Ημέρα που γεννιέται ο Θεός. Ο Θεός που ενανθρωπίζεται και αγιάζει την σάρκα. Ο Θεός . Αυτή η πυρινη σφαίρα που καίει και εξαγνίζει.
Ο Θεός αγάπη εστί. Μια αγάπη άχρονη που κατοικεί μέσα μας και μπορεί να κάνει θαύματα όταν θυσιάσουμε τον εγωισμό μας.

Σήμερα είμασταν μονοι στο σπίτι όμως οι βιντεοκλησεις, τα τηλέφωνα, τα μηνύματα αγάπης μας έφεραν κοντά. Όλα ήταν αγάπη και Φως.
Μέχρι και το τραπέζι μας σήμερα ήταν ξεχωριστό. Το σελινατο πρωταγωνίστησε και στα δικά μας πιάτα.

Αγάπη και ευλογία και ευχές και ελπίδα. Η μαμά μου τέτοια μερα με τον αδερφό της συνήθιζαν να ρίχνουν φύλλα ελιάς στην παραχούτ' και να κάνουν ευχή. Όταν τα φύλλα κάναν πατ πατ οι ουρανοί ήταν ανοιχτοί και τα αιτήματα εισακούοντο διαφορετικά οι κλαδούρες συνεχίζονταν να σέρνονται και να μαδίζονται μέσα στο μαγεργιό δημιουργώντας τον κακό χαμό στο σπίτι και τη γιαγιά μου να απειλεί αμεση επέμβαση με την κουτάλα. "Μίλ'ξει η Θιος, γλήγορα όξω στο τσαρσί τώρα! Σων'!"

Τσαούσα και μερακλού η γιαγιά τα φαγιά της στη ξυλοσομπα μοσχοβολούσαν μή αφήνοντας περιθώρια αμφισβήτησης. "Γιατί γιαγιά ότι κάνεις είναι τόσο νόστιμο;" την ρωτούσα, "Η στόφα Ρηνούλα, η στόφα το καν'" Το δήλωνε και το πίστευε μή λέγοντας άλλο τίποτα και η αλήθεια είναι ότι πάντα οι συνταγές της ήταν απλές όμως η γλύκα, αχ αυτή η γλύκα...

Το σελινατο ήταν από τα καλύτερα πιάτα της. Οι ατμοί πάνω από τα πιάτα ψήλωναν και ανέβαιναν ίδια προσφορά στους Θεούς από το Μαντείο των Δελφών.

Αναμφίβολα ενας από τους λόγους που ο παππούς λάτρευε και άντεχε τούτη τη δυστροπη τσαούσα ήταν η μαγειρική της!Δεν ήταν μόνο η στόφα το μυστικό. Ήταν η πίστη της στον Θεό. Πάντα σταύρωνε το φαγί όταν μαγείρευε " ούλα τα βλεπ η Θιος" και το έντονο εκρηκτικό της ταμπεραμέντο.

Δύο πράγματα η γιαγιά θεωρούσε τον εαυτό της άπιαστο. Την ομορφιά στα νιάτα της και την μαγειρική της. Το δεύτερο ήταν αυταπόδεικτο, το πρωτο που το αμφισβητούσα το παραδεχτηκα στα τελευταία της, όταν επεσε στα χέρια μου μια σπάνια φωτογραφία.

Όλα αυτά μου ήρθαν στο μυαλό όταν άκουγα τα μπράβο για την δική μου μαγειρική σήμερα που σε τίποτε δεν θύμιζε την μερακλού την Ασπασία..
Ψευτήναμε και οι παραδόσεις μας ομφάλιος ρόλος με την Πηγή, ζωοδότης και απαραίτητος.

Και του Χρόνου με υγεία και στάξτε και λίγο κρασί στο χώμα μέρα που'ναι σήμερα για τις ψυχες που έφυγαν και αφήσανε μυρωδιές και γεύσεις να μας ζεσταίνουν στα κρύα.