Ο Τσιτσιπάς δήλωσε ότι δεν στεναχωρήθηκε με τον χαμό που δημιουργήθηκε γιατί δεν εννοούσε κάτι κακό και ακόμη δεν καταλαβαίνει γιατί έγινε τέτοιος ντόρος. Όλα αυτά φορώντας μάσκα με την μορφή του τύπου με αγαπώ.

Εντωμεταξύ σήμερα ενας εικοσιπενταχρονος στη Θεσσαλονίκη απειλούσε να πέσει από την ταράτσα ενώ ο αριθμός αυτοκτονιών λόγω χρεών από την αρχή της κρίσης θυμίζει θύματα πολέμου. Μα είναι θύματα πολέμου! Ενός ακήρυχτου οικονομικού πολέμου όπου η αξιοπρέπεια και η ντροπή κρατούν τα στόματα κλειστά.

Κάποιοι επιλέγουν να χρησιμοποιούν το όνομα τους και να βοηθούν, βλέπε Αντετοκούμπο. Κάποιοι άλλοι επιλέγουν να εμμένουν σαν μικρά πεισματάρικα παιδιά στην ξεροκεφαλιά τους σα να μην έχουν καμία επαφή με την αληθινή Ελλάδα του 2020. Την Ελλάδα που κάνει την ανάγκη φιλότιμο σε όλες τις περιπτώσεις για να περπατήσει.

Τα δουλεμπορικά λειτουργούν χωρίς κανόνες fair trade και ο Αη Βασίλης ούτε ξέρει που πέφτουν συγκεκριμένες γειτονιές και Φέτος. Υπάρχουν πολλά σπίτια που το μονο που έχουν να ελπίζουν είναι η καλοσύνη των ξένων όλο τον χρόνο, η αναγκη δεν κάνει διακοπές.

Σε αυτές τις νέες εμπόλεμες ζώνες φύτρωσε ενα ταπεινό άγνωστο λουλούδι τα προηγούμενα χρόνια, ο εθελοντισμός. Ο απλήρωτος εθελοντισμός που οι ξύπνιοι σε λεν χαζό που συμμετέχεις. Ο ανώνυμος αγνός εθελοντισμός που προσπαθεί μόνος του να δώσει χαρά ανάβοντας λαμπιόνια, δίνοντας μακαρόνια, μεταφέροντας φαγητό σε αυτούς που το έχουν ανάγκη.

Τα αντικαταθλιπτικά και στο νησί μας έχουν χτυπήσει κόκκινο, πώς αλλιώς δηλαδη;

Ο κόσμος έχει περισσότερο από ποτέ ανάγκη από είδωλα. Ετσι συνέβαινε σε όλες τις εποχές της κρίσης. Άνθρωποι, νέοι ωραίοι ελπιδοφόροι που δεν επαναπαύονται στις δάφνες τους αλλά προσφέρουν στην κοινωνία, κάποιες φορές πολλά περισσότερα από ότι έλαβαν οι ίδιοι.

Το μόνο ελαφρυντικό που αναγνωρίζω στον Τσιτσιπά είναι το νεαρό της ηλικίας και το προστατευμένο περιβάλλον στο οποίο μεγαλωσε.

Βεβαιότατα πάλεψε μόνος σκληρά και έφτασε σε αυτό το επίπεδο καταξίωσης σκορπίζοντας ρίγη χαράς σε εμάς τους ομοεθνείς του. Όμως μωρ'αδερφάκι μου όπως θα έλεγε και ο Αγιος του ρεμπέτικου ο Μέγας Βαμβακάρης, "Το θέμα είναι να νιώθεις και τον πόνο του άλλου για να λογιέσαι άνθρωπος".