Το να μην απαντάς σε αυτό που όντως λέει ο πολιτικός σου αντίπαλος, αλλά να τον κατηγορείς για κάτι που (καταφανώς) δεν είναι, αποτελεί ένα παλιό κόλπο της δημαγωγίας. Κόλπο που έχει τρία προτερήματα:

-Δημιουργείς μια καρικατούρα του αντιπάλου.

-Δεν απαντάς στα επιχειρήματά του.

-Αλλάζεις το θέμα της συζήτησης.

Εν προκειμένω, στη (ο Πανάγαθος να την κάνει) δημόσια συζήτηση για την απεργία πείνας του Κουφοντίνα δεν έχει κατατεθεί ούτε ένα (1) επιχείρημα γιατί το ειδικό καθεστώς κράτησης ενός ισοβίτη που έχει εκτίσει ήδη δεκαεννιά χρόνια (19) φυλακή, εξυπηρετεί το δημόσιο συμφέρον και συμβάλλει στην ισορροπία του σωφρονιστικού συστήματος. Δεν κατατίθεται γιατί απλώς δεν υπάρχει.

Αυτό που προφανώς υπάρχει, είναι μια εκδικητική διάθεση και η προσπάθεια μέσω «παραδειγματικών υποθέσεων» να φαλκιδευτούν οι φιλελεύθερες και ανθρωπιστικές μεταρρυθμίσεις του σωφρονιστικού συστήματος, όπως είναι οι άδειες, οι μειωμένοι χρόνο ποινής και η έκτιση σε αγροτικές φυλακές. Ελλείψει επιχειρημάτων, υιοθετούνται η τερατολογία, ο επικοινωνιακός θόρυβος και η δολοφονία χαρακτήρων ακόμα και όσων απλώς διατυπώνουν (αυτά που θα έπρεπε είναι) αστικοδημοκρατικά αυτονόητα.

Η συνεχής χρησιμοποίηση της δημαγωγικής τερατολογίας οδηγεί εντέλει σε ένα κλίμα ιδιότυπου μακαρθισμού που περιορίζει ασφυκτικά την ελευθερίας της γνώμης, με σκοπό την επιβολή της σιωπής στους διαφωνούντες. Είναι η ελληνική εκδοχή της λογικής Όρμπαν.