία φέρνει βία. Είναι αξίωμα. Ποιος όμως αποφάσισε πως με την αριθμητική αύξηση των μελών της αστυνομίας, τον υπεράρτιο εξοπλισμό τους και προπαντός με την ενίσχυση της έμφυτης αδυναμίας τους για άσκηση εξουσίας-πάντα υπάρχουν οι εξαιρέσεις- θα μπορούσε να επιβάλει τον νόμο και την τάξη, όπως αυτός στον πρώην σοσιαλιστικό μυαλό του, είχε σχηματίσει; Ο Χρυσοχοϊδης  που πήρε το μάθημά του πριν ένα χρόνο στη Λέσβο, αλλά δεν κατάλαβε τίποτα.

Φτάνει όμως πια, γιατί τα χειρότερα που η οίησή του προκαλεί, δεν ήρθαν ακόμα.              

Υ.Γ.  Και για να θυμόμαστε λίγο τα παλιά. Τι έγινε εκείνο το παλληκάρι, γιος εισαγγελέα αν θυμάμαι καλά, που προσλήφθηκε από τον κ. Χρυσοχοϊδη, σε προηγούμενη θητεία του, να συντάξει τον πειθαρχικό κώδικα των αστυνομικών, ενώ δεν είχε πτυχίο νομικής και έπεσε από τον 4^ο όροφο της Κατεχάκη. Είχε καμιά επίπτωση στην «καριέρα» του κ. υπουργού το ατυχές αυτό συμβάν;