Κι αν κάτι με κάνει ακόμη να ελπίζω είναι αυτή η αγκαλιά.
Από την δευτεράντζα, το βλαχαδερό, την πρωινατζού, την " ποιός ξέρει τί έκανε για να βγει".
Σήμερα αυτή είχε ανθρωπιά, ενσυναίσθηση, επίπεδο που νομίζαμε ότι το είχαν εργολαβία μόνο οι "ποιοτικοί".
Οι ποιοτικοί και οι "εμπορικοί", οι "σκυλάδες" οι "φτηνοί"...

Ζούμε στην εποχή που οι βιτρίνες σπάνε με κρότο και τα θραύσματα επιτέλους καρφώνονται στους θύτες.
Δεν υπάρχει ντροπή για τα θύματα μόνο λύτρωση. Η σαπίλα του "Είμαι κάποιος" επιτέλους βγαίνει στην επιφάνεια και όσο και αν η μπόχα μας ενοχλεί κάτι νέο γεννιέται. Πάντα έτσι γίνονταν. Μετά την πτώση η ανάταση.
Καιρός να πάψουμε να κρίνουμε τα θύματα. Κανείς που δεν έχει βιώσει κακοποίηση δεν μπορεί να νιώσει τον Σταυρό που σηκώνουν. Καιρός να ξεσκεπάσουμε τους θύτες.

Μια αγκαλιά. Μόνο αυτό και τώρα επιτέλους μιλούν τα θύματα. Σιωπή και δείτε στα μάτια τα παιδιά σας. Πάντα στα μάτια όταν σας μιλούν. Θα έρθει η ώρα που μόνο στα μάτια τους θα διαβάστε την αλήθεια.

-Με πιστεύεις;
-Ναι
Έτσι κλείνουν οι πληγές και τώρα σιωπή, μιλάνε.