Θρίαμβος! Θρίαμβος της εξωτερικής μας πολιτικής! Ήρθε ο Πομπέο! Ήρθε ο Πομπέο σ' εμάς και δεν πήγε στους Τούρκους!
Και δώστου θριαμβολογίες. Και δώστου χαρές και πανηγύρια.

Βέβαια, θριαμβολογούν κι οι Αμερικάνοι για τα αποτελέσματα Πομπέο στην Ελλάδα. Λένε πως οι συμφωνίες που υπέγραψαν στον στρατιωτικό τομέα ήταν μοναδικές.
Τρίβουν τα χέρια τους με ικανοποίηση, οι Αμερικάνοι, και διατυμπανίζουν: "Εργαζόμαστε" λέει ο Πομπέο "για την προώθηση θεμάτων που ξεκίνησαν ήδη από πέρυσι, με την Συμφωνία Αμυντικής Συνεργασίας η οποία λαμβάνει σάρκα και οστά εδώ στην Κρήτη, στην Λάρισα, στο Στεφανοβίκειο και στην Αλεξανδρούπολη" ανακοίνωσε δε ότι το πλοίο USS Hershel Woody Wiliam, η νεότερη θαλάσσια πλωτή βάση επιχειρήσεων των ΗΠΑ, θα ελλιμενιστεί μόνιμα στη Σούδα. "Πρόκειται κυριολεκτικά για μια ιδανική επιλογή δεδομένης της στρατηγικής θέσης των εγκαταστάσεων και συμβολίζει την αμυντική συνεργασία που θα συνεχίσει να επεκτείνεται και να αναπτύσσεται" τόνισε ο κ. Πομπέο (capital.gr).

Αυτά, λοιπόν, είπε ο Πομπέο κι οι Αμερικάνοι. Σε δυο αράδες τα είπαν όλα.
Εμείς, όμως, γιατί χαιρόμαστε;

Το ότι η Κρήτη ήταν και είναι γι' αυτούς ένα "αβύθιστο αεροπλανοφόρο" ήταν γνωστό.Το ότι στόχος τους είναι να κάνουν την Κρήτη, ολόκληρη την Κρήτη, ένα πραγματικό αεροπλανοφόρο, χωρίς εισαγωγικά, είναι επίσης γνωστό.

Κι απ' ό,τι φαίνεται, από τα λεγόμενα του Πομπέο ,το πετυχαίνουν.
Και ξαναρωτώ: εμείς γιατί χαιρόμαστε;

Μήπως τα αεροπλάνα που θα βρίσκονται εκεί θα βρίσκονται για να υπερασπιστούν την Ελλάδα;

Ή μήπως γιατί στην πρώτη γενικευμένη πολεμική σύρραξη, ακόμα κι αν δεν αφορά την Ελλάδα, η Σούδα, τα Χανιά κι ολόκληρη η Κρήτη δεν θα γίνουν ίσωμα;
Γιατί η Κρήτη, αβύθιστο αεροπλανοφόρο μπορεί να είναι, αλλά το να γίνει ο πρώτος στόχος δεν μπορεί να το γλυτώσει με τίποτα.

Και βέβαια, αυτός που θα πληρώσει τη νύφη θα είναι ο Κρητικός λαός.
Όμως ξέρουμε. Ξέρουμε κι απ' αλλού. Θα' ναι οι παράπλευρες απώλειες. Θα' ναι αυτοί που "θα πέσουν ηρωικά" για το καλό της "αμυντικής συνεργασίας".
Και ματαξαναρωτώ: εμείς γιατί θα πρέπει να χαιρόμαστε;

Και καλά η κυβέρνηση και τα συμπαραμαρτούντα της, ας πούμε ότι έχουν λόγους να χαίρονται. Οι άλλοι όμως; Δεν βρήκαν να πουν μια κουβέντα;

Εκτός από τους συνήθεις υπόπτους, -τόσο μόνοι τους-, όλοι οι άλλοι για τον "φόνο" ούτε κουβέντα.

Κάποιοι, όλο αυτό το διάστημα, το μόνο που έκαναν ήταν να βαρταλαλούν για μια πατατιά της κυβέρνησης, λες και ήταν η μόνη, η πρώτη ή η τελευταία. Γιατί έγραψαν και μετά ξέγραψαν το "ιστορική" για την συμφωνία των Πρεσπών, στην κοινή ανακοίνωση του Ελληνικού ΥΠ.ΕΞ. και του ΥΠ.ΕΞ των ΗΠΑ.
Από όλο τον χαμό, αυτούς, μόνο αυτό τους πείραξε. Μόνο αυτό το μεμπτό είδαν. Το γράψε- σβήσε του "historic".

Κάποιοι ψέλλισαν και κάτι για πολυδιάστατη πολιτική και... that's all.
Όμως, εδώ που τα λέμε, τί να πουν; Όταν ο υπουργός Άμυνας της κυβέρνησής τους καλούσε τους Αμερικάνους να κάνουν κι άλλη βάση, στην Κάλυμνο, στην Κάρπαθο, τέλος πάντων κάπου στα δωδεκάνησα, τι να βγουν να πουν τώρα;

Αν τους αφιερώσω λοιπόν τους παρακάτω στίχους του Βάρναλη θα έχω άδικο;

Χτες και σήμερα ίδια κι όμοια χρόνια μπρος, χρόνια μετά...

Η ύπαρξή σου σε σκοτάδια όλο πηχτότερα βουτά.

Τάχα η θέλησή σου λίγη, τάχα ο πόνος σου μεγάλος;

Αχ πούσαι, νιότη πού δειχνες πως θα γινόμουν άλλος!