Οι ανεπάρκειες, οι ματαιώσεις, οι ελλείψεις σε βάθος χρόνου... Το "καρτέρι και περίμενε" έρχεται επιτέλους σαν μποναμάς. Τα λεγόμενα "αντισταθμιστικά".
Όμως αντισταθμιστικά ως προς τί; Τί δίνουμε; Τι πρόκειται να χάσουμε; Να τα βάλουμε κάτω να τα ζυγίσουμε σαν τους παλιούς μπακάληδες. Αυτοί με τη σιδερένια τη ζυγαριά που είχε τα κεφάλια των αηδονιών να παλαντζάρουν και τα δραμια να φορτώνονται στις πλάτες τους.

Αντισταθμιστικά, για πόσο; Για πόσους; Οι άνθρωποι δεν είναι κουτιά προς αποθήκευση. Άνετα κάτω από πίεση σπάνε.Άλλοι αθόρυβα, άλλοι με τρομερή έκρηξη. Τις εκρήξεις τις σκέφτηκε κανείς; Τα δέντρα πιάνουν εύκολα φωτιά και η απόγνωση γεννά τα θηρία.

Η απόγνωση... Πόσο πουλάς και πόσο αγοράζεις τον πόνο, την αξιοπρέπεια του αναγκεμένου; Πόσο κοστίζει η ζωή ημών των ιθαγενών και πόσο των παιδιών μας;

Η αδικία και η εκμετάλλευση γεννά τον διχασμό. Υπάρχει μακρόχρονο πλάνο
βάση των ανθρωπίνων αναγκών σε ένα ευαίσθητο εθνικά και γαιοστρατηγικά νησί; Οι ανθρωποι δεν θα ζουν πάντα σε κέντρα κράτησης. Οι άνθρωποι γεννήθηκαν για να βρίσκουν δουλειά να παντρεύονται να ριζώνουν. Εσείς που κανονίζετε τα του τυριού τα σκεφτήκατε όλα αυτά;

Η Ευρώπη έχει μάθει να σπρώχνει το πρόβλημα κάτω απ'το χαλί. Ο Σουλτάνος θέλει να σκίσει ένα κομμάτι από το χαλί και εμείς είμαστε τα κρόσσια.
Πόσο κοστίζει η ζωή μας και πώς υπολογίζονται τα αντισταθμιστικά εντέλει;