Για τη Ροσάντα Ροσάντα, δεν γνώριζα πολλά πράγματα ή αν θέλετε δεν γνώριζα τίποτα, παρ’ όλο που το «Μανιφέστο», η εφημερίδα της προλεταριακής αριστεράς στην Ιταλία, μού ήταν γνωστή, δημοσιεύματα της οποίας μεταφέρονταν στις ελληνικές εφημερίδες. Πέραν του ότι ο ανταποκριτής του στην Θεσσαλονίκη, συγκαταλέγονταν στα μέλη της ευρύτερης παρέας μου.

Τις τελευταίες μέρες, οι σελίδες των εφημερίδων, ανεξαρτήτως πολιτικού προσανατολισμού, αφιέρωσαν πολλές στήλες στη ζωή και τη δράση της Ροσάντα  Ροσάντα,  μιας γυναίκας, που σ΄ όλη  την μακρά ζωή της, αφού πέθανε στα 96 της χρόνια, αγωνίστηκε για την αποδοχή από τις πλατιές μάζες του ουτοπικού άμα και ευγενικού της οράματος. Της συνύπαρξης του  σοσιαλισμού  με την ελευθερία. Προϋπόθεση την οποία θεωρούσε απαράβατη και για την οποία πάλεψε σ’ όλη της την ζωή, εγκαταλείποντας μετά από πολυετή θητεία ακόμα και το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας.

Σ’ ένα σημείωμά του στην «ΕτΣ», ο Ολύμπιος Δαφέρμος, που έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με τους φοιτητικούς αγώνες και την παρουσία του νεολαιϊστικού κινήματος  στην πάλη για την ανατροπή της απριλιανής δικτατορίας, προσθέτει ότι αυτή η προϋπόθεση αποτελεί αυτονόητο όρο στην προσπάθεια για την πορεία στον σοσιαλισμό.

Μερικές δεκάδες χρόνια ο αριστερός διανοητής Νίκος Πουλατζάς, είχε γράψει πως «ο σοσιαλισμός ή θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα υπάρξει».  

Είναι όμως κατανοητός και κυρίως κατορθωτός ο Σοσιαλισμός με ελευθερία και δημοκρατία στις μέρες μας; Μέρες της επίπλαστης αφθονίας και της απαλλοτριωμένης ελευθερίας, ακόμα και στην εποχή της κρίσης.

Σοσιαλισμός σημαίνει, πέραν όλων των άλλων, κοινωνικό μετασχηματισμό, δηλ.   περιορισμό της οικονομικής   ασυδοσίας, ανάπτυξη των συνεταιριστικών δραστηριοτήτων και συμμετοχή όλων των πολιτών στην οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη. Πώς όμως μπορεί να επιτευχθεί αυτή η ισόρροπη πρόοδος και ανάπτυξη  όλων των στρωμάτων μιας κοινωνίας. Ασφαλώς με τον περιορισμό των απαιτήσεων και των επιδιώξεων, κάποιων, ίσως και πολλών, προκειμένου να ικανοποιηθούν  οι ανάγκες  της πλειοψηφίας, οπότε δεν είναι δυνατό ή είναι πολύ δύσκολο  να συμφωνήσουν αυτοί που θα χάσουν, τμήμα μικρό ή μεγάλο των προνομίων τους. Ή και νομιζόμενων προνομίων τους, τα οποία θεωρούν αδιαπραγμάτευτα.  

Αν αυτές οι ιδέες και οι απόψεις ήταν σχετικά ευκολότερο να κυριαρχήσουν παλαιότερα, στα χρόνια της δικής μας νεότητας, σήμερα είναι ακατόρθωτο πιστεύω, όταν τα παιδιά, οι μέλλοντες πολίτες, συνηθίζουν από την γέννησή τους στην αφθονία και την ευμάρεια, που όταν δεν υπάρχει, επιδιώκεται με διάφορους τρόπους, όπως π.χ. με δανεισμό. Έστω κι αν αυτός παρίσταται ως αγύριστος.

Εδώ ολόκληρη χώρα, η Ελλάδα μας, δεκαετίες ζούσε με ξένα κόλλυβα, που λένε, αδιαφορώντας πώς θα αποπληρώσει, τα δανεικά.

Μέσα σ’ αυτό το κοινωνικό και οικονομικό περιβάλλον, φαντάζει  ανυπέρβλητα δύσκολο, να πεισθούν κάποιοι, να περιορίσουν τις δικές τους αξιώσεις και απαιτήσεις, προκειμένου να ικανοποιηθούν τα αυτονόητα δικαιώματα της πλειοψηφίας, που βρίσκεται μόνιμα στη γωνία, χωρίς καθοδήγηση, χωρίς όπλα για την διεκδίκηση των δικαίων της.

Χωρίς βέβαια να ξεχνάμε, πως ο καπιταλισμός, η κυριαρχούσα δηλαδή παγκοσμίως, πολιτικοοικονομική κατάσταση, διαθέτει  πολλά εφόδια και πολλές δυνατότητες να εκμαυλίζει, να ανταμείβει και να κυριαρχεί.

Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά γύρω του και να αντιληφθεί για ποιο λόγο η κυρία Δαμανάκη, η άλλοτε ηγερία του Πολυτεχνείου, ανέλαβε, μετά την  θητεία της στην Κομισιόν την θέση της γενικής διευθύντριας παγκόσμιου οικονομικού οργανισμού, με πολυτελή γραφεία στο Λονδίνο,γιατί η κυρία Διαμαντοπούλου, κι αυτή πρώην επίτροπος στην Ε.Ε. διορίστηκε μέλος του δ.σ. της Coca Colla, βάζοντας στην  άκρη τις δάφνες της πρώτης και νεώτερης νομάρχου το 1982, ή ο κύριος Χρήστος Παπουτσής,  έγινε αντιπρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας,    λησμονώντας το σύνθημα «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία», που κραύγαζε έστω και   ως όψιμος θαυμαστής του «Πολυτεχνείου». Για να περιορισθώ μόνο σ’ αυτούς και να μην απαριθμήσω περιπτώσεις και περιπτώσεις, ανθρώπων που ανάλωσαν ζωές ολόκληρες στην πάλη για την επικράτηση του Σοσιαλισμού, αναβλέποντας πολύ αργότερα, μπροστά στις εκμαυλιστικές σειρήνες των  παχυλών απολαβών.

Χωρίς επίσης να μας διαφεύγει, ο λόγος, που το συνεταιριστικό κίνημα στην Ελλάδα, παρίσταται αναιμικό, που το συνδικαλιστικό κίνημα είναι περίπου εξαφανισμένο και στην πολιτική σκηνή, αλλά και στην αυτοδιοίκηση κυριαρχούν, όσοι υπόσχονται πολλά με την βεβαιότητα ότι θα κάνουν λίγα, ή δεν θα κάνουν τίποτα, ενώ αντίθετα  όσοι ευαγγελίζονται κόπους και προσπάθειες  περιμένουν στη γωνία.

Από την Ροσάντα Ροσάντα, και τις ιδέες της πολλοί γοητεύθηκαν, αλλά πολύ λίγοι θέλησαν να την βοηθήσουν με την ψήφο τους.

Ήταν, τηρουμένων των αναλογιών, κάτι σαν τον Λεωνίδα Κύρκο, που έλεγε πως «πολλοί μας αρραβωνιάζονται, αλλά  δεν θέλουν να μας παντρευτούν» τον Κύρκο, ηγέτη της Αριστεράς με ανθρώπινο πρόσωπο, που και ο μοναχογιός του Μίλτος, τον αποκήρυξε πολύ γρήγορα, σπεύδοντας να στελεχώσει το γραφείο του Ευρωβουλευτή της ΝΔ. Γιώργου Κύρτσου, παλιού ηγετικού στελέχους της ΚΝΕ κι αυτού, για να μη ξεχνιόμαστε. 

Μένει λοιπόν να δούμε αν σωστά και σοφά ο Αλέξης Τσίπρας, και οι συνεργάτες του προσανατολίζονται σ’ ένα κόμμα, που θα μπορεί να περιλάβει στις τάξεις του και τους σοσιαλιστές και τους απλά αριστερούς πολίτες.