Σε εποχή της απελπισίας και της βαρβαρότητας –καθημερινά τη βιώνουμε- μας σώζουν οι φιλόλογοι. Ναι, οι φιλόλογοι, όσο κι αν αυτό φαίνεται σε κάποιους παράξενο. «Διάκονοι» των ανθρωπιστικών σπουδών και επιστημών, λειτουργοί της εκπαίδευσης, ερευνητές και συγγραφείς, διανοούμενοι κάποιοι, προασπίζουν τον πολιτισμό μας, τη γλώσσα μας, την ιστορία μας, τη φιλοσοφία μας, τα γράμματα και τις τέχνες μας. 

Πριν λίγες ημέρες, το Σάββατο 11 Ιουλίου, τελευταία ημέρα της 6ης Έκθεσης Βιβλίου Μυτιλήνης «Στράτης Μυριβήλης», που με επιτυχία οργάνωσε ο Δήμος Μυτιλήνης, ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Λέσβου, σε συνεργασία με το Βιβλιοπωλείο Χατζηδανιήλ και τη Δημόσια Βιβλιοθήκη Μυτιλήνης, βράβευσε διακεκριμένα μέλη του για το συγγραφικό - ερευνητικό τους έργο και την προσφορά τους στη Λεσβιακή Γραμματεία. Τα ονόματα των συναδέλφων είναι γνωστά στην τοπική εκπαιδευτική μας κοινότητα: Στρατής Αναγνώστου, Βασίλης Γεώργας, Γεώργος Διγιδίκης, Βασιλική Κουρβανιού, Βασίλης Κωμαϊτης, Κλεονίκη Μαρμάρου, Παναγιώτης Σκορδάς, Χρήστος Σταυράκογλου, Χρήστος Χατζηλίας. Δεν θα αναφερθώ στο συγγραφικό έργο του καθενός και της καθεμιάς. Αυτό, άλλωστε, είναι γνωστό σ’ όποιον αγαπά και ασχολείται με τη Λεσβιακή Γραμματεία. Εξάλλου, όσοι βρεθήκαμε στην εκδήλωση βράβευσής τους, τους χειροκροτήσαμε, τους θαυμάσαμε, συγκινηθήκαμε ακούγοντάς τους να μιλάνε για τον συγγραφικό τους κάματο και μόχθο. Απεναντίας, επιθυμώ να σταθώ σε τρία, αποφθέγματα θα ‘λεγα, κορυφαίων συγγραφέων τα οποία, πιστεύω, ότι «ταιριάζουν γάντι» με την ιστορική, φιλολογική και λογοτεχνική δημιουργία των συναδέλφων βραβευθέντων φιλολόγων, «ταιριάζουν γάντι» με την «πένα και το ξίφος τους».

·         «Το γράψιμο γίνεται όπως η χειρουργική, από έξω προς τα μέσα. Έχεις μπροστά σου μια ανοιχτή κοιλότητα και εκεί μέσα βάζεις τα χέρια σου και εργάζεσαι, κόβεις και ράβεις, Ανοίγεις και κλείνεις». ΖΗΣΙΜΟΣ ΛΟΡΕΝΤΖΑΤΟΣ

·         «Το ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ: μα το σέρνει πάντοτε μαζί του – ή τον σέρνει· […] Το εργαστήρι του συγγραφέα; Μα δεν είναι άλλο: αυτός είναι». ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

·         «Ο συγγραφέας δεν πρέπει να ερμηνεύει. Μπορεί όμως ν’ αφηγηθεί γιατί και πως το έγραψε». […] «Πιστεύω ότι για ν’ αφηγηθείς πρέπει πρώτ’ απ’ όλα να κατασκευάσεις έναν κόσμο, όσο το δυνατόν πιο εμπλουτισμένο ως τις έσχατες λεπτομέρειες». […] «Ρυθμός, ανάσα, επιτίμιο… Για ποιον, για εμένα; Όχι βέβαια· για τον αναγνώστη. Γράφουμε σκεπτόμενοι κάποιον αναγνώστη. Κατά τον ίδιο τρόπο ο ζωγράφος ζωγραφίζει σκεπτόμενος τον θεατή του πίνακα». ΟΥΜΠΕΡΤΟ ΕΚΟ

Να θυμίσω ότι, η εκδήλωση βράβευσης ήταν αφιερωμένη στον ΔΑΣΚΑΛΟ Παναγιώτη Παρασκευαΐδη, που γι’ αυτόν «οι ατίθασοι και δύσκολοι στη σχολική τάξη μαθητές, ήταν επαναστάτες και ξύπνιοι· δεν τους τιμωρούσε εύκολα»· τάδε έφη ένας μαθητής του, όταν πριν λίγους μήνες επισκέφτηκε την Ιστορική Βιβλιοθήκη του πάλαι ποτέ Γυμνασίου Μυτιλήνης, είδε και θαύμασε τη δωρεά της βιβλιοθήκης του αλησμόνητου Παναγιώτη Παρασκευαΐδη.