Γράφει ο ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΜΠΟΥΡΑΖΑΝΑΣ

Πραγματοποιήθηκε την Κυριακή, 2 Αυγούστου, στις 9.15 το βράδυ, στο θέατρο του Κάστρου Μυτιλήνης, στο πλαίσιο του Λεσβιακού Καλοκαιριού, η θεατρική κωμική παράσταση του Αριστοφάνη «Οι Εκκλησιάζουσες: ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ» σε σκηνοθεσία του Θέμη Μουμουλίδη. Ήταν μια αξιόλογη και ζωηρή παράσταση που έφερε την κωμωδία του Αριστοφάνη στο σήμερα με άφθονο γέλιο στο κοινό της Μυτιλήνης και σημαντικά διδάγματα. Ο θίασος αποθεώθηκε  με  ατελείωτο, θερμό χειροκρότημα και συγχαρητήρια στους  ηθοποιούς μετά το τέλος της παράστασης.

Η πλοκή

Σύμφωνα με τη γνήσια ανάγνωση του έργου από τον Αριστοφάνη, η κωμωδία διαδραματίζεται στην εποχή της παρακμής της Αρχαίας Αθήνας μέχρι και μετά το ολιγαρχικό καθεστώς των «Τριάκοντα Τυράννων» που επέβαλε η Σπάρτη στην Αθήνα το 404 π.Χ. ως συμφωνία τους, αφού ηττήθηκε η δεύτερη από την πρώτη στον Πελοποννησιακό Πόλεμο. Οι γυναίκες εκείνης της εποχής της Αρχαίας Αθήνας, παρατηρώντας την παρακμή της πατρίδας τους και θεωρώντας υπεύθυνη για αυτήν την πολιτική καθοδήγηση της κοινωνίας από τους άνδρες, βάζουν τα ρούχα των αντρών τους, ντύνονται σαν αντρες, επειδή δεν αφήνανε τότε τις γυναίκες ούτε να βγουν μόνες τους από το σπίτι, μπαίνουν κρυφά στο κοινοβούλιο της Αρχαίας Αθήνας και καταλαμβάνουν την εξουσία, για να διασφαλίσουν για αυτήν ένα καλύτερο μέλλον.

Η θεατρική ομάδα έφερε την κωμωδία του Αριστοφάνη στο σήμερα, στη σημερινή διακυβέρνηση της Ελλάδας, στα σημερινά προβλήματα, στη σημερινή Βουλή αυτής της χώρας, στους σημερινούς προβληματισμούς και ανάγκες της κοινωνίας, που ταυτίζονται με τους προβληματισμούς και ανάγκες της κοινωνίας εκείνης της εποχής. Έτσι, ο Αριστοφάνης κατάφερε με τον θίασο αυτόν να φέρει τα άνω κάτω και τότε και σήμερα. Διότι, παίχτηκε μια παράσταση, που έχει να δώσει και γέλιο και διαχρονικά διδάγματα.

Η θεατρική παράσταση και το σημαντικό διδάγμα

Ο κόσμος πέρασε πολύ καλά και τον έκανε ο θίασος να γελάσει με την καρδιά του και να ταυτιστεί με τους προβληματισμούς, τις ανάγκες και τις ιδέες των χαρακτήρων, που ενσάρκωσαν οι ηθοποιοί, αλλά και με το δίδαγμα που εκείνοι ήθελαν να κατανοήσει.

Το δίδαγμα μιλάει για τη διαχρονική στάση του ανθρώπου έναντι της εξουσίας και της κοινωνίας. Με άλλα λόγια, εκεί που ο άνθρωπος έχει πάντα την ευκαιρία να γίνει καλύτερος είτε κυνηγώντας τα όνειρά του είτε έχοντας οράματα και ιδέες για ένα καλύτερο μέλλον της κοινωνίας, ξαφνικά, μόλις εντοπίσει μια ευκαιρία για κατοχή δύναμης και εξουσίας, κυνηγά την ικανοποίηση ατομικών συμφερόντων του εκμεταλλευόμενος αυτήν τη δύναμη και την εξουσία. Έτσι, ο ίδιος ο άνθρωπος αποδεικνύει ότι δεν αλλάζει, είτε κυβερνάνε γυναίκες είτε άντρες. Δεν αλλάζει το γεγονός ότι δεν ενδιαφέρεται για τον συνάνθρωπο δίπλα του ή για την κοινωνία του. Μπορεί εκείνη τη βραδιά στο θέατρο του Κάστρου οι γυναίκες να ανέβηκαν στην εξουσία και να ισχυρίζονταν ότι «με τις γυναίκες στο τιμόνι… τέρμα τα κλάματα!», «μπορεί να μην βρούμε την τέλεια χώρα», σύμφωνα με τον θίασο στο τέλος της παράστασης, αλλά μπορούν όλοι μαζί οι άνθρωποι να κάνουν τη διαφορά, να κάνουν καλύτερη την κοινωνία. Γιατί, όπως επισήμανε ο θίασος, υπάρχει ελπίδα για βελτίωση της κοινωνίας έχοντας ως οδηγό μια ουτοπία, ένα όραμα στο οποίο θα βρίσκεται στα καλύτερά της, «όχι γιατί ξέρουμε, αλλά γιατί ακόμα ψάχνουμε (πώς θα κάνουμε τη διαφορά και θα γίνουμε καλύτεροι)!».