Διαβάζοντας τις λέξεις που συγκροτούν την ακροστιχίδα ΠΙΚΠΑ μπήκα αμέσως στο πνεύμα του Νότη Μηταράκη, βουλευτή Χίου και υπουργού Μετανάστευσης και Ασύλου. Ο άνθρωπος είναι πατριώτης και για τον λόγο αυτό αποφάνθηκε ότι σήμερα το ΠΙΚΠΑ Μυτιλήνης, που περιθάλπει άτομα που έχουν ανάγκη, είναι δηλ. εμπερίστατα , σύμφωνα  και με το εκκλησιαστικό λεξιλόγιο, δεν επιτελεί τον σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκε. Αφού  οι περιθαλπόμενοι δεν είναι  ελληνικής καταγωγής. 

Ορθότατα λοιπόν ο κ. Μηταράκης διαπίστωσε ότι το ίδρυμα ιδρύθηκε ως  Πατριωτικό και τέτοιο πρέπει να παραμείνει  με την λογική ότι  αυτό είναι προορισμένο να εξυπηρετεί  μόνο  ανθρώπους Έλληνες το γένος, Έλληνες από την γέννησή τους, Έλληνες στην ψυχή και την καρδιά και φυσικά εναρμονισμένους με τα όσια και ιερά του Γένους, που συνδέονται άρρηκτα με την «ελληνοχριστιανική παιδεία και αγωγή».

Πού ακούστηκε εκεί στα οικήματα, στα ιερά χώματα να περιθάλπονται και να βοηθούνται   άτομα διαφορετικού χρώματος και προφανώς θρησκείας, προερχόμενα από τα βάθη της Ασίας και της Αφρικής, άνθρωποι, αν είναι άνθρωποι οι μη λευκοί, των οποίων τη φύτρα και την ρίζα δεν γνωρίζουμε.

Γιατί ο κ. Μηταράκης, βουλευτής Χίου τονίζω, της οποίας οι κάτοικοι ανδρώθηκαν οικονομικά, υπηρετώντας τη ναυτοσύνη,  διασχίζοντας θάλασσες και ωκεανούς, σίγουρα  μη ελληνικούς, θεωρεί εαυτόν πατριώτη, αγνοώντας  προφανώς την ρήση του Αϊνστάϊν, που τον τιμούμε, όποτε θέλουμε και για ό, τι θέλουμε, σύμφωνα με την οποία  «όποιος κοιμάται πατριώτης , ξυπνάει εθνικιστής».

Και φυσικά δεν εννοούσε και δεν εννοούμε την αγάπη για την πατρίδα, τον τόπο που γεννηθήκαμε και την υπεράσπισή του, από όσους επιβουλεύονται την ύπαρξή του, αλλά γι αυτούς που επικαλούμενοι τον απλό πατριωτισμό, τον μετατρέπουν «σε αρχή με την οποία δικαιολογούν την εκπαίδευση αδίστακτων δολοφόνων», όπως έγραψε ο μέγας Ρώσος συγγραφέας Λέων Τολστόϊ.

 Δεν μπορώ να ξέρω αν μια τέτοια απόφαση θα τολμούσε να την πάρει ο κ. Μηταράκης, αν στο ΠΙΚΠΑ Μυτιλήνης, διέμενε ή περιθάλπονταν  κάποιος Ανετοκούμπο ή παλιότερα κάποιος Πύρρος Δήμας, γιατί να μην ξεχνάμε, πως πριν είκοσι περίπου χρόνια, ίσως και περισσότερα, με τον ίδιο τρόπο αντιμετώπιζε μέρος της ελληνικής κοινωνίας και όσους προέρχονταν από την Αλβανία, έστω  και από το νότιο τμήμα της, την καθ’ ημάς Βόρειο Ήπειρο. Δηλαδή γι αυτούς που όσο είναι άσημοι και άγνωστοι, τους αποκαλούμε πολύ εύκολα «πιθήκια» ή εισαγόμενους εγκληματίες, αλλά όταν γίνουν διάσημοι, γιατί αυτοί προσπάθησαν και πάλεψαν, τους αποδεχόμαστε με χαρά, αγαλλίαση και υπερηφάνεια ως Έλληνες.

Απ’ αυτή λοιπόν την ανομία, του να περιθάλπονται ξενόφερτα πλάσματα σ’ ένα Πατριωτικό Ίδρυμα, θέλει να απαλλάξει  ο πατριώτης κ. Μηταράκης τη Μυτιλήνη, αποδεχόμενος μάλιστα και το αίτημα πολιτών, αλλά και της Ένωσης Ξενοδόχων. Ιδιαίτερα σημαντικό αυτό.

Το τι θα γίνουν τα 120 περιθαλπόμενα ευάλωτα άτομα, δεν έχει και πολλή σημασία. Αν θα περιφέρονται, σε λίγο καιρό,  άστεγα στην πλατεία Βικτωρίας στην Αθήνα, όπου θα τα κυνηγά η αστυνομία του δημάρχου Μπακογιάννη, ή αν θα ζητιανεύουν στα φανάρια, δεν το έχει σκεφθεί κανείς, απ’ αυτούς που με σιδερένια πυγμή (αυτό τους νοιάζει μόνο) μας κυβερνούν.

Γιατί ο κ. Μηταράκης  δεν γνωρίζει πως αν με τις ενέργειές του περνά στον απλό και άμαθο πολίτη «την πεποίθηση ότι είναι ο εκλεκτός του θεού για την υπεράσπιση της χώρας του, ενάντια στις επιθέσεις ή την εισβολή  οποιουδήποτε ξένου», (Έμμα Γκόλντμαν), ενισχύει, ίσως ακούσια, τον άκρατο και εγκληματικό εθνικισμό.

Εμπρός λοιπόν να μην αφήσουμε ρουθούνι ξένο στον τόπο μας.