«Τρέχουμε με την ψυχή μας, χωρίς δικό μας όφελος». Η δήλωση ανήκει στην Αφροδίτη Γιαννέλλη, μέλος του Συλλόγου Εθελοντών Αιμοδοτών και Δωρητών Οργάνων Σώματος Μυτιλήνης (ΣΕΑΜ), αλλά ουσιαστικά εκπροσωπεί κάθε ενεργό μέλος του ΣΕΑΜ έως φυσικά την επί 20 χρόνια πρόεδρό του Μαρία Ζερβού. Η κ. Γιαννέλλη μαζί με τη Μαρίνα Σταμάτη, και οι δύο ακούραστες εθελόντριες του ΣΕΑΜ εξηγούν στην «Π» πώς με αφορμή την καμπάνια για τη βοήθεια της μικρής Περσεφόνης και τη δική μας μικρή συνδρομή μπορούμε να θωρακίσουμε τη Λέσβο για πολύ σοβαρά θέματα υγείας.

Κάθε 4 λεπτά ένας άνθρωπος διαγιγνώσκεται με έναν τύπο καρκίνου, συχνά λευχαιμία (η πιο συνήθης μορφή καρκίνου στα παιδιά), αλλά και λέμφωμα. Για πολλούς η μόνη ελπίδα ζωής είναι η μεταμόσχευση μυελού των οστών από έναν εθελοντή δότη με συμβατό ιστικό τύπο.

Εδώ και μέρες, παρακολουθώντας το facebook, βλέπουμε αναρτήσεις και φωτογραφίες, από την Αστυνομία όπου βρέθηκαν πολλοί εθελοντές υποψήφιοι δότες δωρεάς μυελού των οστών, ως το «Μουσικό Καφενείο», όπου οι εθελόντριες με τις μπατονέτες και ένα μικρό δείγμα από το σάλιο προσπαθούν… να σώσουν τον κόσμο!

Η 7χρονη Περσεφόνη ήταν η αφορμή ώστε ολοένα και περισσότεροι να ενημερωθούμε και να βοηθήσουμε. Η υγεία της δεν είναι σε καθόλου καλή κατάσταση. Δεν έχει λευχαιμία ή κάποιου είδους καρκίνο. Έχει ένα πολύ ειδικό είδος αναιμίας. Κάνει θεραπεία τα τελευταία τέσσερα χρόνια, έχοντας περάσει πάνω από τη μισή της ζωή στις θεραπείες, οι οποίες πλέον δεν την καλύπτουν. Οπότε είναι άμεση και επιτακτική η ανάγκη να βρεθεί ο συμβατός της δότης. Είναι συγκλονιστικό, αν το σκεφτεί κανείς, ότι αυτή τη στιγμή μπορεί να διαβάζει το άρθρο αυτό ένας συμβατός δότης, χωρίς να γνωρίζει ότι μπορεί να σώσει ένα μικρό κορίτσι, αφού δεν έχει δώσει δείγμα από το σάλιο του για να καταγραφεί.

Περίπου 400 πολίτες- εθελοντές καταγράφηκαν ως υποψήφιοι δότες δωρεάς μυελού των οστών. «Δεν είναι η προσέλευση που θα θέλαμε» εξηγεί η Μ. Σταμάτη. Η μητέρα της Περσεφόνης έχει καταγωγή από το Πλωμάρι, «που σημαίνει ότι μέρος του ιστικού της τύπου, μέρος του dna της δηλαδή είναι συμβατό με εμάς και τους κατοίκους του Πλωμαρίου». Ας σημειωθεί ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο να βρούμε τον συμβατό μας δότη, καθώς το ποσοστό είναι 1 στις 20.000, αν ψάχνουμε στο ευρύτερο περιβάλλον μας, δηλαδή στους συγχωριανούς μας, στους συμπολίτες μας, και φτάνει να είναι 1 στο 1 εκατομμύριο στον πλανήτη. Γι’ αυτό και η οικογένεια της Περσεφόνης κινητοποίησε με κάθε τρόπο την κοινωνία της Λέσβου, ώστε να ευαισθητοποιηθούν όλοι οι κάτοικοι- μήπως βρεθεί ο συμβατός δότης ανάμεσά μας.

Άπαξ και για πάντα
Η επιστήμη έχει προχωρήσει τόσο, ώστε ο υποψήφιος δότης, ηλικίας 18 έως 45 ετών δεν χρειάζεται ούτε στο Νοσοκομείο να πάει. Συμπληρώνει μία αίτηση με ένα μικρό ιστορικό. Τα μέλη του ΣΕΑΜ με μία μπατονέτα θα πάρουν από το στόμα του σάλιο. «Ουσιαστικά λαμβάνεται το dna, τα νεκρά κύτταρα που αποχωρούν από τη στοματική κοιλότητα με το σάλιο» μας λέει η Μαρίνα για να μας εξηγήσει.

Τις αιτήσεις και τις μπατονέτες αφού τις συγκεντρώσει ο Σύλλογος, τις στέλνει στο «Ελπίδα» ή στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Πατρών, που είναι οι δύο μεγάλοι φορείς που ηγούνται αυτής της προσπάθειας στην Ελλάδα, προμηθεύοντας αιτήσεις και μπατονέτες, ενώ τα εργαστήριά τους κάνουν την επεξεργασία του υλικού που έχει συλλεχθεί. Αφού γίνουν τα παραπάνω, τα δεδομένα του υποψήφιου δότη θα καταγραφούν στην ελληνική βάση δεδομένων, την οποία διαχειρίζεται ο Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων και στη συνέχεια ενημερώνεται και η Παγκόσμια Βάση Δεδομένων. Έτσι η αίτηση και το δείγμα δίνεται μόνο μία φορά από κάθε πολίτη, ο οποίος είναι καταγεγραμμένος στην παγκόσμια βάση δεδομένων μέχρι τα 55 του χρόνια. Αυτό σημαίνει ότι η επιστημονική κοινότητα μπορεί να γνωρίζει ανά τον πλανήτη ποιος είναι ο συμβατός μας δότης, να σωθούμε, αλλά και να σώσουμε. Και όχι μόνο έναν άνθρωπο που δεν γνωρίζουμε, αλλά έναν δικό μας.

«Είναι μια καλή αφορμή να γίνουν δράσεις και ενημερώσεις, ώστε να ξυπνήσει ο κόσμος. Ενώ όλοι μας έχουμε απίστευτη πρόσβαση σε πληροφορίες λόγω του διαδικτύου, τελικά οι περισσότεροι είμαστε ανενημέρωτοι» διαπιστώνει η Μαρίνα.

Επειδή η διαδικασία καταγραφής και εύρεσης είναι χρονοβόρα, πρέπει να βιαστούμε, καθώς πολλοί συνάνθρωποί μας έχουν ασθένειες καλπάζουσες. Μπορεί ένα μέλος της οικογένειάς μας να νοσήσει, να είμαστε συμβατοί δότες, και αν δεν έχουμε καταγραφεί, να περάσει ένα τετράμηνο, δηλαδή χρόνος υπερ-πολύτιμος για τον άνθρωπό μας που νοσεί. «Αν καταφέρουμε και όλοι οι 18 έως 45 κάτοικοι της Λέσβου μπουν στη βάση δεδομένων, τότε οι οικογένειες όλου του νησιού θα βρουν τον υποψήφιο δότη, θα θωρακιστεί το νησί» λέει η Μαρίνα και η Αφροδίτη, που γυρνούν με τις μπατονέτες ανά χείρας, γιατί τόσο απλά… μπορούμε να σώσουμε τον κόσμο!

Για περισσότερες λεπτομέρειες και ενημέρωση επικοινωνείτε με τον ΣΕΑΜ, 22510 40777.

*To παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στο free press περιοδικό ΠΛΑΤΕΙΑ που κυκλοφορεί