Αναρωτιέμαι γιατί. Τι είναι αυτό που κάνει έναν άνθρωπο, να καταστρέφει αντί να δημιουργεί. Να απομονώνεται και να μεμψιμοιρεί αντί να προσπαθεί και να συμμετέχει.

Ναι οκ το ξέρουμε όλοι. Ζούμε δύσκολες εποχές, για κάποια δεινά ευθυνόμαστε εμείς. Είναι αποτελέσματα παλιών αποφάσεων μας. Κάποια άλλα όμως απλά σχεδιάστηκαν από άλλους για εμάς με συνοπτικές πάντα νόμιμες διαδικασίες.
Προσπαθώ να καταλάβω, να νιώσω, να αισθανθώ τα παιδιά του σήμερα και δεν τα καταφέρνω. Δεν μπορώ να νιώσω την ασφυξία τους, τους περιορισμούς, τον καταιγισμό αρνητικών Ειδήσεων, την οικονομική στενότητα που στεγνώνει το λαιμό και κλαδεύει τα όνειρα. Τα περιγράφω αλλά δεν μπορώ να νιώσω τα νιάτα του σήμερα.

Εμείς οι σημερινοί σαραντάρηδες ζήσαμε την νιότη μας μέσα στη φούσκα του '90. Φούσκα το λέμε τώρα τότε όμως είχαμε κάτι να ελπίζουμε. Ζήσαμε τα καλύτερα παιδικά χρόνια μακριά από οθόνες. Με μια ανεμελιά και ασφάλεια που σήμερα φαντάζει ονειρική.

Μεγαλώσαμε στις γειτονιές, στα καλέσματα, στις ανοιχτές αγκαλιές και όμως αποτύχαμε παταγωδώς μήδε εμού εξαιρουμένου.

Οι εποχές αλλάζουν. Τα πάντα ρει όπως έλεγε και ο Θαλής ο Μιλήσιος. Χρέος μας σε αυτή τη γκρίζα εποχή να μάθουμε τα παιδιά μας ότι είναι μέρος του συνόλου. Ότι το "κακούργα κενωνία με καταφρόνεσες" είναι πολύ παλιάκο πια.
Εμείς. Μόνο εμείς, όλοι εμείς μπορούμε να διεκδικήσουμε, να διατηρήσουμε, να δημιουργήσουμε την ομορφιά στις γειτονιές μας.Να σηκώσουμε το σκουπίδι από το δρόμο, να οργανωθούμε σε συλλόγους, να δράσουμε επιτέλους.

Στο παρκάκι της Καλλονής ο Δήμος διακόσμησε τα πεύκα με ψεύτικους προστατευτικούς φλοιούς βγαλμένους από παραμύθι, με μάτια και χαμόγελα και κρυμμένους μηχανισμούς.

Αποτύχαμε. Κάποιοι αυτή την ομορφιά δεν την ένιωσαν δική τους. Κάποιοι βανδαλισαν τα μάτια και έκλεψαν τους μηχανισμούς. Αποτύχαμε.

Όταν ακόμη και μια μικρή μειοψηφία δεν ένιωσε μέρος της μεγάλης αγκαλιάς όλων των εθελοντών, ευθύνη φέρει ολόκληρη η κοινωνία. Όλοι εμείς.Εύκολα δείχνουμε με το δάκτυλο τους παραβατικούς οποιασδήποτε ηλικίας, δύσκολα το στρέφουμε στον εαυτό μας.

Αναφέρομαι ειδικά στην ευθύνη που έχουμε απέναντι στους νέους και ας μη γνωρίζω την ταυτότητα των δραστών γιατί εκεί είναι η μόνη μας ελπίδα. Οι μεγάλοι δεν με αφορούν.
Η Φερενίκη θα δημιουργήσει ξανά. Ο Δήμος θα ξαναστολίσει την πόλη. Ευθύνη όλων μας να κάνουμε τα παιδιά μας να αγαπήσουν τις γειτονιές τους, τα χωριά, τους ίδιους τους εαυτούς.