Ένα από τα «χαρίσματα» του πατέρα μου που το ζήλευα, ήταν αυτό το πηγαίο χιούμορ που διέθετε.
Μια αστείρευτη διάθεση για διακωμώδηση, μια διάχυτη τάση για «παλαβομάρες», ασύμβατες με την ηλικία και τον κοινωνικό του περίγυρο.
Νομίζω πως είναι χαρακτηριστικό των Μυτιληνιών, που ευδοκίμησε παλιότερα.
Φάρσες και πειράγματα, ήταν στο αίμα τους.
Η μάννα μου όλο γκρίνια και παρατηρήσεις.
-Χριστιανέ μου, τι θα πει ο κόσμος; Σοβαρός άνθρωπος, έμπορος πράγμα, τι είναι αυτά τα παλαβάτα; Μωρό είσαι; Γιατί τα κάνεις αυτά;
Ο αντίλογος του πατέρα, ήταν αποστομωτικός:
-Γιατί δεν τα έκανα μικρός. Φτώχεια και πείνα τότε, που καιρός για καλαμπούρια. Τώρα που μπορώ, τα κάνω.
Πάντα είχα την αγωνία αν κληρονόμησα αυτό «χάρισμα» και κολακευόμουνα να πιστεύω πως «το έχω».
Πριν λίγο, στα γενέθλια μου, ο εγγονός, ο μικρός Σωκράτης, μου έφτιαξε μια ζωγραφιά. Όταν η μάννα του τον ρώτησε τι να γράψει, της είπε μετά βεβαιότητας:
-Γεια σου παππού με τα αστεία σου!!
Βεβαιώθηκα απολύτως, πως η μεταφορά του DNA, επιτεύχθηκε επιτυχώς.
Ήμουν γύρω στα 14, όταν έγιναν οι βουλευτικές εκλογές το ΄61.
Δεν καταλάβαινα και πολλά πράγματα, όμως άκουγα για «βία και νοθεία», άκουγα για το «μέτωπο» ενάντια στους κομμουνιστές της ΕΔΑ, έβλεπα το «σφίξιμο» των κομματαρχών και των κομισάριων και τα σούρτα- φέρτα τους στα μαγαζιά της αγοράς και έλεγα από μέσα μου πως τούτες οι εκλογές, είναι σπουδαίο πράγμα.
Τότε πρωτάκουσα, πως αν νικήσουν οι κομμουνιστές θα μας πάρουν τα χωράφια και τις γυναίκες και τα χρειάστηκα.
-Πάει λέω, το Καγιάνι μας, πάει και η Φιλίτσα, που μόνο δυο φιλάκια είχαμε προλάβει να δώσουμε.
Βέβαια το Καγιάνι το πήραν κάτι καθωσπρέπει δεξιοί τοκογλύφοι και τη Φιλίτσα, ο Αργύρης που είχε μηχανάκι και πατέρα εισοδηματία.
Από τότε, κατέληξα πως κάθε «μάχη» εκλογών είναι πραγματικά μάχη επιβίωσης.
Για τους «από πάνω»
Για τους «από κάτω» είναι κάτι σαν το JOKER.
Νάχουμε ψευδαισθήσεις, να κάνουμε όνειρα.
Η ρουφιάνα η Ελπίδα, βλέπεις…
Αυτές οι εκλογές- το κατάλαβα αργότερα- ήταν σημαντικές για τα πολιτικά και κοινωνικά πράγματα της χώρας και προάγγελος της εφτάχρονης χούντας.
Από τα σκόρπια και λίγα που καταλάβαινα τότε, ένοιωθα πως ήταν μια ζόρικη εκλογική αναμέτρηση, για όλους τους.. εμπλεκόμενους.
Είχαν επιστρατευθεί όλα τα όπλα και όλοι βάραγαν την ΕΔΑ που τους είχε φοβίσει το ’58 με την απροσδόκητη νίκη της.
Ταξίματα, ρουσφέτια, εκφοβισμοί, κουμπαριές, βαφτίσια, διορισμοί, όλα είχαν επιστρατευθεί σ’ αυτή τη «μάχη».
Μέσα σ’ αυτό το σκηνικό, έρχεται μια μέρα ο πατέρας μου κατσούφης και σεκλετισμένος.
- Τι έγινε Μαρίνο, ρωτά η μάννα μου.
- Ε, να. Ήρθε ο γραμματικός του κυρ-…. (ήταν υποψήφιος βουλευτής της ΕΡΕ και δε θα πω όνομα) και μου είπε πως θα έρχονται στο μαγαζί «δικοί» του με ένα σημείωμα, να τους δίνω ότι θέλουν και κάθε Σάββατο θα με ξοφλά αυτός.
-Ε και δε χαίρεσαι;
- Άμα πληρωθώ, θα χαρώ.
Μια μέρα, έρχεται ο «γραμματικός» του υποψήφιου στο μαγαζί, αλαφιασμένος.
-Μαρίνο, το μεσημέρι έχω τραπέζι στον κυρ - ….. και μου ζήτησε κουκιά. Βάλε ένα κιλό από τα καλά. Βάλε και μια ρέγκα, αυγομένη.
Τα ετοίμασε ο πατέρας μου, τα πήρε κι’ έφυγε.
- Γράψτα με τ’ άλλα.
Την άλλη μέρα το μεσημεράκι, ξανά ο «γραμματικός» στο μαγαζί, πυρ και μανία.
-Ρε Μαρίνε, τα κουκιά βράζουν από χτες και είναι λιτρίδια.. και ο βουλευτής έρχεται σε λίγο. Τι σκατά μου έδωσες;
Γυρνά ο πατέρας μου και μου αστράφτει μια σφαλιάρα..
- Βρε ανεπρόκοπε, από τα κουκιά για τις κατσίκες έβαλες; Το μυαλό σου στα κουρτσέλια είναι;
Δεν πρόλαβα να πω κουβέντα και φτάνει η κόρη του κομματάρχη, λαχανιασμένη.
-Μπαμπά, κοίτα τι είναι η ρέγκα..
Ξεδιπλώνει την εφημερίδα και αντί για τη ρέγκα, εμφανίζεται μια… κλειδαριά.
- Βρε συ την κλειδαριά έβαλες στον άνθρωπο και πήγα και πήρα καινούργια;
Να ξανά μια σφαλιάρα.
Μόλις έφυγε ο κομματάρχης, ο Μαρίνος έβαλε κάτι γέλια….
- Αι σιχτίρ καθίκια..
Τελικά, πληρώθηκε δυο Σάββατα μονάχα, ο υποψήφιος δεν εκλέχτηκε και ο Μαρίνος χρόνια μετά, μου εξομολογήθηκε:
- Στον κυρ-Μιχάλ’ τον Γαληνό, τον έριξα.