Κι απ' τον παράνομο έρωτα Βυζαντινής και Οθωμανικής μουσικής γεννήθηκε το ρεμπέτικο και κυνηγήθηκε ανηλεώς και στις δύο χώρες καθότι οι επίσημοι πατεράδες αρνούνταν να αναγνωρίσουν το μπάσταρδο και οι τεκέδες οι παράνομοι ναοί με το τρίφυλλο λιβάνι αναλάβανε να το γαλουχήσουν το ανεπιθύμητο κρυφά και στις δυο μεριές του Αιγαίου.

Οι αμανέδες χωρίστηκαν με σύρματα και τα φαγιά διαχωρίστηκαν αυστηρώς και αμεταβλήτως. Τί κι αν η Περσική κουζίνα με τα πιλάφια και τους μπακλαβάδες χασκογελούσε στο βάθος κι ο καφές απ'την Αιθιοπία που κουβάλησαν οι Άραβες με τις καμήλες έβραζε και χύνονταν με αυτά που άκουγε...

Ο Κλούβιος κι η Σουβλίτσα ξέρανε καλύτερα, αυτοί γνώριζαν. Οι αραβικοί μας αριθμοί και το Φοινικικό αλφάβητο αποφάσισαν και αυτά να πάρουν μέρος στη συζήτηση ενώ ο Τσακιτζης και ο Γκιορογλου παραδίπλα άκουγαν βαριεστημένοι παίζοντας ξερή ,πολύ τα βαριόταν αυτά και δε θέλαν να αφήσουν τη παρτίδα.

Γιατί εκείνοι ξέρανε πως οι άνθρωποι ήταν μαθημένοι να ζουν σε απέραντες Αυτοκρατορίες απ'την εποχή του Μεγάλου του Αλέξανδρου κι αν κάτι ξεχώριζε πάντα τους Έλληνες ,τους Αρχαίους, τους Βυζαντινούς τους σημερινούς Οδύσσειες τους ξενιτεμένους ήταν να ακούν , να μαζεύουν τα ετερόκλητα , τα ασύνδετα και να δημιουργούν αυτό που λέμε το Ελληνικό, το γνήσιο, το δικό μας πάντρεμα, τον νταλκα, το ντέρτι, τον Έρωτα.

Μη ξινίζεις με τις λέξεις, οι λέξεις είναι ζωντανές, πάνε και έρχονται και προσαρμόζονται αναλόγως και μην υποτιμάς τον Πολιτισμό μας ούτε τη ράτσα μας που άντεξε τόσα μπασταρδέματα και παρέμεινε ζωντανή , τόσο ζωντανή που και ο Όμηρος σήμερα θα την αναγνώριζε.

Ο Πολιτισμός δεν μας απειλεί οι Πολιτικοί όμως ναι, η Πολιτική αφήνει ρημαγμένα ιερά, ξαναγεννημένες Αρχιεπισκοπές δίχως ποίμνιο και μνήματα δίχως ονόματα, επιτύμβιες στήλες πεταμένες σε χαβούζες και σταυρούς σκορπισμένους σε ντερεδιες.

Την Πολιτική, μόνο αυτή να φοβάσαι κατά τα αλλά η μουσική πάντα θα ταξιδεύει ίδιος αέρας σαν τις μυρωδιές των μπαχαρικών στα κουζινιά της Πόλης.