H είδηση ότι έφυγε χτες για το άγνωστο και μακρινό ταξίδι η καλή και αγαπητή μας συνάδελφος η Σοφία Νικολαϊδου, γκριζάρισε το ανοιξιάτικο πρωινό. Πάγωσε κάτι μέσα μας.

Το ταξίδι αυτό που μέσα στην καθημερινότητα και τη συνήθειά της δεν το βάζουμε στους λογαριασμούς μας ή το καταχωνιάζουμε βαθειά μέσα μας να μην μας παρενοχλεί .
Να περνάν οι μέρες,να μη σκεφτόμαστε ότι είμαστε περαστικοί και με βάση αυτές τις σκέψεις να συμπεριφερόμαστε ανάλογα.
Θα τη θυμόμαστε πάντα γιατί δεν ήταν από τους ανθρώπους που ξεχνιούνται.
Έντονη προσωπικότητα. Θα θυμάμαι τη γνωστή σοφιστικέ λοξή ματιά που σε κοίταζε με ένα ελαφρό ερωτηματικό και με λίγη επιφυλακτικότητα.
Πανέξυπνη.
Αντιμετώπιζε το κάθε τι, κάθε επαγγελματική δυσκολία με το δικό της ιδιαίτερο τρόπο,σα να έλεγε δε βαριέσαι θα περάσει.. ..όσο και να την απασχολούσε σοβαρά κάτι.Μα δεν το φανέρωνε.Αντιμετώπιζε τα πράγματα με μια αξιοπρέπεια,με την ίδια αξιοπρέπεια και θάρρος αντιμετώπισε και το μεγάλο πρόβλημα που την ταλαιπώρησε δυο χρόνια.
Αξιοπρεπής και περήφανη στο επάγγελμα,χωρίς ανταγωνιστική διάθεση και μικρότητες.Πάντα ευγενική με κάθε συνάδελφο.Παρούσα πάντοτε στα πολιτική, στα συνδικαλιστικά και στο σύλλογο των αρχιτεκτόνων σχολιάζε τα πράγματα και εκφραζόταν με ορθολογισμό, χωρίς διάθεση για έντονες αντιπαραθέσεις.Τίμησε το επάγγελμα σαν μέλλος επιστημονικών επιτροπών του ΤΕΕ και του συλλόγου μας.
Αγάπησε,δούλεψε κι έζησε στο τόπο μας,πάνω από 35 χρόνια.Μελέτησε πολλά ιδιωτικά και δημόσια κτίρια με ένα χαρακτηριστικό προσωπικό ύφος, απαλλαγμένο από ανώφελους φορμαλισμούς. Ασχολήθηκε με πολεοδομικές μελέτες για την πόλη της Μυτιλήνης, της άρεσε, αλλά και ταλαιπωρήθηκε απo στείρες γραφειοκρατικές αντιλήψεις και κάθε λογής εμπόδια που γνωρίζουν καλά όσοι ασχολήθηκαν με τέτοιου είδους μελέτες. Στα πλαίσια μιας συνεργασίας που είχαμε, κουβεντιάζαμε τακτικά τα επαγγελματικά μας. Πάνω στο γραφείο απλωμένοι μαρκαδόροι και χρωματισμένα σχέδια με το δικό της ύφος, αλλά κι ένα σταχτοδοχείο γεμάτο… Τσιγάρο και αρχιτεκτονική πάνε μαζί….
Οικογένεια αρχιτεκτόνων,η Σοφία,η κόρη της και ο αδελφός της Νίκος…ο γιός της τράβηξε το δικό του επιτυχημένο διαφορετικό δρόμο….Ο σύζυγος της ο Γιώργος ο Αντωνιάδης, στάθηκε ακούραστος στο πλευρό της σε όλη την περιπέτεια… Ας είναι καλά, να τη θυμούνται όλοι τους σαν μια γλυκεία ανάμνηση όταν ο χρόνος θα κάνει πια τη πίκρα τους να ξεθωριάσει.