Τα κουράγια.
Αυτό που θελω να σου πω και ας μη με ρωτάς, είναι ότι περνά η μισή ζωή μέχρι να νιώσεις στο πετσί σου τί παίζει. Βασικό της ωριμότητας να νιώσεις την αδικία. Να εκτεθείς. Να δώσεις και να μη πάρεις. Να ξαναδώσεις και να σου πάρουν αυτό που φύλαγες σαν κόρη οφθαλμού, την αγνότητα.
Έτσι αποκτάται η λεγόμενη εμπειρία, με πτώση και ανάταση.
Ανάταση. Γιατί η Ανάσταση προϋποθέτει την ανάταση. Όμως η ανάταση είναι υπόθεση ομαδική. Παρέες. Διαδικτυακές. Με αποστάσεις, με μάσκες, όμως παρέες.
Συγκοινωνούντα δοχεία είμαστε και μέσα μας έχουμε κουράγιο. Σήμερα εγώ, αύριο εσύ. Μεταγγίζουμε δύναμη, υπομονή, ελπίδα και βοήθεια. Όποιος μπορεί. Όποιος σήμερα νιώθει καλά.
Γιατί ο εγκλεισμός μας πειράζει όλους. Θέλει πολλή δύναμη να αντέξεις την ψυχολογική ασφυξία, την αίσθηση του αβοήθητου, την αδράνεια που τρώει τον άνθρωπο από μέσα σαν σαράκι.
" Των ανθρώπων οι κοινότητες χτίζουν άλλους γαλαξίες" είπε ο Νιόνιος που νέος ήταν πιο όμορφος.
Σήμερα οι κοινότητες είναι διαδικτυακές. Όσο οι εποχές μας σφίγγουν ας γίνουμε εμείς πιο ανοιχτοί, πιο αληθινοί, πιο κιμπάρηδες.
Κανείς δε θα τα καταφέρει μόνος και το να ζητάς και δίνεις βοηθεία είναι υγεία μέσα σε μια νοσούσα εποχή.
Θα τα καταφέρουμε. Ναι θα τα καταφέρουμε φτάνει να νιώσουμε το μαζί. Αλλο δρόμο δεν έχει.