Και κάποια στιγμή ένας με φόβο μη ρεζιλευτεί μάζεψε όσο θάρρος είχε και είπε, "Ο Βασιλιάς είναι γυμνός!"
Κοντά σε αυτόν και μέσα στην απόλυτη σιωπή που απλώθηκε εμφανίστηκαν άλλοι δύο, ίσιωσαν τις πλάτες τους και φώναξαν δυνατά "Ναι ! Ο Βασιλιάς είναι γυμνός!"

Μετά ακολούθησαν και άλλοι πολλοί, δειλοί, φοβισμένοι, πληγωμένοι, ευνουχισμένοι, στριμωγμένοι για χρόνια στις γωνίες. "Είναι γυμνός! Είναι γυμνός ο κερατάς που τόσα χρόνια γ@μούσε και έδερνε!"

Τέτοια ήταν η αγανάκτηση που ξέσπασε που ανάγκασε τον Βασιλιά να αντικρύσει τη γύμνια του στον καθρέφτη και για πρώτη φορά ντράπηκε.
Οι λακέδες του λούφαξαν και κάτι ψιθύριζαν ότι οι θύτες ήταν θύματα και να δώσουμε τα χέρια της συγγνώμης να το προσπεράσουμε όμως μάταια.
Αυτοί που στιγματίστηκαν, καταστράφηκαν, συμβιβάστηκαν στην ντροπή ή αρνήθηκαν και μείναν ξεχασμένοι, μίλαγαν.

Τα στόματα ανοίξανε και η Κοινωνία μας, η Αγία Ελληνική Οικογένεια που ανέθρεψε τους θύτες και τα θύματα με το μαστίγιο και το λιβανιστήρι έμεινε ζαρωμένη να ακούει.

Για πρώτη φορά ακούστηκαν ιστορίες και βγήκαν καταχωνιασμένα δράματα.
Κάποιοι υπερασπίστηκαν τους θύτες, κάποιοι τα θύματα, ανάλογα με το τί κουβαλούσε μέσα του και που παλάντζαραν οι φιλίες και τα συμφέροντα.
Όμως η αρχή είχε γίνει και το ποτάμι δε γύριζε πίσω.

Τα αντράκια έμαθαν να σέβονται γιατί πλέον υπήρχε ο φόβος του διασυρμού και τα θύματα πάω αν να φοβούνται. Οι άντρες ξεχώρισαν στο πλήθος και οι γυναίκες έμαθαν να μιλούν.

Τέλος Παραμυθιού και η Αλήθεια που είναι άσχημη επαψε να κρύβεται πίσω από μανταλωμένες πόρτες.