Ποιός φταίει; Ποιος θα λογοδοτήσει για τη ζωή αυτού του παιδιού; Ποιός αποφασίζει και δεν φέρει ευθύνη; Ενα τρίχρονο βιάστηκε. Όχι αλλά πειράματα που καταστρέφουν ζωές. Ενα ολόκληρο νησί φώναξε και δεν ακούστηκε. Πόσοι Ανθρωποι ακόμη πρέπει να θυσιαστούν;

Πόσο εμείς ακόμη θα πρέπει να θυμίζουμε απομίμηση ζωής με χάρτινα χαμόγελα γιατί εχουμε χρεος απέναντι στα παιδιά μας να σταθούμε "Δυνατοί"; Ενα κοριτσάκι λιπόθυμο βιασμένο στις λάσπες, θα επανέλθει; Οι Ευρωπαίοι είναι μακρυά και από μακρυά όλοι μας φαινόμαστε σαν μάζα. Οι φωνές μας δεν ακούγονται και τα εγκλήματά γίνονται άψυχοι αριθμοί. Οι Άρχοντες εδώ αποφασίσαν και εμένα το παιδί μου που άκουσε συζητήσεις σηκώθηκε να ρωτήσει;

"Μαμά πότε θα σταματήσει όλο αυτό; Τί λέτε για ένα παιδάκι;"
Τα λαμπακια του δέντρου στο βάθος αναβοσβήνουν. Απομίμηση Χριστουγέννων, απομίμηση ζωής, απομιμηση σιγουριάς. Εξω η αγριότητα του ρεαλισμού χτυπάει κόκκινο, εξω στις λάσπες η αθωότητα αιμορραγεί. Αντεχεις; Αντέχω;

Για πόσο; Δεν ξέρω, πραγματικά δεν ξέρω.