Τώρα πριν λίγο είδα ένα βίντεο με τον Σεβασμιότατο Ίμβρου Κύριλλο να περπατάει στα μαρτυρικά χώματα της Τενέδου και ομολογουμένως η εικόνα ήταν ποιητική.

Τα λάβαρα της Πίστεως που προηγούνταν ανέμιζαν διακριτικά στον αέρα
και μία γυναικεία φωνή στο βάθος έψαλε χαμηλόφωνα. Ένιωθα καθώς την άκουγα σαν να έπαιρνε κάποιος το δάκτυλο μου και το ακουμπούσε επί τον τύπον των ήλων και εγώ ντρεπόμουν για την ψευτιά που κουβαλούσα.
Ορκίζομαι, δεν συνάντησα πιο συγκινητική πομπή.

Μου ήρθε στο νου ο Άγιος της λογοτεχνίας μας ο Παπαδιαμάντης. Κάτι τέτοιο σίγουρα θα του άρεσε.Όλα απλά, λιτά, λουσμένα στο φως της ουσίας. Στο φως της Τενέδου. Οι πόρτες των σπιτιών ανοίγουν. Ηλικιωμένοι καλοδέχονται τον Πατέρα και αυτός χαμογελά στα παιδιά του.

Σπίτια με ψυχή και ζεστασιά, πεντακάθαρα. Όλα περιποιημένα στη θέση τους. Το πλεκτό τραπεζομάντιλο, η κουζίνα που αστράφτει και η νοικοκυρά να καλεί για καφέ μετά το πέρας του Αγιασμού.

Ανάσανα. Μια Εκκλησία ταπεινή ανθρώπινη ζεστή με ανθρώπους ντυμένους το ένδυμα της αξιοπρέπειας και μόνο, χωρίς στολίσματα που λερώνουν, χωρίς επιτηδεύσεις που κουράζουν και όλα αυτά στην Τένεδο.

Την Τένεδο και την Ίμβρο που έκαναν την πίκρα χαμόγελο πάνω από τις πληγές.
Κάτι τέτοιες εικόνες με ξυπνούν και με κάνουν να ντρέπομαι για την δική μας αδερφοφαγία. Την στρεβλή εντύπωση ότι είμαστε οι "ομφαλοί της γης", την μιζέρια μας .

Όχι δεν είμαστε "οι δάσκαλοι" των πάντων .Είμαστε όλοι μαθητές. Άνθρωποι όχι μακριά μας με πολύ λιγότερα ντύνονται Θεό μέσα στην σιωπή. Βλέπω τις Αγάπες των πρώτων Χριστιανών στην οθόνη.

Εύχομαι ο Αγιασμός των Υδάτων να φέρει την ειρήνη πρωτίστως μέσα μας και η Θάλασσα να γαληνέψει...